Casa di Ricomanjaro

Inmiddels stromen de inzendingen voor de Mad Men prijsvraag binnen. Het juiste antwoord is evenwel nog niet gegeven. Verschillende mededingers komen in de buurt. Meedoen kan nog tot 30 april aanstaande. ‘s Nachts om 0:00 uur sluit de inzendtermijn. Op Koninginnedag zal de winnaar bekend worden gemaakt. Voor degenen die de prijsvraag van de maand hebben gemist: hoeveel sigaretten worden in een gemiddelde aflevering van Mad Men opgestoken? Zie ook de post van 6 april. Succes!

In de VS is het tweede seizoen van Mad Men inmiddels afgelopen, maar wij zijn net begonnen aan de eerste drie afleveringen. En wat een te gekke serie! De dvdbox van het eerste seizoen is al een tijdje uit in Nederland. Ik ben ook al een half jaar geleden getipt, maar ik was het weer vergeten. Tot Hedwig een advertentie zag op de website van De Volkskrant, waar je hem ook kon bestellen. Hedwig las dat Mad Men van een van de makers van The Sopranos was en aarzelde geen moment. En terecht, zo bleek al na de eerste aflevering.

Mad Men gaat over een reclamebureau in het begin van de jaren zestig. Creatief directeur Don Draper is het hoofdpersonage. Een ietwat mysterieuze veertiger die zakelijk behoorlijk geslaagd lijkt. Maar privé gaat het hem allemaal wat minder goed af en dat wreekt zich op den duur in zijn werk. Meer weet ik nog niet, want zoals gezegd heb ik pas de eerste drie afleveringen gezien.

Mad Men is vooral te gek door de waanzinnige productie en de dramatiek. De setting, een New Yorks reclamebureau en het uitgaansleven daaromheen in de jaren zestig, is prachtig uitgewerkt. De dialogen zijn erg strak en soms erg geestig. Centrale vraag lijkt of roken nou wel of niet slecht is. Het reclamebureau ziet zich geconfronteerd met de opdracht de tabaksindustrie te redden. Want zojuist is bekend geworden dat roken longkanker veroorzaakt. De tabaksindustrie doet haar best om de gezonde kanten van het roken te benadrukken. Dat kon toen nog. Ook de overheid mengt zich in de kwestie.

De serie geeft een fraai beeld van hoeveel er in die tijd nog werd gerookt. Anno 2009 bijna schokkend om te zien. Overal wordt de ene filterloze sigaret na de andere opgestoken. Of iemand nou zwanger is of niet, aan het werk is of niet, in een ruimte met kinderen is of niet. De prijsvraag van de maand luidt dan ook: hoeveel sigaretten worden er gemiddeld gerookt in een aflevering van Mad Men?

Inzendingen voor 30 april mailen met rechtsbovenstaand contactformulier. Onder de juiste inzenders wordt een Casa di Ricomanjaro t-shirt verloot. Vermeld dus ook even je maat. Veel succes!

Je kunt natuurlijk een concert bezoeken van Mark “Met de vlam’n in de pijp, scheur ik door de Brennerpas” Knopfler, maar je kunt ook net zo goed thuis blijven. En als je dat doet, zorg dan voor twee dingen:

Een sixpack La Trappe Bockbier. Dit is het enige trappistenbockbier ter wereld, aldus het etiket. En meteen ook met afstand het beste bokbier dat je in de supermarkt kunt krijgen. De Herfstbok is dit jaar wat waterig. Amstel en Bavaria bokjes ga ik sowieso niet proeven en Hertog Jan heb ik laten staan vandaag, omdat ik La Trappe zag. Een volle moutige smaak, lekker doordrinkbaar, klein beetje bitter in de afdronk, precies zoet genoeg en toch pittig, kortom, gewoon heel erg lekker. Na de Ankerbokjes van vorige week, is dit het lekkerste bokbier dat ik deze herfst geproefd heb. Ik heb nu al zin in het Bokbierfestival.

