Casa di Ricomanjaro

Als een unieke band ermee stopt, doet dat pijn. Daarom is het nieuwe titelloze album geen pleister op de wonde, maar zout. Bijtend zout dat het wondvocht doet borrelen. Madame Perdu is niet meer. En dat met zo’n goeie plaat op zak. Het is een drama dat we dit gezelschap in deze bezetting niet meer live kunnen zien.

Madame Perdu is een Utrechtse band die vleugjes Europese volksmuziek met reggae, ska, rock en country mengt. En dat zeer bekwaam. Het zijn dan ook topmuzikanten. Zes prachtnummers telt de opvolger van het eveneens titelloze debuut. Zes keer te gekke arrangementen, die veel meer in evenwicht zijn dan op de ook al sterke eersteling. Waarmee de band de zes keer te gekke composities van gitarist Erik Bosten en zanger/woordkunstenaar Bram van Oijen uitstekend tot hun recht laat komen.

Erg boeiend is het samenspel tussen drummer Erik Rinsema en (contra-)bassist Joost van den Akker. Om het even welke maatsoort of muziekstijl, achter in de tel of stuwend, de twee vormen een gouden combinatie. Details en sfeer komen van violiste Mina Honma en saxofonist Tim Blonk. Zij zorgen voor nog meer kleur.

Maar Madame Perdu is boven alles Bram van Oijen. Zijn teksten zijn prachtige staaltjes poëzie. Soms luchtig, soms ook reikend tot in het diepst van je ziel. Of het nou gaat om psychologisch liefdesliedje Josje, het swingende Glaasje Wijn of de (valse) melancholie van Vroeger:

Meisjes waren echte meisjes
Ze droegen linten in hun haar
Maar meisjes jongens jongens meisjes
De liefde kende één gevaar

Mocht het gebeuren dan moest je trouwen
Bleef je voor altijd bij elkaar
Je leerde van elkaar te houwen
Zij van hem en hij van haar.

Maar absoluut hoogtepunt van het album is En Papa Wordt Wakker. Waarop het gezelschap twee orenschijnlijk onverenigbare stijlen met elkaar verenigt: de Van Der Graaf Generator-achtige coupletten combineren verrassend goed met de Roots-Radics-feel van de refreinen. En de tekst is, als altijd, meesterlijk.

Kers op de taart is de waanzinnige productie van de band en André van de Bunt. Kristalhelder, met een fabelachtig klinkende contrabas, een ouderwets eerlijk drumgeluid en zonder onnodige opsmuk. Madame Perdu’s tweede is een schrijnende grafrede. Zoek alsjeblieft een nieuwe gitarist en sta op uit de dood!

Geluidstechnicus Black Rebel Motorcycle Club overleden

20/08/2010 – Door Cartman91 – Bron: LiveXS

Geluidstechnicus en voormalig bassist van The Call Michael Been, vader van bassist Robert Been van Black Rebel Motorcycle Club, is op Pukkelpop overleden.

De techneut werd backstage onwel en direct door de EHBO verzorgd. Vervolgens is hij naar het Hasseltse Salvator ziekenhuis gebracht, waar hij bezweek. Michael Been is 60 jaar oud geworden.

Voor de bandleden en overige crew is inmiddels slachtofferopvang gekomen.

R.I.P. Michael Been (1950-2010)

Michael Been is afgelopen dinsdag, voorafgaand aan het optreden van Black Rebel Motorcycle Club in het Utrechtse Tivoli, in ons land gecremeerd. De urn stond in de kleedkamer, heb ik me laten vertellen. Dat verklaart misschien ook het contactloze optreden van de band die avond. Wel heftig dat je dan toch gaat spelen. Groot respect.

Eigenlijk ken ik alleen het eerste en het laatste album van Black Rebel Motorcycle Club. Vanavond werd me duidelijk dat wat de band daartussenin heeft uitgebracht ook zeer de moeite waard is. Eerder dit jaar verscheen Beat The Devil’s Tattoo, de uitstekende zesde plaat. En de nummers daarvan komen live waanzinnig goed tot hun recht. Net als de rest van het gespeelde materiaal. Het moet heel raar lopen, wil ik dit jaar nog een betere show zien.

