Casa di Ricomanjaro

The Story Of Anvil is voer, of beter gezegd: verplichte kost voor muzikanten, psychologen, geluidstechnici, producers, platenmaatschappijmedewerkers, boekers, filosofen, muziekliefhebbers, economen, journalisten, tekstschrijvers, televisiebazen, huisvrouwen, roadies, sociologen. En kunstenaars. En politici.

Daar zaten we dan. Reikhalzend voor de tv. Vier rond-de-veertigers met een metalverleden. Allemaal gespeeld in hardrockbandjes en allemaal nog muzikaal actief, maar náást onze baan. Want die is heilig voor ons. Geld vinden we belangrijker dan muziek. Want we hebben een hypotheek te betalen, kinderen te verzorgen en computers te kopen. We willen op vakantie naar warme oorden, waar het leven duur is of duur wordt. We moeten onze studieschuld aflossen. Met muziek maken verdien je geen geld. Dus geef je je tijdrovende (lees: verlieslijdende) passie snel op.

Zoniet de heren van Anvil. Die gaan al dertig jaar voor hun muzikale carrière. Een carrière die hoegenaamd niets voorstelt, als je haar in Canadese dollars uitdrukt. Maar in de valuta van het hart is de band stinkend rijk. De docu begint met grote artiesten die hun waardering voor Anvil uitspreken. Zoals Slash, Lars Ulrich, Lemmy, Scott Ian, Tom Araya. Anvil was al metal voor Metallica’s No Life Till Leather demo uitkwam. Anvil-gitarist Steve “Lips” Kudlow speelt al sinds begin jaren zeventig samen met drummer Robb Reiner en als Anvil brachten ze in 1981 hun debuutalbum Hard ‘n’ Heavy en het jaar daarop Metal On Metal uit. Vooral de tweede is een klassieker.

Maar dat allemaal terzijde. Want anno 2010 is Anvil een roepende in de woestijn. De woestijn van de producers. De boekers. De platenmaatschappijen. Na een mensonterende tour door Europa mag de band eindelijk weer in Japan optreden. Hoe succesvol dat concert is, kun je zien in The Story Of Anvil. Een briljante film. Over huiselijk geluk en hoe zonder succes een droom na te jagen. Over vriendschap en achtbanen van emoties. Over de studio (schrik niet!) en het podium. En bovenal over hoe belangrijk zelfkritiek is. Ga hem snel zien!

Vannacht de laatste twee afleveringen gekeken van het derde seizoen van Dexter. Opnieuw een adrenaline-opwekkend verhaal met een razendspannend slot. Ik ga niks verklappen, want dat doen de tv-media momenteel al veel te veel. Zo gaf de Varagids een paar weken geleden gewoon het hele plot van seizoen 1 en 2 prijs. Zonder enige vorm van waarschuwing vooraf. Belachelijk blad. Eerder al verrried het tijdschrift bij de filmomschrijvingen de geniale wending aan het eind van The Usual Suspects. Ik had hem gelukkig al gezien. Maar wat een eikels daar op de filmredactie, zeg. Anyway, vanavond maar even seizoen 4 downloaden. I’ll keep you posted.

Een dag voordat ik naar Avatar ging, zag ik de veelbelovende trailer van Tim Burton’s Alice In Wonderland. Een film die over twee weken in de bioscopen te zien zou zijn. Zou zijn, want het laatste nieuws is dat Europese en Amerikaanse bioscopen weigeren de 3D-film te vertonen. Ook in Nederland zal Alice In Wonderland niet te zien zijn, aldus een woordvoerder van Pathé.

Wat is er aan de hand? Disney heeft aangekondigd dat het Alice In Wonderland drie maanden na de bioscooprelease al op dvd uitbrengt. Sowieso is dat in strijd met internationale afspraken tussen bioscoop- en dvd-branche. De ongeschreven wet is dat tussen de première en de dvd-release meer dan vier maanden moeten zitten. Zodat genoeg mensen naar de bios gaan. Maar daar heeft Disney ineens lak aan. En dat is niet de eerste keer. Ook UP werd al na drie maanden op dvd uitgebracht.