Het tweede ding dat je nodig hebt is de dvd met het tweede seizoen van Extras. Met daarop het absolute hoogtepunt uit de carrière van Ricky Gervais tot nu toe. The Office was te gek. Seizoen 1 van Extras was leuk, maar minder consistent dan The Office. Na een paar afleveringen zakte het een klein beetje in. Maar de tweede serie van Extras is waanzinnig.

Ricky Gervais speelt film- en tv-figurant Andy Millman die een eigen sitcom op de BBC krijgt, getiteld When The Whistle Blows. Zelf speelt Millman de hoofdrol. Natuurlijk is de comedy het slechtste wat de BBC in tijden op de buis heeft gebracht. Daarover is nagenoeg iedereen het wel eens, inclusief Millman en zijn impresario Darren zelf. David Bowie zingt er een lied over en een indrukwekkend clubje acteurs komt langs om Millman nog verder in de zeik te nemen (“Are you having a laugh”). Naast Bowie fantastische cameo’s: Orlando Bloom, Sir Ian McKellan, Daniel Radcliff, Chris Martin, Stephen Fry, Robert Lindsay en Rober De Niro. En iedereen laat zich van zijn beste, want van zijn slechtste kant zien. Maar uiteindelijk gaat het allemaal om Andy Millman. Die je buikpijn bezorgt van plaatsvervangende schaamte. In bijna absurdistische scenes. Zo treffend. En met een fantastische rol voor Ashley Jensen, die Millmans boezemvriendin Maggie speelt. En die ROET IN HET ETEN GOOIEN op haar voorhoofd heeft staan. Ik heb in tijden niet zo gelachen. Kopen! Of in ieder geval: KIJKEN!

In de eerste helft van mijn puberteit was ik gek op Marvel Comics. En dan met name de strips van The Fantastic Four, bedacht door het duo Stan Lee en Jack Kirby. Van mijn elfde tot mijn vijftiende heb ik elke aflevering gekocht en gelezen. Daarna begon ik andere dingen interessant te vinden en verloor ik de vier superhelden uit het oog.

Tot vanavond. In 2005 verscheen de film Fantastic Four. Omdat ik tegenwoordig niet zo veel heb met superheldenfilms, had ik weinig zin om hem te zien. Maar na een paar weken terug onwijs te hebben genoten van de laatste Batman, besloot ik vanavond de stoute schoenen aan te trekken en de dvd te kijken. Ondanks de vernietigende kritieken. En inderdaad: wat een kutfilm. De special effects zijn geinig, maar er te weinig. Het verhaal slaat nergens op en de teksten zijn prut. Maar toch heb ik genoten.

Ook al bleken de scriptschrijvers te hebben geknoeid met het ooprspronkelijke verhaal. Zo zat magnaat Von Doom oorspronkelijk niet met de vier astronauten in het ruimteschip dat bestraald werd. In de film wel en is hij lotgenoot van de vier superhelden. Ook zijn DNA is namelijk door de straling veranderd, waardoor hij de metalen Dr. Doom wordt met vernietigende krachten. Zie hier het ontstaan van de aartsvijand van The Fantastic Four. Op zichzelf geinig gevonden, maar niet volgens het boekje.

Ik heb vooral genoten vanwege de nostalgie die de film opriep. De treiterpartijtjes tussen Johnny en Ben, de elastieke armen van Reed, het duistere masker van Doom. Prachtig. Naar verluidt is het vervolg op The Fantastic Four aanzienlijk beter. Dus ik ga Fantastic Four – Rise Of The Silver Surfer (2007) toch maar even bestellen zo. En morgen naar de stripwinkel. Voor the real thing.

Niet lang na de pauze willen ze allebei bij mama op schoot. Met hun rug naar het scherm. Wall E mag dan geschikt worden geacht voor alle leeftijden, Puck en Borre (drie en vijf) denken daar anders over. De grappige scenes snappen ze nog wel, maar het concept ontgaat ze uiteraard nog volledig.