Van het contact met het publiek moet BRMC het niet hebben. Dat is namelijk nogal eenzijdig. De band speelt haar set, gitarist/zanger Peter Hayes zegt af en toe iets onverstaanbaars wat nog het meest lijkt op “thank you” en that’s it. Maar BRMC is wel op dreef. Het trio beukt bijna twee uur lang Tivoli plat, vol overtuiging en retestrak. Adempauze krijgt het publiek alleen in de twee akoestische uitspattingen van achtereenvolgens (bas-)gitarist/zanger Robert Levon Been en Hayes. Een welkome afwisseling op het stomende geweld van de rest van het optreden.

Het geluid is naar Tivoli-maatstaven erg goed. Misschien dat de bas in het eerste deel van de set iets harder had gemogen, maar het totaal klinkt als een klok. Kristalhelder en moddervet. Vooral het drumgeluid (die keiharde kick!) van drumster Leah Shapiro (ex-The Raveonettes) is te gek. De uitgekiende, supereffectieve lichtshow maakt het optreden af. En zorgt ervoor dat BRMC als liveband ook visueel aantrekkelijk is. Want van hun uitstraling moeten de drie Amerikanen het niet hebben.

Vanavond vergaderd over nieuw repertoire. Van een lange longlist hebben we een shortlist gemaakt met twintig nieuwe nummers. Voor het eerst staan daar ook liedjes uit deze eeuw in. Zoals Wonderwoman (Leaf), Hot ‘n’ Cold (Katy Perry) en That Man (Caro Emerald). Uiteraard gaan we die in een wat steviger uitvoering spelen dan de originelen. We zijn immers een rockbandje.

Eindeloos hebben we zitten bakkeleien -wel of geen Young Guns van Wham (nee dus!), wel of geen Michael Jackson (nee dus!), wel of geen When The Rain Begins To Fall (nee dus!), wel of geen I Will Survive (te grote kans op Herpes House Band praktijken in de zaal: nee dus!)- maar we zijn eruit. Beetje jammer alleen dat Surrender van Cheap Trick ook zonder aarzeling werd afgeschoten. Gelukkig doen we wel Love Rears Its Ugly Head van Living Colour. En What I Like About You van The Romantics. En Call Me van Blondie. En Radio van de Dolly Dots. Jeuj!

Spannender wordt onze volgende bandvergadering. Want dan gaan we kijken welke nummers uit onze huidige set plaats moeten maken voor het nieuwe materiaal. Ze zijn me bijna allemaal even lief. Ik ga maar vast eens lobbyen voor het behoud van Skandal Im Sperrbezirk. En Nightboat To Cairo. En 99 Luftballons.

Ze zien eruit als vier nerds en dat zijn het natuurlijk ook. Maar wat een waanzinnige uitvoering van Lovely Allen (oorspronkelijk afkomstig van het album LP), live in de studio bij QTV. Waar je natuurlijk geen ‘Fuck’ mag zeggen. Doe je ogen dicht en geniet. En mocht je komend weekend op Lowlands zijn, ga ze dan beslist zien in de X-Ray, zaterdagavond om tien uur. Geen spijt gegarandeerd!

Bron: The Root

Een bevriend vormgever komt terug van een stage aan een universiteit in Columbia. Hij heeft een demo bij zich van een nieuwe Amerikaanse metalband. We schrijven 1996 als een nieuwe metalstem haar intrede doet in mijn muzikale referentiekader. Lajon Witherspoon is de naam. Een zanger die duidelijk laat horen welke branchegenoten hij tof vindt: Corey Glover, Mike Patton, James Hetfield. Sevendust is zijn band. Een jaar later verschijnt het titelloze debuut. Een superplaat.

Op 1 april 2008, de dag dat Borre drie wordt, komt Chapter VII: Hope & Sorrow uit. Een ideaal album voor wie kennis wil maken met de band. Hard, indringend, sfeervol en fraai gemusiceerd. Ik ben de band de afgelopen tien jaar een beetje uit het oor verloren. Het nieuwe album ken ik nog niet eens. Dit jaar verscheen Cold Day Memory. Ik ga hem effe downloaden. Als ie goed is, meld ik me wel weer.