Casa di Ricomanjaro

Na de spectaculaire show van vorig jaar leek Cascade’s kerstcircus in de Stadsschouwburg vaste prik te worden op eerste kerstdag. Maar waarschijnlijk breken we volgend jaar al met deze prille traditie. Cascade Equilibre viel namelijk ontzettend tegen. Weinig spektakel, slechts een paar indrukwekkende acrobatiek- en evenwichtacts en vooral heel veel ruimte voor de twee clowns, die wij allevier onwijs flauw vonden en nogal langdradig. En waar Cascade Roll vorig jaar eindigde met een waanzinnige grand finale, bloedde de voorstelling deze keer langzaam dood. Alleen de muziek was net als vorig jaar te gek: heel erg cool gespeeld, mooi opgebouwd en fantastisch gemixt. Maar alleen daarvoor ga je niet naar een kerstcircus. Dus daarom nog maar een keer een filmpje van het hoogtepunt van vorig jaar.

De Fanclub is de eerste in het Nederlands verkrijgbare roman van de gevierde Kroatische schrijver Goran Tribuson. Het is een ultiem kerstcadeau voor rockmuziekliefhebbers die tegen grove straattaal kunnen. En tegen de rauwe werkelijkheid.

Tribuson vertelt het verhaal van een illuster kwartet uit de Gasfabriek, een buitenwijk van een stad in Kroatië. De vier zijn gezworen kameraden, maar niet vies van ongezouten kritiek op elkaar. Soms cynisch, soms grof, soms geniaal, soms ordinair achterlijk. De vier vijftigers hebben een nogal dynamisch, rijk en tegelijkertijd armetierig leven en zijn niet bang om de zaken recht door zee aan te pakken. Een krantenkiosk, een rouwkamer of een psychiatrische inrichting, alledrie zijn ze uitermate geschikt om stennis in te schoppen. Of om in de nabije omgeving ervan gewoon dronken te worden. We schrijven eind twintigste eeuw en toen kon alles! De oorlog was afgelopen en de wonden begonnen, voor zover mogelijk uiteraard, langzaam weer te helen.

De personages leren we vooral bij hun bijnamen kennen, verkregen in hun kinder- en puberjaren. De hoofdpersonen, allemaal mannen, zijn de rockliefhebber en discofiele Rem, de jurist-in-spe Eeuwiger, de zachtaardige Misjel en de immer (vals?) bescheiden verteller. Bijrollen zijn er voor de gewelddadige Orlando en de loser Vis die uitzonderlijk veel ruimte krijgen in het boek. Grofgebekt zijn alleen de dames niet in dit verhaal. Zij hebben steevast een bijrol als belangrijke doch indirect aanwezige gangmaker, als lustobject of als herinnering aan oude verlangens.

Tribuson beschrijft de vier heren alsof hij enerzijds mentaal vies van hen is en anderzijds steeds op zoek gaat naar hun warme, menselijke kanten. En hun vertwijfeling, angst en lust. En hun humor. Het boek gaat over het Kroatische straatleven in al zijn suburbane facetten, waarbij vriendschap, de dood, vroege rockmuziek, seks en verloren liefdes met de bewogen geschiedenis van het land als decor de ingrediënten vormen voor 193 pagina’s waanzinnige in-your-face-literatuur.

Over de auteur:
Goran Tribuson is een van de belangrijkste Kroätische schrijvers uit de tweede helft van de vorige eeuw. Met op zijn naam tientallen boeken waarvan sommige bekroond en verfilmd. Naast het schrijven van romans, korte verhalen en scenario’s doceert hij scenarioschrijven aan de Filmacademie in Zagreb. De Fanclub is zijn eerste werk dat in het Nederlands wordt uitgebracht. Het is vertaald door Sanja Kregar. En vanaf nu verkrijgbaar bij de boekhandel en via Centraal Boekhuis en Libridis Groothandel. Hier en hier is het te bestellen, maar ook in alle andere online boekwinkels.

