Casa di Ricomanjaro

Mocht je nog een idee zoeken voor een kinderfeestje van meiden van rond negen jaar, organiseer dan eens een NOI92 Spyctive-feestje van Hexos. De kidjes gaan met zijn allen op zoek naar de dader van een gewelddadige bankroof, met een dvd, spannende telefoontjes en een live bijgehouden website als hulpmiddelen. Het spel wordt fantastisch geregisseerd en het spelmateriaal is prachtig vormgegeven en zeer professioneel uitgevoerd. Succes gegarandeerd! Ik zeg: hulde voor Hexos!

Zo zeg, was dat effe een lekker potje gasgeven vanavond in dB’s. We hadden bijna een maand niet gerepeteerd vanwege allerlei vakanties, gala’s en andere verplichtingen en dat merk je goed. Maar eenmaal in the groove kwamen we weer enkele tientallen meters verder met onze nieuwelingen What? en The Pitch Black. Ook hadden we wel weer eens zin in een covertje en dat is de 33-toerenversie van Jolene geworden. En die is lekker!!! Al dit moois spelen we ook op woensdagavond 18 april in The Waterhole in Amsterdam. Mocht je zin hebben in een hoofdstedelijk avondje rocken, zorg dan dat je om 21:00 uur binnen bent in deze muziekkroeg. Wij hebben er in ieder geval onwijs veel zin in!

Damn Right! live @ The Waterhole
Woensdagavond 18 april
Aanvang: 21:00 uur
Korteleidsedwarsstraat 49
Amsterdam
Entree: gratis!

Liefhebben + werken + spelen = meer dan vierentwintig uur per dag

In december was ik een beetje klaar met al die obligate jaarlijstjes vol oorpolitiek-correcte albums. Normaliter doe ik daar ook aan mee hiero op mijn blog. Maar eind 2011 had ik meer zin in andere dingen. En om nou mijn eigen muziek hier te bejubelen… (we kick ass!)

Maar toch moét ik even schrijven over mijn favoriete album van 2011. Ik hoorde de band pas afgelopen weekend voor het eerst, in de Belgische Ardennen, wachtend op een speenvarken aan een spit. Biertje erbij, goede gesprekken over duurzaam ondernemen en minirevoluties, energiemaatschappijen in het voormalig Oostblok en rondtrekken in Afrika. En het album Insider van Amplifier stond op.

Bij thuiskomst checkte ik mijn muziekcollectie en bleek ik het meest recente album van het Britse trio op mijn laptop te hebben staan. Ondertussen draait The Octopus zijn rondjes op mijn iPod, een dubbel-cd van een trio dat de progrock (denk Oceansize, The Mars Volta, Tool) misschien niet heruitvindt, maar wel een muzikaal avontuur voorschotelt dat afwisselend traag verloopt, vlot over je heen walst, irriteert, verbaast, energie geeft, energie pakt en je uiteindelijk minutenlang vol verwondering doet luisteren naar de stilte van een intrigerend album dat afgelopen is.

Een plaat met de allure van een debuut. Ware het niet dat Amplifier al dertien jaar bestaat en inmiddels toe is aan zijn derde langspeler. Dat lijkt misschien weinig, maar het trio heeft ook nog vier EP’s uitgebracht.

Tuurlijk, die twee uur die The Octopus duurt, kennen ook hun zwakke momenten. Maar daar staat zoveel waanzinnig goede muziek tegenover. Prachtig geproduceerd, met een waanzinnig basgeluid, te gekke gitaar en een fraaie, evenwichtige en zeer dynamische mix. Soms lang uitgesponnen songs, die meer luisterbeurten nodig hebben om te beklijven. Maar het geduld wordt beloond.

“Goedemiddag, kan ik u helpen?”
“Jazeker. Ik heb laatst voor mijn verjaardag een bij u gekochte set oordopppen gekregen en die is niet compleet. Kijkt u maar”, en ik geef de verkoper achter de balie het plastic doosje en wijs naar de demppluggen. Ziet u: de set heeft in plaats van twee medium dempers en twee maximum dempers slechts één medium en maar liefst drie maximum dempers.”
“Ja, ik zie het”, zegt de man, laten we hem voor het gemak Janus noemen. Janus richt zich tot een medeverkoper, houdt het doosje in de lucht en vraagt: “Heb jij dit wel eens bij de hand gehad?”
De jongen haalt zijn schouders op en zegt niets.
Janus kijkt naar de verpakking. “Die hebben we op het moment niet”, zegt hij en hij loopt weg, naar het magazijn (op zijn best), om ruim acht minuten later terug te komen. “Heeft u de aankoopbon nog?”
Ik haal de aankoopbon uit mijn tas. Janus loopt weer weg. Hij blijft nu iets minder lang in het magazijn of waar hij dan ook heen is gegaan. Ik hoor hem eerst niet, omdat ik naar wat bassen sta te kijken. Bij “Ik ben er weer” draai ik me om.
“Ik moet u helaas teleurstellen. Ruilen kan alleen binnen acht dagen.”
“Sorry?”
“U had eerder moeten komen. Ik kan hem niet voor u ruilen.”
“Wacht even. U verkoopt een ondeugdelijk product, dat wil zeggen, een incomplete set oordoppen en u wilt het niet terugnemen en vervangen?”
“Nee, dat kunnen wij helaas niet doen.”
“Hoezo, dat kunnen wij helaas niet doen? U kunt ze toch gewoon terugsturen naar de importeur en hem vragen om een wél complete set?”
“Dat mag ik helaas niet doen, ruilen na acht dagen.”
“Maar u bent toch geen computer?”
“Eh…”
“Ik zou het erg op prijs stellen als u deze doos gewoon terugnam en mij nieuwe oordoppen gaf.”
“U gaat mij niet vertellen wat ik moet doen.”
“Dus u scheept mij op met een dure set incomplete oordoppen die u al abusievelijk heeft verkocht en nu niet terug wilt nemen?”
“Als u het er niet mee eens bent, moet u een brief naar de directie sturen.”
Een verloren zaak, op dit moment. Ik pak de oordoppen van de toonbank en stop ze in mijn tas. “Kom ,we gaan jongens.” Ik wil geen ruzie maken met een verkoper in de aanwezigheid van mijn kidjes. “Fijne avond nog.” Met zijn drieën lopen we naar de uitgang, stappen we op de fiets en rijden we in de richting van de Douwe Egberts. Halverwege de Cremerstraat vraagt Borre: “Maar papa, als je van binnen zo boos bent, waarom glimlach je dan tegen die meneer van de gitaarwinkel?” Een goed antwoord op die uiterst slimme vraag, een echt goed antwoord -dus niet: “ja, maar als je zaken doet, moet je altijd vriendelijk blijven” of “boos doen tegen iemand is heel onaardig, dat vindt niemand fijn.”- heb ik hem nog niet kunnen geven. Het was een uitstekende aanleiding voor een heel goed gesprek over je gevoelens uiten. En nee, slechte service trapt niet in een valse glimlach.