Nu hebben de bioscoopexploitanten dus aangekondigd de film niet te gaan draaien. En dat is een mooi protest, want deze grap kost Disney honderden miljoenen. Maar het is kut voor de liefhebber, want na Avatar zeg ik: deze film moét je in 3D zien! Daarom zou ik iedereen willen oproepen vanaf nu alle Disney producties alleen nog maar illegaal te downloaden en/of in hoge kwaliteit beschikbaar te stellen voor downloaders. Als straf van de consument zeg maar. Tenzij de firma besluit eieren voor haar geld te kiezen en nog een paar maandjes langer wacht met de dvd-release. Dat heb ik liever eigenlijk. Want na Avatar had ik zó’n zin in Alice In Wonderland. Ik hoop van ganser harte dat Disney zich nog bedenkt. I’ll keep you posted.

Qua 3D-beelden vond ik Pandadroom in de Efteling zeker zo heftig als Avatar. Het grote verschil is dat Avatar voor een aanzienlijk deel uit computeranimaties van een fictieve buitenaardse wereld bestaat en Pandadroom uit ‘echte’ natuurbeelden. Je ziet beelden van de noordpool: smeltende ijskappen. Je voelt de spetters (die zijn ook echt). Uit de oceaan: vissen die voor het grijpen lijken. Je durft je hand bijna niet uit te steken soms. En uit het regenwoud: houtkap. Wellicht illegaal.

Natuurlijk was de setting ook bij beide films anders. In de Efteling zit je voor een reusachtig scherm, van negen bij twintig meter. En er zijn nog meer special effects, zoals een bewegende bank en wind. Je zit er middenin. Bij Avatar zaten wij redelijk achterin de zaal. Met een stel kutjochies achter ons die meer bezig waren indruk op elkaar te maken dan dat ze de film probeerden te volgen. Verspilde moeite kennelijk. Anyway, het scherm was daar kleiner en dus overzichtelijker. En daarom waren de 3D-beelden minder indrukwekkend dan bij Pandadroom. Mocht je binnenkort naar de Efteling gaan, sla deze attractie dan niet over. Al is het een nogal eh… gesponsord ding. Een slimme investering van het Wereld Natuur Fonds, dat meebetaalde aan de attactie. En Pandadroom had wat langer gemogen. Hij duurt nog geen kwartier. Beetje jammer.

Tot zover reikt dus de filmtechnologie. Avatar is qua verhaallijn misschien niet de beste film aller tijden. Qua visuals is dat het wel. Wat een spektakel zeg! Ongelooflijk. Met dit 162 minuten durende 3D epos herdefinieert James Cameron (Titanic, Aliens, Terminator) de bioscoopfilm.

Avatar vertelt het verhaal van een missie naar de planeet Pandora waar het mineraal Unobtainium wordt gewonnen. Dit is een uiterst kostbare grondstof die het energieprobleem op aarde moet oplossen. Op de planeet is leven: het Na’vi volk woont er, omringd door een prachtige natuur. Na’vi zijn blauw gestreepte, mensachtige wezens, die qua beschaving te vergelijken zijn met sommige indianenvolken. Zowel geestelijk als fysiek zijn zij verbonden met de planten, bomen en dieren om hen heen.

