Op tafel komen zes tegels te liggen, de voederplaatsen, die elke ronde worden aangevuld met graanblokjes (groen is één graan, blauw is twee graan en geel is drie graan). Iedere speler krijgt vijf kaarten op hand, waarop dieren staan in de zes kleuren van de voederplaatsen. Aan het begin van de ronde kiest elke speler twee kaarten die tegelijkertijd worden omgedraaid. Vervolgens legt iedereen zijn kaarten bij de bijbehorende voederplaatsen. Op de kaartjes staan waarden. Liggen er bij een voederplaats meer pluimeekaarten van verschillende spelers, dan kunnen deze spelers onderhandelen over de verdeling van het graan dat erop ligt. Komen ze er niet uit, dan wordt er gedobbeld. De waarde op de kaart wordt bij de uitkomst van de worp opgeteld. De winnaar krijgt al het graan.

Anders wordt het wanneer iemand een vossenkaart heeft neergelegd. Dan krijgt hij namelijk alle pluimveekaarten die bij deze voederplaats liggen. Hebben twee spelers een vossenkaart, dan wordt er opnieuw gedobbeld volgens het eerdergenoemd principe. De winnende vos kan ook minpunten krijgen, als er bij de voederplaats een schijtlijsterkaart ligt (-2). Liggen er alleen vossen, dan hebben de spelers pech en gaan ze met lege handen naar huis. Aan het eind van de ronde vult elke speler zijn hand weer aan en begint de nieuwe ronde. De graankorrels die niet zijn geconfisqueerd, blijven liggen. Het spel is afgelopen als de laatste graankorrels uit de voorraad op de voederplaatsen zijn gelegd en de ronde die daarop volgt is gespeeld.

Graantje de voorste kan ontzettend spannend zijn en biedt ook voldoende (toevallige) matennaaimogelijkheden. Wel is de geluksfactor erg groot. Maar dat maakt het spel tegelijkertijd ook extra onvoorspelbaar. Het artwork is van Doris Matthäus en dus fantastisch. Het speelt erg snel en is al goed te doen met kidjes vanaf een jaar of zes. En dat voor een tientje!

Jeroen Leenders is niet van het grote gebaar. Voor zware thematiek is in zijn voorstelling “Sorry, ik ben Jeroen Leenders” geen plaats. En dat is maar goed ook. Want de Belgische cabaretier moet het hebben van zijn onschuldige en innemende kleine grapjes. En van zijn fraaie observaties, zoals zijn messcherpe karakterisering van Noord-Afrikaanse pubers in zijn oude woonwijk. Of de wijze waarop hij de orthodox-joodse gemeenschap in Antwerpen op de hak neemt. Hij doet het allemaal met een vette knipoog en zonder ook maar een moment haatdragend te zijn. En dat maakt hem zoals gezegd uiterst sympathiek en doet reikhalzend uitzien naar zijn volgende show.

Dit jaar bestaat de band twee decennia. In die tijd brachten de drie New-Yorkers zes studioalbums uit, en The Stars is het vijfde met eigen werk, na de in 2010 uitgebrachte coverplaat If I Had A Hi-Fi. Vanaf opener Clear Eye Clouded Mind die er stevig op los rockt maakt het album duidelijk dat het indiepowerpop(wat een kutterm!)-gezelschap zijn vorm en compositorisch talent nog lang niet is verloren. Tien prachtige liedjes zijn het, stuk voor stuk, puntig gearrangeerd en voorzien van prachtige zangmelodieen, opgewekt, bijna zalvend. En dan die plezierverhogende teksten (uit Teenage Dreams, samen met opener Clear Eye Clouded Mind mijn favoriete nummer van de plaat, en hoewel niet alle teksten zo lief zijn):

Sometimes I ask the wrong questions
But I get the right answers
Moved to a tear by
The subway breakdancer

It’s never too late for teenage dreams
It’s never too late
It’s never too late for teenage dreams
Teenage dreams

De plaat kent ook mindere momenten, maar die zijn kort en niet talrijk. Productie is te gek, mix ook. Lekker clean en gedetailleerd waar het kan en rauw waar het rauw moet zijn. En dan is het helemaal niet erg dat The Stars Are Indifferent To Astronomy meer van hetzelfde biedt. Want als je zulke muziek maakt dan mag je jezelf eindeloos herhalen.

In een matig gevulde Helling komt Red Snapper ietwat langzaam op gang. Als een diesel die op stoom moet komen. Maar eenmaal zo ver is er ook geen houden meer aan. Na een half uur gaan alle remmen los en knalt het kwartet het dak eraf. Of, zoals een jonge vrouwelijke bezoeker het na afloop verwoordde: “Ik ben ze daarnet achterna gegaan naar de kleedkamer om hen te bedanken voor de beste seks die ik ooit heb gehad”.

Ruim twee uur lang speelt het gezelschap. Elk album komt aan bod. En zelfs al lijken David Ayers en Tom Challenger in hun doen en laten meer op schaakgrootheden dan op respectievelijk een gitarist en een saxofonist, de uitstraling van Friend en de grooves die hij samen met Thair de zaal inslingert, maken alles goed. Hou je van een dampende combi van jazz, drum ‘n’ bass en rock, ga ze dan snel een keertje aanschouwen. Echt bizar dat dit geen grotere zaal volspeelt.

that scares you

Eleanor Roosevelt (1884 – 1962)

IN2030: Vier vergezichten is een scenariostudie waarin we vier mogelijke beelden schetsen voor het jaar 2030. Daarbij zijn we uitgegaan van de twee variabelen evolutionair-revolutionair en harmonieus-conflictueus. Met andere woorden: verandert de wereld geleidelijk of gaan de ontwikkelingen schoksgewijs en nemen de conflicten toe of wordt de wereld juist vreedzamer? Door deze twee variabelen met elkaar te kruisen krijgen we vier wereldbeelden die een mogelijke toekomst beschrijven. Daarbij hebben we gekeken naar onder meer de wereldeconomie en de daarmee samenhangende mondiale machtsverhoudingen, de Nederlandse economie en de toekomst van de financiële sector. Ook kijken we naar voedsel- en grondstofschaarste en beschrijven we hoe je de vier scenario’s als ondernemer, bestuurder en beleidsmaker kunt gebruiken voor je strategische afwegingen voor de langere termijn.

In het boek is ook ruimte voor meer concrete fictie. De urban professional Farida de Vries beleeft een aantal dagen in deze vier scenario’s en laat de lezer onder meer kennismaken met shoppen, bankieren en eten en drinken in 2030. Met het boek lanceerden we ook de website IN2030.nl waarop je aan de hand van een aantal variabelen je persoonlijke scenario voor 2030 kunt laten berekenen.

Maandag wordt bekend welke boeken op de shortlist komen. Ik ben er al apetrots op dat we de longlist hebben gehaald, maar het wordt toch nog even een spannend weekendje!