Casa di Ricomanjaro

Na de geweldige nieuwe plaat The Stars Are Indifferent To Astronomy had ik extra veel zin in de show van Nada Surf in de Melkweg. Het gezelschap is inmiddels een quintet, uitgebreid met extra gitarist Doug Gillard (Guided By Voices) en toetsenist/gitarist/trompettist Martin Wonk (Calexico) die ook op de nieuweling hebben meegedaan. Het concert begint muzikaal -natuurlijk- uitstekend, maar het geluid is waanzinnig kut. Je hoort bijna geen snare en de kick lost op in de brei. Gelukkig wordt dat na een paar nummers iets beter tot bijna heel goed als de band bij Teenage Dreams (van het nieuwe album) is aanbeland. De sfeer is erg goed in de Max-zaal. Gemoedelijk en vriendelijk, zoals ook de muziek van Nada Surf en de praatjes tussendoor van Matthew Caws. De zang staat als een huis en de setlist is gebalanceerd. Maar wat mij betreft iets té gebalanceerd. Stevig en rustig werk worden braaf afgewisseld. Braaf is sowieso het toverwoord vanavond. Want het is allemaal wel goed, wat het vijftal in een dikke anderhalf uur voorschotelt, erg goed zelfs, maar ook wat tam. Nada Surf had wat mij betreft wel wat meer mogen rocken!