Casa di Ricomanjaro

Ik ben niet echt een fan van Toontje Lager. Maar Zoveel Te Doen is een leuk liedje. Qua tekst dan, want je wil het niet echt horen. En het liedje is ook niet van voor tot achter leuk, maar eigenlijk alleen het refrein. En dan alleen de eerste twee zinnen. Uit het eerste refrein:

Zoveel te doen.
Ik heb nog zoveel te doen.
Ik moet de zon in Japan onder zien gaan
(…)
Ik moet het oerwoud eens in bloei zien staan

En uit refrein, nummer twee:

Ik moet nog eens wat jatten van een Italiaan
Zoveel te doen
Ik heb nog zoveel te doen
Ik moet nog zwemmen in de Stille Oceaan

Erik Mesie stelde zich aan. Of eigenlijk was het Bert Hermelink, die het liedje heeft geschreven. Als je je zinnen zet op dit soort onzin, dan heb je -dus- tijd genoeg. Tijd genoeg om te bedenken dat je wilt jatten van een Italiaan. Eigenlijk een zeer racistische wens. Overigens is Toontje Lager ook een band om een beetje medelijden mee te hebben. Zanger Mesie zou eind 2008 weer gaan touren. Samen met andere Nederpopbands. De Ze zijn Terug!-Tour heette het. Maar de organisator kwam in financiële nood. En al na één optreden werd de tournee afgeblazen. Sneu hè? Ik dwaal af.

Om niet meer naar de sportschool te hoeven en toch binnen te kunnen fietsen, heb ik een hometrainer aangeschaft. Een Proteus Engine V6. Een fijne machine. Met dezelfde functies op het display als de fietsen in de fitnesszaal. Probleem is alleen dat je het dan ook elke dag wil doen. Dus moet je tijd van andere bezigheden afpakken. En dat doet pijn. Vanavond had ik bijvoorbeeld twee nieuwe nummers willen instuderen. Zit er niet meer in. En eigenlijk blijkt nu al dat ik straks te laat naar bed ga. Extra irritant is dat dat kutrefrein van Toontje Lager telkens in mijn hoofd zit. Tijd om te gaan pitten.

Afgezien van een aardige bijdrage aan David Lynch’s Lost Highway was ik nooit zo kapot van Marilyn Manson. Heb ze ooit een keer op Dynamo Open Air gezien en toen vond ik ze eng en lawaaierig. Omdat we met Take ‘em To The Bridge de Eurythmics-hit Sweet Dreams coveren, ging ik op zoek naar bladmuziek. En stuitte ik op de Marilyn Manson-uitvoering. En die is echt supervet. Zoniet briljant.

Eigenlijk is, of lijkt, het een kutnummer, zoals Marilyn Manson het speelt. Dat komt vooral door de aanvankelijk nogal irritante zang. Maar na verloop van tijd ga je die waarderen. Vooral de pathos, die goed past bij deze vertolking. En lof ook voor het lekkere zware arrangement. En voor de gitaarriff, die de oorspronkelijke synthesizerpartij waardig vervangt. Beetje slordig gespeeld aan het begin, maar dat mag de pret niet drukken. Ik vind hem bijna zo goed als het origineel. Maar wat lul ik nou? Luister zelf:

Marilyn Manson - Sweet Dreams

En dit is de tab van de openingsriff, voor op de bas:

… heb ik kaartjes voor Them Crooked Vultures in de Bijlmer Bier Bak op 10 juni aanstaande. Kan bijna niet wachten. Voor wie ook wil: op dit moment (11:07 uur) zijn er nog kaartjes. Maar wees er snel bij, want ik verwacht dat het vandaag nog uitverkocht raakt.

