Casa di Ricomanjaro

Zo, heerlijk gerepeteerd vanavond. Het ging zo lekker dat ik wel kan concluderen dat we helemaal klaar zijn voor ons volgende optreden. Da’s op woensdagavond 18 april in The Waterhole in Amsterdam. We beginnen om negen uur en spelen ook twee nieuwe nummers -The Pitch Black en What?- en een knallende bewerking van Dolly’s Jolene. Entree is gratis. Komt dat zien en horen!

Zo zeg, was dat effe een lekker potje gasgeven vanavond in dB’s. We hadden bijna een maand niet gerepeteerd vanwege allerlei vakanties, gala’s en andere verplichtingen en dat merk je goed. Maar eenmaal in the groove kwamen we weer enkele tientallen meters verder met onze nieuwelingen What? en The Pitch Black. Ook hadden we wel weer eens zin in een covertje en dat is de 33-toerenversie van Jolene geworden. En die is lekker!!! Al dit moois spelen we ook op woensdagavond 18 april in The Waterhole in Amsterdam. Mocht je zin hebben in een hoofdstedelijk avondje rocken, zorg dan dat je om 21:00 uur binnen bent in deze muziekkroeg. Wij hebben er in ieder geval onwijs veel zin in!

Damn Right! live @ The Waterhole
Woensdagavond 18 april
Aanvang: 21:00 uur
Korteleidsedwarsstraat 49
Amsterdam
Entree: gratis!

Het leukste van in een band spelen is nieuwe nummers schrijven en die dan samen uitwerken tot killersongs. Sinds ons laatste optreden in januari hebben we vier nieuwe nummers geschreven en deels ook al uitgewerkt met zijn vieren. Het zijn Play, Pitch Black, Jonathan en What?. Eerste twee zijn min of meer bij elkaar horende harde liedjes, met fantastische gitaarriffs en zanglijnen. Jonathan is een wat complexer nummer, maar daarom niet minder toegankelijk. En What? is onze eerste ballad. Of nee, het is geen ballad, het is een langzaam nummer…

Als ik met zo’n prachtige toon contrabas kon spelen als Red Snappers Ali Friend dan zou ik elke ochtend om zeven uur opstaan, even snel ontbijten, gaan spelen tot middernacht en weer gaan slapen om dat de rest van mijn leven vol te houden. En de man heeft niet alleen een prachtige toon, maar creëert ook fantastische sounds. En samen met drummer Richard Thair weet hij en passant ook de groove nog eens opnieuw uit te vinden.

In een matig gevulde Helling komt Red Snapper ietwat langzaam op gang. Als een diesel die op stoom moet komen. Maar eenmaal zo ver is er ook geen houden meer aan. Na een half uur gaan alle remmen los en knalt het kwartet het dak eraf. Of, zoals een jonge vrouwelijke bezoeker het na afloop verwoordde: “Ik ben ze daarnet achterna gegaan naar de kleedkamer om hen te bedanken voor de beste seks die ik ooit heb gehad”.

Ruim twee uur lang speelt het gezelschap. Elk album komt aan bod. En zelfs al lijken David Ayers en Tom Challenger in hun doen en laten meer op schaakgrootheden dan op respectievelijk een gitarist en een saxofonist, de uitstraling van Friend en de grooves die hij samen met Thair de zaal inslingert, maken alles goed. Hou je van een dampende combi van jazz, drum ‘n’ bass en rock, ga ze dan snel een keertje aanschouwen. Echt bizar dat dit geen grotere zaal volspeelt.

Ben bezig de baspartij in te studeren van Roxy Music’s Love Is The Drug. Een fantastisch nummer, maar vooral vanwege de waanzinnige baslijnen van John Gustafson. Die zijn bijna allesbepalend; ze geven het nummer body en melodie. Gustafson speelt bijna geen maat hetzelfde en bouwt fabelachtig op. Zijn stuwende opening ontploft in een te gekke groove met prachtige variaties en een weergaloze timing. Hieronder een JijBuisfilmpje van het nummer. Maar kijk er vooral niet naar. Sluit je koptelefoon aan en concentreer je op de bas. Weergaloos!

Bron: www.basementonline.nl