Casa di Ricomanjaro

Iemand die onschuldige mensen vermoordt, mag je die ombrengen? Eerst verdoven, in stukjes zagen en dan dumpen in zee? Om die vraag draait het in de serie Dexter die momenteel op de Nederlandse tv is te zien. De karakterschets van Dexter Morgan is op het eerste gezicht die van een sociopaat. Al zijn gedrag heeft tot doel zijn omgeving een beeld voor te schotelen van een goede, succesvolle Amerikaanse burger die goed is in zijn vak en sociaal wat onhandig.

Zijn adoptievader leert hem zijn rollen en het bijbehorend handelen. Zodat hij kan overleven. Op driejarige leeftijd wordt Dexter gevonden op een plaats van delict door agent Harry. Die ontfermt zich over de jongen en ontdekt zijn voorkeur voor het doden van dieren. Dexter blijkt een serial killer in de dop. Harry helpt de jongen bij zijn ontwikkeling en geeft hem toestemming voor zijn eerste moord. Het wordt een succes.

Vele volgen. Maar dan wordt hij ontdekt door een andere serial killer. Eentje die het niet zo nauw neemt met de normen. En dan beginnen zijn problemen pas echt. Dexter wordt teruggevoerd naar zijn vroegste verleden. Een gruwelijk verleden. Waarin leugens en bloed hand in hand gaan. Een verleden dat iedereen zou wegduwen uit zijn gedachten.

Dexter Morgan is een van de meest briljante serial killers die ooit in films en tvseries was te zien. We zijn op één aflevering na verwijderd van het einde van het eerste seizoen. We doen er drie per avond. Morgenavond kijken we de laatste. En de eerste paar van de volgende reeks. Het is zó spannend.

Het tweede seizoen draait inmiddels op de Nederlandse tv. Maar ik kijk series liever op een zelfgekozen tijdstip. Van dvd, that is. Kun je ook meteen drie afleveringen achter elkaar zien. Of meer. Na de pilot was ik verslaafd. Inmiddels zit seizoen 1 er voor de helft op. Wat een waanzinnig heftige serie!

Dexter Morgan, gespeeld door een excellerende Michael C. Hall (Six Feet Under) is een uiterst sympathieke seriemoordenaar die alleen slechte mensen als slachtoffer kiest. Zij die het verdiend hebben, zeg maar. Overdag werkt hij als forensisch onderzoeker bij de politie van Miami. Bloedmonsters zijn z’n specialiteit. En hij is goed. Eng goed. In het eerste seizoen speelt hij een spelletje met een andere seriemoordenaar. Eentje die hem beter kent dan wie dan ook uit zijn omgeving. De Ice Truck Killer. Meer vertel ik niet.

Dexter is prachtig geschoten. Alleen al de leader is een lust voor het oog. Zonder iets te willen verklappen, kan ik in ieder geval zeggen dat de verhaallijnen te gek zijn en de spanning bij tijd en wijle te snijden. De zelfkennis van Morgan, gekoppeld aan beelden uit zijn verleden, geven de serie veel diepgang. De interactie tussen de hoofdrolspelers is erg realistisch en direct. Het fraaie van Dexter is dat je meeleeft met een seriemoordenaar en hoopt dat hij snel weer toeslaat. Alleen al omdat hier een vakman aan het werk is.

Wie de serie nog niet kent, kan ik aanraden de pilot te bekijken. Die is vast wel ergens te downloaden. En als je de gok wilt nemen -ik zou het doen- koop je gewoon het eerste seizoen voor een prikkie op dvd. Je zult er geen spijt van krijgen.

De maker van dit filmpje, Federico Alvarez, heeft een contract en dertig miljoen dollar gekregen om in Hollywood een sciencefictionfilm te produceren. Wat je op JijBuis ziet, is een kort docudrama van een aanval op Montevideo, door vliegtuigen en gigantische robots. De beelden zijn heftig, de muziek is heftig. En het hoeft niet veel tijd te kosten, want het duurt nog geen vijf minuten. Let vooral ook op de kinderwagen. Het is dus geen trailer, maar het is de beste trailer die ik ooit heb gezien.

Misschien heb ik de inleiding op de prijsvraag van de maand wat sterk aangezet. Er wordt veel gerookt in Mad Men. Daar is geen woord aan gelogen. Maar heel veel inzenders zaten er met hun antwoord (schatting?) ver boven. De prijsvraag van de maand luidde: hoeveel sigaretten worden er gemiddeld per aflevering van Mad Men gerookt. Het juiste antwoord is: tussen de vijftien en dertig sigaretten. Gemiddeld dus zo’n 23 sigaretten.

Winnaar is Di van de Weerd. Zij gaf als antwoord 21 sigaretten en zat er dus verreweg het dichtste bij. Dus beste Di, als je me even je adres en je maat mailt (zie contactformulier rechtsboven op deze pagina), ontvang je zo spoedig mogelijk een exlusief Casa di Ricomanjaro t-shirt. Gefeliciteerd!

Inmiddels stromen de inzendingen voor de Mad Men prijsvraag binnen. Het juiste antwoord is evenwel nog niet gegeven. Verschillende mededingers komen in de buurt. Meedoen kan nog tot 30 april aanstaande. ‘s Nachts om 0:00 uur sluit de inzendtermijn. Op Koninginnedag zal de winnaar bekend worden gemaakt. Voor degenen die de prijsvraag van de maand hebben gemist: hoeveel sigaretten worden in een gemiddelde aflevering van Mad Men opgestoken? Zie ook de post van 6 april. Succes!