Dat het kabinet zou vallen, zat er natuurlijk in. Als PvdA had toegegeven aan de wensen van ChristenUnie en CDA, had het zich totaal ongeloofwaardig gemaakt. Voor zover dat nu nog niet het geval is. Anyway, laten we hopen dat Wilders snel een mediagenieke blunder maakt…

Soms heb ik helemaal geen zin om nieuwe muziek te ontdekken. Dan blijk ik ineens nauwelijks ontgonnen juweeltjes in mijn verzameling te hebben, die schreeuwen om aandacht. Vanavond een top vijf, in willekeurige volgorde:

1. W.A.S.P. - The Headless Children (1989)
Eerste album van Blackie Lawless en kornuiten dat muzikaal en productioneel te pruimen is. Met een waanzinnige cover van The Who’s The Real Me en een fraaie gastrol voor toetsenist Ken Hensley (Uriah Heep).

2. Eleven Pictures - Initials (1999)
Zweedse postgrunge. Heerlijke liedjes die blijven hangen en waanzinnig strak zijn uitgevoerd. Band is nooit ergens doorgebroken en dat is volkomen onterecht.

3. Van Der Graaf Generator - The Least We Can Do Is Wave To Each Other (1970)
Eerste echte VDGG-album, maar officieel het tweede. Peter Hammill op zijn best. Het nummer After The Flood is het eerste nummer dat ooit op zestien sporen is opgenomen. Dingt nog steeds mee naar beste albumtitel aller tijden.

4. West, Bruce & Laing - Why Dontcha (1972)
Debuutalbum van tweede powertrio met bassist/zanger Jack Bruce. Een plaat waarmee hij Eric Clapton en Ginger Baker een fikse draai om de oren gaf. Het nummer The Doctor is verplichte kost voor elke bassist.

5. TNT - Tell No Tales (1987)
Eigenlijk heel erg corny melodieuze hardrock uit Noorwegen, maar zo ontzettend goed uitgevoerd. IJselijk hoog gezongen door Tony Harnell met heerlijk snarenwerk van Ronni Le Tekrø. Check vooral de tranentrekker Child’s Play. Superfout, maar waanzinnig lekker.

Toen ik hier destijds het debuutalbum van Wolfmother recenseerde, sloot ik af met: “Dit moet een moddervette liveband zijn.” Inmiddels zijn we een tweede album en een nieuwe bezetting verder en inderdaad: Wolfmother ís een moddervette liveband. Vanavond speelden ze in het Tilburgse 013. Anderhalf uur duurde de show en het was een aaneenschakeling van muzikale hoogtepunten. Rock ‘n’ roll anno 2010. Terwijl het buiten vroor dat het kraakte, werd het binnen langzaam heet.

Vanaf opener Dimension is het feest. Al bij de eerste zanglijnen kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat de stem van Andrew Stockdale van de harde schijf komt, zo haarzuiver en vol klinkt zij. Maar het is misplaatste achterdocht, want de jonge Australiër is nou eenmaal zo goed als livezanger. En gelukkig laat hij heel af en toe ook wat steekjes vallen. Het maakt de show er alleen maar rauwer op. En ook de rest van het herboren Wolfmother weet vanaf het begin te overtuigen. Hoewel velen de toegevoegde waarde van slaggitarist Aidan Nemeth misschien betwijfelen, zorgt hij er met zijn strakke spel wel voor dat de band ook tijdens de solo’s van Stockdale vol (lees: moddervet) blijft klinken.

Drummer Dave Atkins is ook een aanwinst. Een drummer zonder franje, maar beuken dat ie kan. Precies wat Stockdale nodig heeft. Soms wat rommelig, dan weer akelig strak. Bij vlagen gepast ingehouden, maar als het moet er weer vol in om Wolfmother een stevige (lees: moddervette) bodem te geven.

En dan bassist/toetsenist Ian Peres. Voor mij is hij met afstand de man van de avond. Want hoewel Wolfmother Mark II uiteraard meer dan ooit om Andrew Stockdale draait, is Peres de absolute blikvanger van het gezelschap. De kleine man met de grote bos krullen staat geen seconde stil. Stampend en zwaaiend met de hals van zijn Danelectro baant hij zich een weg over het podium. Zijn spel is wild en groovy, zoals we al konden horen op het tweede album Cosmic Egg. Zijn sound is vol en log (lees: moddervet). En als hij zijn bas achter zijn rug laat hangen om toetsen te spelen, lijkt muzikale expressie een nieuwe definitie te hebben gekregen. Hij beukt zo hard op zijn klavier dat je hoopt dat de aanslaggevoeligheid ervan is uitgeschakeld.

