Dit jaar bestaat de band twee decennia. In die tijd brachten de drie New-Yorkers zes studioalbums uit, en The Stars is het vijfde met eigen werk, na de in 2010 uitgebrachte coverplaat If I Had A Hi-Fi. Vanaf opener Clear Eye Clouded Mind die er stevig op los rockt maakt het album duidelijk dat het indiepowerpop(wat een kutterm!)-gezelschap zijn vorm en compositorisch talent nog lang niet is verloren. Tien prachtige liedjes zijn het, stuk voor stuk, puntig gearrangeerd en voorzien van prachtige zangmelodieen, opgewekt, bijna zalvend. En dan die plezierverhogende teksten (uit Teenage Dreams, samen met opener Clear Eye Clouded Mind mijn favoriete nummer van de plaat, en hoewel niet alle teksten zo lief zijn):

Sometimes I ask the wrong questions
But I get the right answers
Moved to a tear by
The subway breakdancer

It’s never too late for teenage dreams
It’s never too late
It’s never too late for teenage dreams
Teenage dreams

De plaat kent ook mindere momenten, maar die zijn kort en niet talrijk. Productie is te gek, mix ook. Lekker clean en gedetailleerd waar het kan en rauw waar het rauw moet zijn. En dan is het helemaal niet erg dat The Stars Are Indifferent To Astronomy meer van hetzelfde biedt. Want als je zulke muziek maakt dan mag je jezelf eindeloos herhalen.

In een matig gevulde Helling komt Red Snapper ietwat langzaam op gang. Als een diesel die op stoom moet komen. Maar eenmaal zo ver is er ook geen houden meer aan. Na een half uur gaan alle remmen los en knalt het kwartet het dak eraf. Of, zoals een jonge vrouwelijke bezoeker het na afloop verwoordde: “Ik ben ze daarnet achterna gegaan naar de kleedkamer om hen te bedanken voor de beste seks die ik ooit heb gehad”.

Ruim twee uur lang speelt het gezelschap. Elk album komt aan bod. En zelfs al lijken David Ayers en Tom Challenger in hun doen en laten meer op schaakgrootheden dan op respectievelijk een gitarist en een saxofonist, de uitstraling van Friend en de grooves die hij samen met Thair de zaal inslingert, maken alles goed. Hou je van een dampende combi van jazz, drum ‘n’ bass en rock, ga ze dan snel een keertje aanschouwen. Echt bizar dat dit geen grotere zaal volspeelt.

Begin het nieuwe jaar goed en kom op zaterdagavond 7 januari rocken in het Utrechtse dB’s: drie fantastische livebands voor de prijs van één beginnende DJ. Damn Right!, YeahBabyYeah en LOCKe, alledrie bands met wortels in de Utrechtse wijk Lombok, zullen die avond het dak van dB’s spelen.

DAMN RIGHT! maakt ruige, maar toegankelijke female-fronted rock. Melodieus als het kan, snoeihard als het moet. De band bestaat pas sinds mei 2011 en werkt als een bezetene aan eigen werk. Damn Right! bestaat uit zangeres Esther van Riesen, gitarist/zanger Bob Hoezen (Bagheera, Ned Zeppelin), drummer Roy de Haan (Smut, Kopstoot) en bassist Enrico Versteegh (Bagheera, Take ‘em To The Bridge). Qua sound beweegt het kwartet ergens tussen Queens Of The Stone Age, Foo Fighters en Wolfmother in, waarbij het meerstemmige zang en subtiele arrangementen zonder omhaal afwisselt met passages vol ongecompliceerd beukwerk.
www.damnrightrocks.nl
www.myspace.com/damnrightrocks

YEAHBABYYEAH is een alternatieve rockband uit Utrecht die met minimale bezetting een maximale sound maakt. Het duo combineert melancholische postrocksferen met stonerrock riffs. Drummer Dimitry speelt grooves met een dwingende swing en muzikant Mike smeert zijn gitaar en basgitaar uit tot kamerbrede tapijten. De heren deden hun ervaring onder andere op in bands als Cords, Awesome Dudes From Hell, Ned Zeppelin, Inumane en Second7. Na jaren in ‘standaard’ rockbands te hebben gespeeld, kiest dit tweetal er nu voor om muziek in een meer pure, eerlijke en gestripte vorm te maken. Het geluid van YeahBabyYeah is te plaatsen tussen underground bands als Tweak Bird en God Is An Astronaut. Stel je grofweg voor dat de White Stripes sferisch grasduinen in het repertoire van Tool en Triggerfinger. Soms gruizig en bruut, soms subtiel en melancholisch, maar altijd met groove en pakkende riffs.
www.myspace.com/goyeahbabyyeah

LOCKE is in 1999 opgericht door Stijn Bollinger (drums). In 2007 kwamen daar Edo Bouman (gitaar) en Gerard van der Ree (zang en bas) bij. Geïnspireerd door de zogenaamde ‘Fractal Rock’-beweging die zijn opgang deed in het Schotland aan het eind van de jaren negentig (bekend van bands als Cardioid en Mandelbrot), maakt LOCKe muziek die zowel stuwend als wijds, zowel sturend als vragend is. De naam LOCKe refereert dan ook aan de klassieke tegenstelling tussen de spanning van het moderne bestaan en een verloren-zijn.
www.myspace.com/musiclocke

Lombok Rock Derby
7 januari 2012
Aanvang: 21:00 uur
Entree: 5 euro
dB’s
CAB-Rondom 100
3534 BE Utrecht
www.dbstudio.nl

LOCKe is een trio dat effectrijke bassounds mengt met revolutionaire drumbeats en onderhuidsspannende vocalen, in een gitaarzee die je evenwichtsorgaan verstoort. Sfeervolle liedjes, die als een stoomwals op je af komen.

YeahBabyYeah maakt gruizige postrockmetalpunk en groovet als een walvis. Duo Mike en Dimitri op bas, gitaar en drums. Songs die soms genoeg hebben aan alleen een vette riff. En misschien komt er wel een heel fijne cover langs.

Damn Right! bestaat pas een half jaar en speelt een set van eigen werk en wat bewerkingen, zoals een übervette uitvoering van Saturday Night, want Herman is al tien jaar dood, Rolling In The Deep en misschien Mercy. En als het aan mij ligt ook Dragon Attack van Queen… Maar dat weet de rest nog niet. Gaan we trouwens ook niet redden. We hebben andere ambities. Vijf eigen nummers in dB’s.