Casa di Ricomanjaro

Mijn oude bandmakker Rintje Erickson maakt al jaren furore met de psychedelische country van zijn Faraways, waarin ook gitarist Erik Bosten zit met wie hij daarnaast in Madame Perdu speelde. Zondagmiddag 11 december presenteren The Faraways hun nieuwe EP in dB’s, inclusief gastoptredens. Ga dat zien en horen!

Eigenlijk hou ik niet zo van superlatieven als Beste Band van België of Beste Live-act van de Lage Landen. Maar na een show van Triggerfinger ontkom je hier bijna niet aan. Het trio knalt waanzinnig, vanavond in het Tilburgse 013. Sterke songs die belachelijk strak én dynamisch worden gespeeld en een uiterst sympathieke podiumpresentatie zijn de ingrediënten voor een van de beste concerten die ik dit jaar heb gezien. Natuurlijk is Ruben Block een fantastische frontman die CHARISMA met dikke zwarte letters op zijn voorhoofd heeft staan, maar ook drummer Mario Goossens weet hoe hij het publiek moet bespelen. In een te gek superfout streepjescolbert dirigeert hij vanachter zijn kleine kitje de tweeduizend aanwezige Nederlanders en Vlamingen en tovert hij evenzoveel glimlachen tevoorschijn. No-nonsense bassist Monsieur Paul pompt daarbij onverdroten voort, onverstoorbaar als een noodaggregaat en met een te gekke sound. De hoogtepunten zijn talrijk en komen vooral van mijn favoriete TF-album What Grabs Ya? Hoewel het allerhoogste hoogtepunt tot het laatst wordt bewaard, door Block bescheiden bestempeld als een ‘experiment’. Het is een supervette uitvoering van de Eurythmics-hit Sweet Dreams, dat de aardige Belg onlangs nog in zijn eentje bij De Wereld Draait Door had gespeeld. Nu doen ze het met zijn drieën, met Goossens op een donderende human beatbox. Een betere afsluiter kan niemand zich wensen. Triggerfinger nog nooit live gezien? Ga dat dan gauw doen, want voor je het weet zijn ze zo groot dat ze alleen nog maar in het verschrikkelijke Ahoy staan.

Ze kent de teksten beter dan wij. En ze verbetert ons als we met haar meezingen. Puck is gek van de liedjes van Goed Volk, het kleinkunstduo van mijn makker Vincent en Bastiaan Klees. Twintig liedjes staan er op hun debuut Niet Op De Lijntjes.

Ik heb enkele zomers het genoegen mogen smaken een dagje met de heren, aangevuld met drummer Bas, te mogen jammen op de zolder van Bastiaan. We speelden onder meer Ebony Eyes van Stevie Wonder, maar dan met Vincents eigen tekst. En enkele jaren later arrangeerden we Lied Van Mij tot een nederrockliedje, met mijn buddy Bob op gitaar. We hadden bovenal grote schik, daar op die warme zolderkamer in Utrecht. We dronken een biertje, dineerden met tasjes van de Thai. En we speelden alsof ons leven er vanaf hing.

Die schik hebben Bastiaan en Vincent ook op hun eerste plaat. De lol van het samen performen, of het nou in de studio is of op het podium, spat er vanaf. De teksten zijn geestig en divers qua onderwerp, variërend van de vloek van sociale media, via een obsessief-compulsieve stoornis en de afgelopen zomer nauwelijks gemiste ventilator tot de liefde in een veelheid aan facetten. De akkoordenschema’s zijn knap, want enorm catchy. Hoogtepunt volgens Puck: Brigitte. Hoogtepunt volgens papa: Water En De Brug. Goed Volk is, het moge duidelijk zijn, ook zeer geschikt voor volwassenen.

Wat was hij te gek! Vandaag is hij 25 jaar dood. Cliff Burton was een van de meest creatieve bassisten die de metalwereld ooit heeft gekend. Zijn overstuurde riffs en ronkende solo’s zijn anno 2011 nog steeds voer voor viersnarige rockers. In 1986 kwam hij om het leven na een ongeluk met de tourbus. Tijdens de Master Of Puppets-tour in Zweden raakte de buschauffeur in een slip en werd Burton uit het raam geslingerd, waarna hij de bus over zich heen kreeg. Hij overleed ter plekke. Een zwaar verlies voor zijn familie en vrienden, de band en de muziekwereld, en natuurlijk ook zijn fans. Metallica zou nooit meer hetzelfde klinken.