Prijs: € 16,95
ISBN: 978-90-484-2183-1

Mijn favoriete jeugdboek is met verre afstand van de rest Meester van de Zwarte Molen, van Otfried Preussler. Hij vertelt een prachtig en aangrijpend verhaal van een bedelaarsjongen die zich aansluit bij een geheim broederschap in de zwarte kunsten. Dit gezelschap werkt op een molen en de molenaar is de meester van de elf knapen. Ontsnappen is echter onmogelijk uit deze duistere dictatuur. Tenzij je zware middelen inzet.

Meester van de Zwarte Molen is het eerste boek dat me echt raakte. Ik las het voor het eerst toen ik negen was. Geleend van de rijdende bibliotheek die elke woensdagmiddag op het parkeerterrein van een andere lagere school stond dan die waar ik op zat. Ik was aangetrokken door de tekening op de voorkant van het boek en na lezing van de achterflap wist ik: dit moest ik onmiddellijk meenemen. En elke pagina las is ik sneller dan de voorgaande. De donkere sfeer, de spanning tussen gehoorzaamheid en rebellie, tussen angst en liefde, tussen een gruwelijke dood en de bevrijding uit een fatale, zwarte cirkel waren de redenen dat ik het boek dezelfde avond nog uit had. Niet dat ik dat toen al door had, de tijden zijn veranderd, maar ik kon niet stoppen met lezen voordat het verhaal op was.

Later heb ik het boek gekregen van mijn lief. Met dezelfde tekening op de voorkant. Ik ben het verhaal nooit meer vergeten. Nieuwsgierig en enigszins nerveus keek ik dan ook uit naar de gelijknamige muzikale theatervoorstelling van Het Laagland, geregisseerd door Lise-Lott Kok. Gistermiddag was het zo ver. In de Stadsschouwburg zou het gaan gebeuren. En om een lang gemijmer kort te maken: het was fantastisch! Prachtige muziek en fraaie, bezwerende ritmes. Mooi verteld en heel gaaf gespeeld. Het verhaal komt uitermate goed tot zijn recht. De dramatiek zit er helemaal in en wordt door de muziek en de fraaie zang aangenaam versterkt.

De molenaar is echt eng, zoals ie in het boek ook is. Hoewel je natuurlijk altijd je eigen voorstelling van zo’n personage hebt, eenmaal het boek gelezen. Maar ik vond hem goed getroffen. De raven, vooraf mijn grootste aarzelissue, waren echt te gek. Eenvoudig, maar heel erg overtuigend en ietwat vervreemdend. Qua spel deden de acteurs/muzikanten, Joris Erwich, Karlijn Hamer, Bob van der Leij, Sybrand van der Werf en Jelle de Wit, niet voor elkaar onder. Eigenlijk sprong niemand eruit, maar dat heeft in dit geval te maken met de hoogstaande kwaliteit van het gezelschap. De vertellersrol wordt ook mooi vertolkt en met een minimum aan middelen is een geloofwaardige molen gebouwd. Meester van de Zwarte Molen draait nog tot eind april 2012 in de theaters. En of je het boek nu gelezen hebt of niet, je moet er echt heen. Het zal je niet berouwen.

Lombok Rock Derby – 7 januari – live in dB’s Utrecht
Damn Right! | YeahBabyYeah | LOCKe

Begin het nieuwe jaar goed en kom op zaterdagavond 7 januari rocken in het Utrechtse dB’s: drie fantastische livebands voor de prijs van één beginnende DJ. Damn Right!, YeahBabyYeah en LOCKe, alledrie bands met wortels in de Utrechtse wijk Lombok, zullen die avond het dak van dB’s spelen.

