Casa di Ricomanjaro

Bekijk dan dit filmpje. Met dank aan Mike B, die een geniale YouTube speurhond heeft. Erg cool nummer ook.

The Blue Planet was de mooiste natuurdocumentaire die de BBC ooit heeft gemaakt. En toen kwam Life. Een serie over het leven op aarde die alle andere natuurdocumentaires overbodig maakt. Nee hoor, The Blue Planet moet je zien als je van prachtig geschoten onderwaterbeelden houdt. Heb je hem nog niet gezien, zorg dan dat je dat snel doet. Een niet te bedenken wereld zal voor je open gaan.

Maar Life laat de enorme rijkdom van ál het leven zien. Voor zover dat is ontdekt, natuurlijk. De uiteraard door David Attenborough ingesproken BBC-serie toont een keur aan jachtmethoden van roofdieren, maar ook de overlevingsmechanismen van hun prooien. Planten en primaten komen ruimschoots aan bod, insecten, vogels, reptielen en amfibieën. En één aflevering gaat over het leven op de diepe zeebodem. Met zeker zulke spectaculaire beelden als in The Blue Planet. Je ziet kleuren en patronen die je zelfs in de meest onthechtende paddotrip niet zult tegenkomen. En dat verwondert me nog het meest: al die kleuren en patronen en vormen, terwijl het daar diep in de oceaan pikkedonker is. Kunnen zeedieren in het donker zien? Het moet haast wel. Maar daar geeft Life dan weer geen antwoord op.

Spectaculair is het project met de gezonken boot. Het team laat in deze aflevering een oude, gestripte en schoongemaakte vissersboot in het water zakken en filmt deze twee jaar lang. Een heus koraalrif ontstaat. Vol dierlijk leven in soms bizarre kleuren. Ik wil er verder niet teveel over verklappen. Alleen nog dat de belichting, het camerawerk en de montages allemaal even briljant zijn. Ook de kijkjes achter de schermen zijn erg leuk en inspirerend. Ga hem kopen of downloaden en laat je verrassen.

Borre is uit logeren. Dus we lezen geen Dolfje Weerwolfje. Hij slaapt vannacht bij zijn vriendje Kick, praktisch om de hoek. Ik mis hem nu al. Maar Puck kreeg vanavond alle aandacht bij het boekje lezen. En dat was ook fantastisch.

Bijna elke avond hebben Borre en ik na het verhaaltje nog even samen voor het slapen gaan. Dan nemen we de dag door die achter ons ligt. Meestal gaat het dan om wat Borre over een week gaat doen. Of met zijn verjaardag in april. Of over hoe het boek dat we aan het lezen zijn zal aflopen. Maar vandaag mocht Puck inslapen in mama’s bed. En hadden zij en ik alle tijd. Onnavolgbaar legde ze verslag van de film die ze vandaag had gezien, samen met Hedwig en Borre. Verschrikkelijke ikke, van de makers van Ice Age. Hedwig en de kidjes vonden hem fantastisch. Schaterlachen. Morgen gaan we naar Foeksia. Geloof dat we daar geen 3D-brillen voor nodig hebben. Maar ik ga het toch effe checken. We hebben al tien van die dingen in huis rondslingeren.

Meermalen heb ik Father and Daughter gezien. Een prachtige korte film van Michael Dudok de Wit die in 2000 verscheen en in 2001 de Oscar voor beste animatiefilm in de wacht sleepte. Vanavond in Zomergasten liet Paul Verhoeven hem nog eens langskomen. En opnieuw vond ik hem aangrijpend. Misschien nog wel meer dan de eerste keer dat ik hem zag. De bespreking door de filmregisseur gaf er een extra dimensie aan. Sowieso was het een te gekke aflevering van Zomergasten. Paul Verhoeven is een zeer boeiende, intelligente man die erg goed kan vertellen. Voor wie Father and Daughter nog nooit heeft gezien, komtie:

The Story Of Anvil is voer, of beter gezegd: verplichte kost voor muzikanten, psychologen, geluidstechnici, producers, platenmaatschappijmedewerkers, boekers, filosofen, muziekliefhebbers, economen, journalisten, tekstschrijvers, televisiebazen, huisvrouwen, roadies, sociologen. En kunstenaars. En politici.