De band speelt afwisselend songs van de twee Wolfmother platen. Strak, zonder al teveel opsmuk en altijd overrompelend heftig (lees: moddervet). Na anderhalf uur is de koek helaas op, maar dan heeft Wolfmother ook alles gegeven en gun je de gasten een onderuitgezakt, lekker koud biertje in de kleedkamer. Hartverwarmend zijn de dankbetuigingen van Stockdale na afsluiter The Joker And The Thief. Als de lichten aangaan, blijft een fijn gevoel en een boel sympathie voor de Australiërs over en dan met name voor de twee krullenbollen. Nu maar hopen dat Stockdale de boel bij elkaar kan houden.

Weer sneeuw verdomme. Zo komt er natuurlijk nooit mooi natuurijs. Maar je kunt zeggen van de winter wat je wil, zelden zie je zulke prachtige landschappen en stadsgezichten. Zelfs onze straat ligt er weer aanlokkelijk bij. En dat gebeurt niet vaak.

De VVD staat bijna op gelijke hoogte in de peilingen als Wilders en trawanten. Goed werk van Mark Rutte, al is het natuurlijk een eersteklas paspop. Je kunt Wilders een opportunist noemen, maar de VVD’er doet wat dat betreft niet voor hem onder. Politieke opportunisten pur sang. Ik hoop dat het op tijd fout gaat. Want een kabinet met daarin VVD en PVV doet me vrezen voor het ergste. Ja, dat is een understatement.

Persoonlijke plaat van het jaar is niet Cosmig Egg, noch Anomaly, Humbug of The Chair In The Doorway. Het titelloze debuut van Them Crooked Vultures heeft het langs achter elkaar in mijn iPod rondgedraaid. Zie hier dus mijn top 5:

1. Them Crooked Vultures - debuut
2. Wolfmother - Cosmic Egg
3. Arctic Monkeys - Humbug
4. Living Colour - The Chair In The Doorway
5. Ace Frehley - Anomaly

De leukste nieuwe spellen zijn ongetwijfeld Brass, Nexus Ops, Tinners Trail, Shipyard en Funkenschlag Fabrikmanager. Mijn top vijf van gespeelde spellen in 2009:

1. Nexus Ops
Wil het nog steeds een keer spelen met een blacklight boven de tafel om de lichtgevende figuurtjes te zien. Vechten op een andere planeet. Met andere wezens. Strategisch dobbelen.

2. Brass
Martin Wallace op zijn best. Een spel waarin je infrastructuur bouwt in het Engelse Lancashire van het begin van de Industriële Revolutie. Inclusief de altijd weer fijne Wallace-twist.

3. Container, met The Second Shipment uitbreiding
Slimme uitbreiding, waarin schaalvergrootte, luxegoederen en financieringen aan medespelers bepalend zijn voor het spelverloop. Container krijgt een extra dimensie en wordt wat moeilijker te winnen.

4. Cuba, met El Presidente uitbreiding
De aanvulling op de kaart en de extra kaarten zorgen niet voor een wezenlijk ander spel. Maar dat wil je met Cuba ook helemaal niet.

5. Puerto Rico
Deze klassieker hebben we het meest gespeeld in 2009. Niet voor niets. Blijft het beste spel uit de Alea reeks. Hoewel ik erg blij ben dat ik eindelijk Ra op de kop heb weten te tikken, na eerst een keer te zijn belazerd door een marktplaats.nl-adverteerder.

De kerstvakantie is voorbij. De kinderen moeten weer naar school en het gewone leven is weer begonnen. Gelukkig hebben we het tweede seizoen van Dexter nog. Hoewel we alweer bijna halverwege zijn. Het einde van het eerste deel was enorm heftig en heeft het hele weekend doorgewerkt in mijn dromen. Wat een geweldige serie. Of had ik dat al gezegd?