DAMN RIGHT! maakt ruige, maar toegankelijke female-fronted rock. Melodieus als het kan, snoeihard als het moet. De band bestaat pas sinds mei 2011 en werkt als een bezetene aan eigen werk. Damn Right! bestaat uit zangeres Esther van Riesen, gitarist/zanger Bob Hoezen (Bagheera, Ned Zeppelin), drummer Roy de Haan (Smut, Kopstoot) en bassist Enrico Versteegh (Bagheera, Take ‘em To The Bridge). Qua sound beweegt het kwartet ergens tussen Queens Of The Stone Age, Foo Fighters en Wolfmother in, waarbij het meerstemmige zang en subtiele arrangementen zonder omhaal afwisselt met passages vol ongecompliceerd beukwerk.
www.damnrightrocks.nl
www.myspace.com/damnrightrocks

YEAHBABYYEAH is een alternatieve rockband uit Utrecht die met minimale bezetting een maximale sound maakt. Het duo combineert melancholische postrocksferen met stonerrock riffs. Drummer Dimitry speelt grooves met een dwingende swing en muzikant Mike smeert zijn gitaar en basgitaar uit tot kamerbrede tapijten. De heren deden hun ervaring onder andere op in bands als Cords, Awesome Dudes From Hell, Ned Zeppelin, Inumane en Second7. Na jaren in ‘standaard’ rockbands te hebben gespeeld, kiest dit tweetal er nu voor om muziek in een meer pure, eerlijke en gestripte vorm te maken. Het geluid van YeahBabyYeah is te plaatsen tussen underground bands als Tweak Bird en God Is An Astronaut. Stel je grofweg voor dat de White Stripes sferisch grasduinen in het repertoire van Tool en Triggerfinger. Soms gruizig en bruut, soms subtiel en melancholisch, maar altijd met groove en pakkende riffs.
www.myspace.com/goyeahbabyyeah

LOCKE is in 1999 opgericht door Stijn Bollinger (drums). In 2007 kwamen daar Edo Bouman (gitaar) en Gerard van der Ree (zang en bas) bij. Geïnspireerd door de zogenaamde ‘Fractal Rock’-beweging die zijn opgang deed in het Schotland aan het eind van de jaren negentig (bekend van bands als Cardioid en Mandelbrot), maakt LOCKe muziek die zowel stuwend als wijds, zowel sturend als vragend is. De naam LOCKe refereert dan ook aan de klassieke tegenstelling tussen de spanning van het moderne bestaan en een verloren-zijn.
www.myspace.com/musiclocke

Lombok Rock Derby
7 januari 2012
Aanvang: 21:00 uur
Entree: 5 euro
dB’s
CAB-Rondom 100
3534 BE Utrecht
www.dbstudio.nl

Latest tracks by Damn Right!

Je bent een vos en je moet zoveel mogelijk kalkoenen, kippen, eenden en ganzen vangen. Maar het pluimvee kan verder bewegen dan jij en zal zeker niet zomaar bij je in de buurt komen. Eet het meeste gevogelte in al zijn verschijningsvormen op en je wint het spel.

Op het bord staan de vier groepen pluimvee in drie kleurvarianten en drie vormvarianten. In je beurt moet je een kaartje spelen en dat kaartje bepaalt de spelersvolgorde (van laag naar hoog) en de soort pluimvee die je in drievoud mag verplaatsen. Staat er bijvoorbeeld een ronde witte gans op jouw gespeelde kaartje, dan mag je een ronde vogel, een witte vogel of een gans verplaatsen. Je mag je toekomstige prooi echter nooit op minder dan twee vakjes afstand van je vos zetten. Maar hier komen de vossenholen op het bord van pas. Deze dienen namelijk om je vos te teletransporteren van het ene naar het andere hol. Dus zorg je ervoor dat je zoveel mogelijk gevogelte aan de rand van het vossenhol zet waar jij naartoe kunt worden getransporteerd. Je tegenspelers willen natuurlijk dat jij in je beurt weinig eet, dus zullen ze er alles aan doen om je lekkere hapjes van jouw vos vandaan te lokken. Hetzelfde kun jij natuurlijk ook doen. Maar zorg dat je niet verhongert!

Fowl Play is goed te spelen met twee personen. De puntentelling is de eerste keer wat ingewikkeld -aan het eind van het spel komt Excel goed van pas- maar da’s een kwestie van gewenning. Het spel kwam uit in 2006 en is bedacht door Richard Breese die ook tekende voor het briljante Reef Encounter. Fowl Play speelt wat eenvoudiger maar is minstens zo ingenieus. En aangenaam matennaaierig bovendien.