In de VS is het tweede seizoen van Mad Men inmiddels afgelopen, maar wij zijn net begonnen aan de eerste drie afleveringen. En wat een te gekke serie! De dvdbox van het eerste seizoen is al een tijdje uit in Nederland. Ik ben ook al een half jaar geleden getipt, maar ik was het weer vergeten. Tot Hedwig een advertentie zag op de website van De Volkskrant, waar je hem ook kon bestellen. Hedwig las dat Mad Men van een van de makers van The Sopranos was en aarzelde geen moment. En terecht, zo bleek al na de eerste aflevering.

Mad Men gaat over een reclamebureau in het begin van de jaren zestig. Creatief directeur Don Draper is het hoofdpersonage. Een ietwat mysterieuze veertiger die zakelijk behoorlijk geslaagd lijkt. Maar privé gaat het hem allemaal wat minder goed af en dat wreekt zich op den duur in zijn werk. Meer weet ik nog niet, want zoals gezegd heb ik pas de eerste drie afleveringen gezien.

Mad Men is vooral te gek door de waanzinnige productie en de dramatiek. De setting, een New Yorks reclamebureau en het uitgaansleven daaromheen in de jaren zestig, is prachtig uitgewerkt. De dialogen zijn erg strak en soms erg geestig. Centrale vraag lijkt of roken nou wel of niet slecht is. Het reclamebureau ziet zich geconfronteerd met de opdracht de tabaksindustrie te redden. Want zojuist is bekend geworden dat roken longkanker veroorzaakt. De tabaksindustrie doet haar best om de gezonde kanten van het roken te benadrukken. Dat kon toen nog. Ook de overheid mengt zich in de kwestie.

De serie geeft een fraai beeld van hoeveel er in die tijd nog werd gerookt. Anno 2009 bijna schokkend om te zien. Overal wordt de ene filterloze sigaret na de andere opgestoken. Of iemand nou zwanger is of niet, aan het werk is of niet, in een ruimte met kinderen is of niet. De prijsvraag van de maand luidt dan ook: hoeveel sigaretten worden er gemiddeld gerookt in een aflevering van Mad Men?

Inzendingen voor 30 april mailen met rechtsbovenstaand contactformulier. Onder de juiste inzenders wordt een Casa di Ricomanjaro t-shirt verloot. Vermeld dus ook even je maat. Veel succes!

Je kunt natuurlijk een concert bezoeken van Mark “Met de vlam’n in de pijp, scheur ik door de Brennerpas” Knopfler, maar je kunt ook net zo goed thuis blijven. En als je dat doet, zorg dan voor twee dingen:

Een sixpack La Trappe Bockbier. Dit is het enige trappistenbockbier ter wereld, aldus het etiket. En meteen ook met afstand het beste bokbier dat je in de supermarkt kunt krijgen. De Herfstbok is dit jaar wat waterig. Amstel en Bavaria bokjes ga ik sowieso niet proeven en Hertog Jan heb ik laten staan vandaag, omdat ik La Trappe zag. Een volle moutige smaak, lekker doordrinkbaar, klein beetje bitter in de afdronk, precies zoet genoeg en toch pittig, kortom, gewoon heel erg lekker. Na de Ankerbokjes van vorige week, is dit het lekkerste bokbier dat ik deze herfst geproefd heb. Ik heb nu al zin in het Bokbierfestival.

Het tweede ding dat je nodig hebt is de dvd met het tweede seizoen van Extras. Met daarop het absolute hoogtepunt uit de carrière van Ricky Gervais tot nu toe. The Office was te gek. Seizoen 1 van Extras was leuk, maar minder consistent dan The Office. Na een paar afleveringen zakte het een klein beetje in. Maar de tweede serie van Extras is waanzinnig.

Ricky Gervais speelt film- en tv-figurant Andy Millman die een eigen sitcom op de BBC krijgt, getiteld When The Whistle Blows. Zelf speelt Millman de hoofdrol. Natuurlijk is de comedy het slechtste wat de BBC in tijden op de buis heeft gebracht. Daarover is nagenoeg iedereen het wel eens, inclusief Millman en zijn impresario Darren zelf. David Bowie zingt er een lied over en een indrukwekkend clubje acteurs komt langs om Millman nog verder in de zeik te nemen (“Are you having a laugh”). Naast Bowie fantastische cameo’s: Orlando Bloom, Sir Ian McKellan, Daniel Radcliff, Chris Martin, Stephen Fry, Robert Lindsay en Rober De Niro. En iedereen laat zich van zijn beste, want van zijn slechtste kant zien. Maar uiteindelijk gaat het allemaal om Andy Millman. Die je buikpijn bezorgt van plaatsvervangende schaamte. In bijna absurdistische scenes. Zo treffend. En met een fantastische rol voor Ashley Jensen, die Millmans boezemvriendin Maggie speelt. En die ROET IN HET ETEN GOOIEN op haar voorhoofd heeft staan. Ik heb in tijden niet zo gelachen. Kopen! Of in ieder geval: KIJKEN!