Casa di Ricomanjaro

Men neme een pan verse fusilli. Flinterdunne licht opgebakken plakjes bacon, gepelde tomaten, kastanjechampignons en een flinke scheut slagroom in de saus, lang laten inkoken. Of binden met een mengsel van wodka (half glas voor twee personen) en maizena. En anders alleen de wodka erbij. En dat servere men dan over elkaar. Dat is al heel lekker. Het is dan ook sinds mijn studententijd een van mijn favoriete pastarecepten. Maar vandaag heb ik het eens geprobeer met wat tabasco. Tering, dát is lekker! Ik kan het alle niet-vegetariërs aanraden. Gewoon, zelfde recept, maar met laten we zeggen vier, vijf keer schudden met het flesje tabasco. Precies de pittigheid die Russische fusilli nodig heeft. Dit gerecht is uiteraard niet geschikt voor kinderen. Tenzij je de wodka weglaat. Is natuurlijk ook een optie:-(

Morgenavond heeft Hedwig cursus. Wat te eten met zijn drieën? Het is Hollandsch/Italiaansche risotto geworden. Men neme (voor vier personen):

1 teentje knoflook
drie kopjes zilvervliesrijst
1 prei
1 rode ui
1 rode paprika
1 courgette

1 blikje tomatenpuree
3 deciliter water
1 blokje tuinkruidenbouillon
1 theelepel oregano
1 theelepel basilicum

1 runderrookworst

Eerst de knoflook zachtjes in een eetlepel olijfolie aanbraden, paar seconden. Dan de rijst erbij. En nog een beetje olijfolie. Dan goed verhitten, maar niet langer dan anderhalve minuut op hoog vuur. Daarna de klein gesneden groenten erbij. Even goed roerbakken in het liefst een gietijzeren pan (gelul natuurlijk) en daarna afblussen met het water, het bouillonblokje en de tomatenpuree. Goed roeren tot de saus een homogene kleur heeft. (Belachelijke term overigens.)

Vervolgens de deksel op de pan. De deksel er weer af. Goed roeren, om de paar minuten blijven doen, de deksel er weer op. Na een kwartier snij je de rookworst in dunne plakjes van ongeveer twee a drie millimeter dik. En die doe je er doorheen. De rijst is dan al aardig klaar en hoeft alleen nog wat na te garen. Dat doet ie samen met de rookworst en de kruiden. Na vijf minuten gas uitdraaien, even goed omscheppen en verdelen over de borden.

Augurken erbij. Gebakken uitjes erbij (voor Puck en Borre alleen hè; die dingen zetten aan, jonge!). Op elk bord een bergje. Rijst met rookworst. Echt het proberen waard.

Bij Albert Heijn ligt er nog steeds paling in het visschap. Van het huismerk notabene. Eerst was ik geschokt. De kruidenier had zich eerder gecompromitteerd aan de boycot op paling. Enkele maanden hingen noch lagen er pakjes gerookte palingfilet in de schappen. Maar sinds een paar maanden weer wel. Onlangs heb ik me evenwel door een kok laten vertellen dat Nederlandse magazijnen nog tonnen ingevroren paling hebben liggen. Inmiddels is in ons land een vangstverbod van kracht. Eindelijk, zou ik willen zeggen. Al jaren is de aalstand hier bedroevelijk laag. Oorzaak is onder meer het wegvangen van babyaaltjes door de Fransen en Spanjaarden voor hun handel met het Verre Oosten. In China zijn glasaaltjes een delicatesse.

Greenpeace ligt nog steeds met Princess in de clinch vanwege de blikjes tonijn. En vooral vanwege de manier waarop de leverende vissers de vis vangen. Dat tonijnsoorten dreigen uit te sterven, is alleen al reden voor herbezinning. En heroriëntatie op nieuwe vangstmethoden een noodzaak. Jaarlijks brengen miljarden zeedieren hun laatste minuten door in de netten waarmee op tonijn wordt gevist. Van voedsel voor zeezoogdieren tot dolfijnen. Het sterft allemaal in gezelschap van een toch al overbevangen vis. Greenpeace voerde actie en liet mensen hun handtekening zetten op een petitie tegen de vangstrategie van Princess. Het mocht niet baten. De firma lanceerde een statement voor duurzame vis, maar verder kwam zij niet. Ik verwacht dat onder meer de geelvintonijn nog tijdens mijn leven uitsterft. Tenzij men tot inkeer komt.

En dan gaat het alleen nog maar om vis. Ik kan ook nog een boom opzetten over de grootschalige en even zo maniakale houtkap in onze regenwouden. Of de mate waarin we onze overige grondstoffen aanspreken. Onverzadigbare veelvraten als we zijn, plukken we de planeet leeg. Ik hoop dat we over twintig jaar terugkijken op de samenleving en dan tegen elkaar kunnen zeggen: wat waren de mensen in die tijd nog lomp.

Goedkoop vlees is niet duurzaam en staat voor maximaal dierenleed. De meeste kippen zien bijvoorbeeld pas voor het eerst de zon als ze op de barbecue liggen. Om maar te zwijgen van zonder verdoving afgeknipte nagels en snavels omdat de volgepropte dieren anders van de stress elkaar verwonden in die veel te krappe hokjes. Wil je toch vlees eten (lekker en broodnodige bouwstoffen en zo), doe dan niet kinderachtig en koop biologische varianten. Daarvoor hoef je niet eens naar de biologische slager, maar kun je gewoon naar de Appie om de hoek. Is nog gezonder ook.

Soms eet je iets wat je bij de eerste kennismaking met je smaakpapillen totaal verrast. De hierna volgende saus-voor-bij-pangasius is een waanzinnig voorbeeld. Met dank aan keukenprinses Esther die me vrijdagavond in de watten legde. Men neme:

Twee deciliter versgeperste sinaasappelsap
Drie of vier flinke eetlepels grove mosterd
Bosje verse dille
Grote ui
Schepje suiker

Men snijde het ui in kleine stukjes. Dan schenke men een flinke bodem wodka in een longdrinkglas en vulle dat aan met Red Bull. Men neme enkele slokken. Men bakke de uitjes op laag vuur. Men neme nog een slok. Ondertussen menge men de sinaasappelsap met de mosterd, de suiker en de dille. Men neme nog een paar slokken en schenke opnieuw een flinke bodem wodka in het zelfde longdrinkglas en vulle dit aan met Red Bull. Als de uitjes glazig zien, pakke men de rest van de saus en gooie dit in de pan. Men neme nog een paar slokken en late het geheel zachtjes sudderen tot de saus wat indikt. Bij grote honger wachte men niet tot het geheel zachtjes is ingekookt, maar binde men de saus met wat allesbinder of in sinaasappelsap opgeloste maïzena. Men drinke het laatste beetje wodka uit de fles op en servere onder deze saus een groot stuk pangasiusfilet, licht gepaneerd en gebakken in de oven. Ook de erbij geserveerde, zelfgemaakte aardappelpuree (men vergete de verse room niet) past onder de saus, evenals de ernaast gelegen doperwtjes. Men ete smakelijk en danke Esther voor deze tongstreling!