Daar zaten we dan. Reikhalzend voor de tv. Vier rond-de-veertigers met een metalverleden. Allemaal gespeeld in hardrockbandjes en allemaal nog muzikaal actief, maar náást onze baan. Want die is heilig voor ons. Geld vinden we belangrijker dan muziek. Want we hebben een hypotheek te betalen, kinderen te verzorgen en computers te kopen. We willen op vakantie naar warme oorden, waar het leven duur is of duur wordt. We moeten onze studieschuld aflossen. Met muziek maken verdien je geen geld. Dus geef je je tijdrovende (lees: verlieslijdende) passie snel op.

Zoniet de heren van Anvil. Die gaan al dertig jaar voor hun muzikale carrière. Een carrière die hoegenaamd niets voorstelt, als je haar in Canadese dollars uitdrukt. Maar in de valuta van het hart is de band stinkend rijk. De docu begint met grote artiesten die hun waardering voor Anvil uitspreken. Zoals Slash, Lars Ulrich, Lemmy, Scott Ian, Tom Araya. Anvil was al metal voor Metallica’s No Life Till Leather demo uitkwam. Anvil-gitarist Steve “Lips” Kudlow speelt al sinds begin jaren zeventig samen met drummer Robb Reiner en als Anvil brachten ze in 1981 hun debuutalbum Hard ‘n’ Heavy en het jaar daarop Metal On Metal uit. Vooral de tweede is een klassieker.

Maar dat allemaal terzijde. Want anno 2010 is Anvil een roepende in de woestijn. De woestijn van de producers. De boekers. De platenmaatschappijen. Na een mensonterende tour door Europa mag de band eindelijk weer in Japan optreden. Hoe succesvol dat concert is, kun je zien in The Story Of Anvil. Een briljante film. Over huiselijk geluk en hoe zonder succes een droom na te jagen. Over vriendschap en achtbanen van emoties. Over de studio (schrik niet!) en het podium. En bovenal over hoe belangrijk zelfkritiek is. Ga hem snel zien!

Vannacht de laatste twee afleveringen gekeken van het derde seizoen van Dexter. Opnieuw een adrenaline-opwekkend verhaal met een razendspannend slot. Ik ga niks verklappen, want dat doen de tv-media momenteel al veel te veel. Zo gaf de Varagids een paar weken geleden gewoon het hele plot van seizoen 1 en 2 prijs. Zonder enige vorm van waarschuwing vooraf. Belachelijk blad. Eerder al verrried het tijdschrift bij de filmomschrijvingen de geniale wending aan het eind van The Usual Suspects. Ik had hem gelukkig al gezien. Maar wat een eikels daar op de filmredactie, zeg. Anyway, vanavond maar even seizoen 4 downloaden. I’ll keep you posted.

Een dag voordat ik naar Avatar ging, zag ik de veelbelovende trailer van Tim Burton’s Alice In Wonderland. Een film die over twee weken in de bioscopen te zien zou zijn. Zou zijn, want het laatste nieuws is dat Europese en Amerikaanse bioscopen weigeren de 3D-film te vertonen. Ook in Nederland zal Alice In Wonderland niet te zien zijn, aldus een woordvoerder van Pathé.

Wat is er aan de hand? Disney heeft aangekondigd dat het Alice In Wonderland drie maanden na de bioscooprelease al op dvd uitbrengt. Sowieso is dat in strijd met internationale afspraken tussen bioscoop- en dvd-branche. De ongeschreven wet is dat tussen de première en de dvd-release meer dan vier maanden moeten zitten. Zodat genoeg mensen naar de bios gaan. Maar daar heeft Disney ineens lak aan. En dat is niet de eerste keer. Ook UP werd al na drie maanden op dvd uitgebracht.

Nu hebben de bioscoopexploitanten dus aangekondigd de film niet te gaan draaien. En dat is een mooi protest, want deze grap kost Disney honderden miljoenen. Maar het is kut voor de liefhebber, want na Avatar zeg ik: deze film moét je in 3D zien! Daarom zou ik iedereen willen oproepen vanaf nu alle Disney producties alleen nog maar illegaal te downloaden en/of in hoge kwaliteit beschikbaar te stellen voor downloaders. Als straf van de consument zeg maar. Tenzij de firma besluit eieren voor haar geld te kiezen en nog een paar maandjes langer wacht met de dvd-release. Dat heb ik liever eigenlijk. Want na Avatar had ik zó’n zin in Alice In Wonderland. Ik hoop van ganser harte dat Disney zich nog bedenkt. I’ll keep you posted.