Esther en Bob hebben een avondje geschaafd aan de zanglijnen van Talk. Te gekke tweede stemmen (en derde) zijn erbij gekomen. En het mooie is dat de nieuwe partijen weer opening bieden voor effectieve aanpassingen in het bas- en gitaararrangement. Misschien dat we vereenvoudiging en tempowisselingen nodig hebben. En zo wordt het nummer rijker en rijker. Binnenkort maken we een nieuwe demo van Talk. Ook werken we aan een opname van Mr. C. Daar staat ook het geraamte wel van. Maar de invulling is nog redelijk open. Hoewel Roy en ik al wel de laatste vijf of zes versies min of meer dezelfde partijen spelen. Maar die kunnen natuurlijk zomaar weer veranderen als we eenmaal aan het opnemen zijn;-) We’ll keep you posted.

Deze week kwam hij officieel uit, maar hij was al een weekje (of langer?) te downloaden van een Russische website. Sommige passages passen precies onder de epische eindstrijd tussen Harry Potter en Voldemort. Instrumentaal is het over the top, zeggen muzikanten die gefrustreerd raken van zoveel noten in zo’n hoog tempo en in zulke bizarre ritmiek. Maar op A Dramatic Turn Of Events gooit Dream Theater al zijn talent in de strijd om drummer Mike Portnoy’s vertrek te doen vergeten. Nieuweling Mike Mangini doet precies wat van een waardige opvolger van de bebaarde man uit New York kan worden verwacht. En meer. En beter klinkend. Want zelden klonken de drums op een Dream Theater-plaat zo goed. Ze zitten nog wat zacht in de mix, maar ze zijn te gek!

Sowieso is dit de best klinkende plaat die de Amerikanen ooit uitbrachten. Het gebruik van veelal ritmische samples is echt heel subtiel gedaan, synths zijn niet irritant hard aanwezig. Wel prominent, zonder te storen. En dat zegt nogal wat als ik zoiets beweer over een toetsenist. Gitaar en bas zijn erg goed gedefinieerd. Misschien zullen sommigen dit soort producties te droog vinden, maar ik ga hiervoor. Zo kwalitatief in evenwicht als A Dramatic Turn Of Events is nog geen enkel album van het kwintet geweest, bovendien.

De songs zijn stuk voor sterk ijzersterk, met prachtige zanglijnen, maar met heel veel instrumentale versiering waar ik in dit drukke tijdperk niet op zit te wachten. De plaat had wat mij betreft een half uur korter gekund. Is natuurlijk vloeken in de kerk en sommigen zullen zeggen: da’s de kift. En dat is het ook;-)

We zitten midden in de repetities voor ons optreden van volgende week zondagmiddag, 11 september, tijdens de Klumpkesrace in Sint-Oedenrode. We spelen drie nieuwe nummers. Tijd voor een update.

Tijdens het zomerreces schreven Bob en Esther een nieuw liedje. Bob nam op. Esther zong in. Ik maakte alvast een aantal drumpartij in Sound Forge en legde mijn eerste baspartijen vast. Talk heet het nummer. Een paar posts terug kun je naar een demo luisteren. We spelen het erg graag en dus ook volgende week zondagmiddag in het Brabantse.

Speciale gast is Tijn, die de coupletten rapt en tweede stem doet in de refreinen van In The End. We twijfelen nog over de plek van dit nummer in de setlist. Maar het schopte al vanaf de eerste keer dat we het met hem speelden ontiegelijk kont.

Ook spelen we voor het eerst Mr C. Dit nummer hebben we nog niet opgenomen. Maar dat is een kwestie van tijd.

Dus mocht je toevallig op zondagmiddag 11 september om drie uur in Sint-Oedenrode zijn, ga dan eens kijken bij Dommelzicht en hoor drie nieuwe nummers van Damn Right!