Toevallig wonen zij op een gigantisch reservoir van Unobtainium en daarom zijn ze in oorlog met de troepen van kolonel Miles Quaritch (Stephen Lang). Deze commando’s zijn in dienst van het bedrijf dat het mineraal wint. Ook in dienst is de invalide ex-militair Jake Sully (Sam Worthington). Om zijn ‘avatar’ draait het in de film. Een avatar is een uit menselijk en inheems DNA opgekweekte Na’vi die met de hersenen van een mens wordt bestuurd. Sully’s avatar moet infiltreren bij de Na’vi om het volk te bewegen te verhuizen zodat de onderneming het vele Unobtainium kan delven. Zijn gids is de Na’vi-prinses Neytiri (Zoe Saldana). Zij begeleidt hem en uiteindelijk worden ze natuurlijk ook verliefd op elkaar. Zonder dat het overigens al te corny wordt.

Hebzucht die leidt tot de brute vernietiging van natuur en inheemse volken is het thema van de film. Het is mooi uitgewerkt en onder meer weerzinwekkend vormgegeven in het karakter van Quaritch. De film laat zien dat we kennelijk nog niks hebben geleerd van de opwarming van de aarde en het verdwijnen van de regenwouden. Een moderne strijd tussen goed en kwaad, kortom. Tot zover het verhaal.

Want dit is overduidelijk ondergeschikt aan de visuals. En die zijn waanzinnig. De eerste paar minuten moet je even wennen aan het 3D-brilletje, maar dan zit je er ook echt helemaal in. Je reist mee door de fantastische wereld van de Na’vi, het laboratorium in het ruimtestation op Pandora, de schitterende wouden met de meest kleurrijke bloemen en planten, de indrukwekkende dieren, de zwevende bergen. Het is allemaal even prachtig. Onbegrijpelijk dat dit voor een groot deel computeranimaties zijn, zo levensecht is het. En de 3D-techniek maakt dat je het idee hebt dat het scherm een raam is waarachter dit alles plaatsheeft.

Cameron liep al jaren met het idee voor deze film rond, maar hij achtte de techniek er nog niet rijp voor. Pas toen The Lord Of The Rings uitkwam, met daarin de computergestuurde Gollem, was de regisseur klaar voor de productie van Avatar. Waarin dus niet één wezen, maar een heel volk met de inmiddels befaamde motion-capture-techniek werd vormgegeven. Zelf werkte hij mee aan de ontwikkeling van de benodigde computersystemen en filmtechnieken. Vier jaar en ruim driehonderd miljoen dollar verder is Avatar een film die elke liefhebber moet hebben gezien. In 3D that is!

Iemand die onschuldige mensen vermoordt, mag je die ombrengen? Eerst verdoven, in stukjes zagen en dan dumpen in zee? Om die vraag draait het in de serie Dexter die momenteel op de Nederlandse tv is te zien. De karakterschets van Dexter Morgan is op het eerste gezicht die van een sociopaat. Al zijn gedrag heeft tot doel zijn omgeving een beeld voor te schotelen van een goede, succesvolle Amerikaanse burger die goed is in zijn vak en sociaal wat onhandig.

Zijn adoptievader leert hem zijn rollen en het bijbehorend handelen. Zodat hij kan overleven. Op driejarige leeftijd wordt Dexter gevonden op een plaats van delict door agent Harry. Die ontfermt zich over de jongen en ontdekt zijn voorkeur voor het doden van dieren. Dexter blijkt een serial killer in de dop. Harry helpt de jongen bij zijn ontwikkeling en geeft hem toestemming voor zijn eerste moord. Het wordt een succes.

Vele volgen. Maar dan wordt hij ontdekt door een andere serial killer. Eentje die het niet zo nauw neemt met de normen. En dan beginnen zijn problemen pas echt. Dexter wordt teruggevoerd naar zijn vroegste verleden. Een gruwelijk verleden. Waarin leugens en bloed hand in hand gaan. Een verleden dat iedereen zou wegduwen uit zijn gedachten.

Dexter Morgan is een van de meest briljante serial killers die ooit in films en tvseries was te zien. We zijn op één aflevering na verwijderd van het einde van het eerste seizoen. We doen er drie per avond. Morgenavond kijken we de laatste. En de eerste paar van de volgende reeks. Het is zó spannend.