Zoveel te doen.
Ik heb nog zoveel te doen.
Ik moet de zon in Japan onder zien gaan
(…)
Ik moet het oerwoud eens in bloei zien staan

En uit refrein, nummer twee:

Ik moet nog eens wat jatten van een Italiaan
Zoveel te doen
Ik heb nog zoveel te doen
Ik moet nog zwemmen in de Stille Oceaan

Erik Mesie stelde zich aan. Of eigenlijk was het Bert Hermelink, die het liedje heeft geschreven. Als je je zinnen zet op dit soort onzin, dan heb je -dus- tijd genoeg. Tijd genoeg om te bedenken dat je wilt jatten van een Italiaan. Eigenlijk een zeer racistische wens. Overigens is Toontje Lager ook een band om een beetje medelijden mee te hebben. Zanger Mesie zou eind 2008 weer gaan touren. Samen met andere Nederpopbands. De Ze zijn Terug!-Tour heette het. Maar de organisator kwam in financiële nood. En al na één optreden werd de tournee afgeblazen. Sneu hè? Ik dwaal af.

Om niet meer naar de sportschool te hoeven en toch binnen te kunnen fietsen, heb ik een hometrainer aangeschaft. Een Proteus Engine V6. Een fijne machine. Met dezelfde functies op het display als de fietsen in de fitnesszaal. Probleem is alleen dat je het dan ook elke dag wil doen. Dus moet je tijd van andere bezigheden afpakken. En dat doet pijn. Vanavond had ik bijvoorbeeld twee nieuwe nummers willen instuderen. Zit er niet meer in. En eigenlijk blijkt nu al dat ik straks te laat naar bed ga. Extra irritant is dat dat kutrefrein van Toontje Lager telkens in mijn hoofd zit. Tijd om te gaan pitten.

De Hello Kitty-speurtocht van Pucks kinderfeestje, afgelopen zaterdag:
- Woordzoekraadsel met boodschap: ga naar de telefoon.
- Uitkomsten van de sommen vormen samen mijn mobiele telefoonnummer.
- Op mijn voicemail staat dat de dames naar het Cremerplein moeten.
- Een boodschap in geheimschrift ligt onder de glijbaan. De vertaalsleutel hangt in viervoud aan het klimrek.
- De aanwijzing leidt naar het parkje langs het spoor, parallel aan de Cremerstraat.
- Onderweg hangt de opdracht om zoveel mogelijk liedjes te zingen waar poezen in voorkomen.
- Dan stuiten ze halverwege het parkje op een touw met snoepmuizen eraan, plus blinddoeken, plus een aanwijzing om na het muizenhappen naar het huisje in de Majellaparkspeeltuin te gaan.
- Daar ligt een rebus met de mededeling dat ze naar het eerste bankje in het Majellapark moeten.
- Waar ze een strompelrace houden om uiteindelijk het laatste spoor te vinden.
- Het spoor naar de schatkist die onder de touwen Eifeltoren staat aan het eind van het Majellapark.
- Aan de glijbaan aldaar hangt een raadsel waarvan de uitkomst de code voor het cijferslot oplevert.
- En dan is de schatkist open en is er chips, zijn er pakjes multivruchtensap en een fluwelen zakje met Hello Kitty gadgets en snoep.

Configuratie a) De linkerlift doet het niet. De rechterlift doet het wel. Dit komt het meest voor.
Configuratie b) De linkerlift doet het wel. De rechterlift doet het niet. Dit komt soms voor.
Configuratie c) Allebei de liften doen het niet. Dit gebeurt een paar keer per week.
Configuratie d) De linkerlift doet het wel, maar de etagewijzer geeft etage 1 aan als we op etage 0 zijn. De rechterlift doet het niet. Komt vaak voor.
Configuratie e) De rechterlift doet het wel, maar de etagewijzer is kapot. Of in ieder geval brandt er niks. De linkerlift is stuk. Komt soms voor.
Configuratie f) Allebei de liften doen het. Komt zeer zelden tot bijna nooit voor.

Ik ben een voorstander van MVO-beleid. En misschien is de liftleverancier zijn tijd wel vooruit. En moet straks iedereen sporten onder werktijd. Puik idee. De dag beginnen met een wandeling naar de zesde etage. Spinnen voor de lunch. En tijdens vergaderingen op de crosstrainer.

Ik draaf door. Het ging over de liften in het bedrijfspand waar ik werk. Zelden functioneren ze allebei, zoals gezegd. En hoewel je maar met één lift per keer kunt, is dat misschien nog wel de grootste ergernis. En af en toe met de trap: ach, da’s gewoon gratis vet verbranden. Beetje jammer alleen voor mijn collega die op krukken loopt. Zou fijn zijn als de liftleverancier daar ook iets voor had.