En gelukkig maar. Want juist dat concept is zo beklemmend. Het concept van een maximaal vervuilde en onleefbare aarde met daarboven een ruimteschip waarin zich een eendimensionale, door robots gedomineerde dikzakkenmaatschappij bevindt. Dikzakken die niet meer kunnen bewegen en alleen nog maar pizza’s en vloeibaar voedsel eten. Het is een treffend toekomstbeeld voor de kortetermijngerichte westerse consumptiemaatschappij waarin we leven, de VS voorop.

Tussendoor speelt de romance tussen een vuilnisverwerkingsrobot en een verkenningsrobot van het ruimteschip Axiom. En eerlijk is eerlijk, Pixar’s jongste weet opnieuw gevoelige snaren te raken met superanimatie. Want zeg nou zelf: de bioscoopbezoeker een brok in de keel bezorgen met twee getekende machines zonder tekst getuigt van verregaand vakmanschap. Of ben ik gewoon een natte dweil?

Wat een film. Hij is natuurlijk de hemel in gehyped, maar maakt de beloftes absoluut waar. The Dark Knight is mijn eerste ontmoeting met Batman. En met The Joker. En volgens mijn bioscoop-kameraad, wél een groot kenner en adept, is dit gewoon de beste Batman ooit vertoond. Dus ga hem vooral zien.

The Dark Knight had The Joker moeten heten, want die speelt de hoofdrol in het verhaal. Over de vertolking van Heath Ledger is natuurlijk al veel gezegd en geschreven. Dus voeg ik daar alleen maar aan toe dat de bejubelaars volkomen gelijk hebben. Ledger zet een prachtige psychopaat neer. Kwetsbaar in zijn voorkomen, maar onkwetsbaar als meewerkend meesterbrein achter het kwaad in Gotham City. En ondanks zijn verhalen over zijn agressieve vader ook nog eens heerlijk ondoorgrondelijk.

Overigens vond ik Christian Bale als Batman/Bruce Wayne ook zeer oké. Hij zet een sympathieke patser neer, die het eigenlijk ook allemaal niet weet. Maar wat ik niet snap aan het verhaal is waarom Batman met schorre, raspende stem praat, terwijl zijn burgerlijke evenknie dat niet doet. Ook tegen zijn vertrouwelingen, dus om zijn identiteit verborgen te houden is het niet. Dit stemverschil begint na een tijdje wat te irriteren. Maar niet zoveel dat de pret wordt gedrukt. Daarvoor is de film te spectaculair en de zieke geest van The Joker te groot.

Qua storyline heeft The Dark Knight natuurlijk niet zoveel om het lijf: gekke boef terroriseert corrupte stad – superheld met mooi kostuum en fijne gadgets gaat er achteraan. Maar daar zal niemand rouwig om zijn. Voor liefhebbers van het betere actiewerk is dit verplichte kost.

BERLIJN – Een ruzie tussen twee grote families in de Duitse hoofdstad Berlijn is donderdag uitgemond in meer dan een handgemeen. De strijdende partijen gingen elkaar te lijf met kettingzagen, scheppen en schoffels, maakte de politie bekend.Vijf mannen hielden verwondingen over aan de ruzie. Ze kregen klappen met een schep. Niemand raakte gewond door de inzet van kettingzagen. In totaal twintig mensen gingen met elkaar op de vuist in de probleemwijk Neukölln. De strijd tussen beide tuiniersfamilies was al enkele weken aan de gang.

(c) ANP

Gelukkig maar dat de kettingzagenruzie in Duitsland plaatsvond en niet hier. Liefhebbers van de betere horrorfilm zouden het nakijken hebben gehad. Want tien tegen één dat ons huidige kabinet een klassieker als The Evil Dead in de ban zou hebben gedaan.