Met pineut bedoel ik in dit geval dat je bijvoorbeeld halverwege het spel bent uitgespeeld en geen enkele kans meer maakt op de overwinning. Zoals bij Risk: je legers danig gedecimeerd en jij hopeloos ronddobberend in de paar onbetekenende landjes waar je naar teruggedrongen bent. Een dergelijke uitzichtloze situatie komt bij dit spel niet snel voor.

Das Ende… speelt zich af in het oude Rome van 60 voor Christus, dus ten tijde van het triumviraat van Ceasar, Pompeius en Crassus. Als speler ben je een van hen. Je kunt winnen door al je gouverneurs in de verschillende provincies weg te zetten, door twee keer tot consul te worden gekozen in de senaat of door zowel in politieke als in militaire zin de maximale competentie aan de dag te leggen.

Het spelsysteem biedt je de gelegenheid om zelfs halverwege het spel nog succesvol van tactiek te veranderen. Bijvoorbeeld als je almaar te weinig geld hebt of te weinig legers. Want invloed in de senaat moet je kopen, evenals verhoging van je competenties. Met je legers zorg je ervoor dat een provincie onder jouw invloed komt te staan. Wel is het slim om ervoor te zorgen dat je strategische provincies ‘bezet’. Je bewegingsvrijheid op het bord is namelijk beperkt.

Makers Johannes Ackva en Max Gabrian hebben met Das Ende des Triumvirats een boeiend en fraai thematisch bordspel bedacht. Zoals gezegd blijft het spannend tot het eind en zijn meer tactieken mogelijk. Dat maakt ook dat je het vaak kunt spelen. Iets wat van veel andere designer games niet kan worden gezegd.

Anderhalf uur lang is Eric van Sauers scherp. Messcherp. Niet dat hij een kritische politieke boodschap heeft. Nee, het gaat meer over het persoonlijke leven zelf. En over de zin en de achterlijkheid die met elkaar in onze samenleving wedijveren om de boventoon. Alledaagse taferelen wisselt hij af met levensveranderende gebeurtenissen. Om steevast te eindigen met een ijzersterke grap of wending. Of het nou gaat om het gebruik met schoenen te gooien als teken van minachting of een simpele maar effectieve grap die zijn vader hem ooit vertelde, steevast is de pointe krachtig en zonder omhaal. Eric van Sauers is misschien wel de meest in-your-faceste standupper die ons land rijk is.

Indrukwekkend is het verhaal over zijn bezoek aan een waarzegster. Hij is zeven als zijn buurjongetjes hem naar Madame Butterfly sturen. Die eindigt haar voorspelling met de mededeling dat hij op 28-jarige leeftijd zal overlijden. Hij verstaat het verkeerd en denkt dat hij op zijn 28e wordt overreden. Het deert hem niet, want hij is zeven en 28 is nog ver weg. Maar als hij een jaar van angst afsluit en op het punt staat 29 te worden, dreigt een taxi hem te overrijden. Hij wordt evenwel gered door een dubbeldecker -het feest is in Londen- die de taxi wegduwt. Op de zijkant van de bus staat een reclame voor een show van Madame Butterfly. Toeval of niet? Van Sauers kan het u vertellen. Meer zeg ik niet. Ga hem zien als je kunt.

Dinsdagavond 2 maart speel ik Das Ende Des Triumvirats, een Duits bordspel voor drie spelers. Speelt zich af in het oude Rome. Knokken en politiek. Als het leuk is, kom ik er ook op terug.

Verder zal het rustig zijn op Casa di Ricomanjaro deze week. Hedwig en ik zijn druk bezig met de voorbereidingen voor Pucks kinderfeestje van aanstaande zaterdag. En er moet nog een hoop gebeuren. Dus…

Anyway, nog steeds woon ik in Utrecht. Inmiddels speel ik in een ander, volledig, Utrechts bandje. En zowaar gebeurt er deze winter een wonder. Ik treed op in Utrecht, op de school van mijn kinderen. En we worden geboekt voor nog twee optredens in Lombok. In café Kanaalzicht en op het Schimmelpleinfestival. En dat in een half jaar. Maar even serieus: mocht je zaterdagavond 24 april of zondagmiddag 20 juni niks te doen hebben en toevalig in de beurt van het Utrechtse zijn, kom dan langs en bouw een feestje met ons.

Triomf zoals triomf bedoeld is: Nicolien Sauerbreij wint voor het eerst in onze geschiedenis olympisch alpinegoud. En tegelijkertijd is het de honderdste Nederlandse gouden medaille. Of de honderdentweede, want daarover is nog een worsteling gaande. Het schijnt dat de kunstmedailles uit de vorige eeuw ook meetellen. Anyway: hulde voor Nicolien Sauerbreij!