Casa di Ricomanjaro

Begin het nieuwe jaar goed en kom op zaterdagavond 7 januari rocken aan de Cartesiusweg in Utrecht, alwaar drie bands met wortels in Lombok het dak van dB’s blazen.

LOCKe is een trio dat effectrijke bassounds mengt met revolutionaire drumbeats en onderhuidsspannende vocalen, in een gitaarzee die je evenwichtsorgaan verstoort. Sfeervolle liedjes, die als een stoomwals op je af komen.

YeahBabyYeah maakt gruizige postrockmetalpunk en groovet als een walvis. Duo Mike en Dimitri op bas, gitaar en drums. Songs die soms genoeg hebben aan alleen een vette riff. En misschien komt er wel een heel fijne cover langs.

Damn Right! bestaat pas een half jaar en speelt een set van eigen werk en wat bewerkingen, zoals een übervette uitvoering van Saturday Night, want Herman is al tien jaar dood, Rolling In The Deep en misschien Mercy. En als het aan mij ligt ook Dragon Attack van Queen… Maar dat weet de rest nog niet. Gaan we trouwens ook niet redden. We hebben andere ambities. Vijf eigen nummers in dB’s.

Mijn oude bandmakker Rintje Erickson maakt al jaren furore met de psychedelische country van zijn Faraways, waarin ook gitarist Erik Bosten zit met wie hij daarnaast in Madame Perdu speelde. Zondagmiddag 11 december presenteren The Faraways hun nieuwe EP in dB’s, inclusief gastoptredens. Ga dat zien en horen!

In haar persbericht van vandaag schrijft de regering dat zij heeft besloten te gaan bezuinigen op de remigratiekosten voor Chinezen van de eerste generatie die terug willen naar China om daar hun oude dag te slijten. Daarvan zijn er volgens het CBS zo’n 51.000. Nergens staat hoe hoog die uitkering is en wat ermee moet worden betaald. In datzelfde persbericht schrijft de regering dat de economische krimp van het afgelopen kwartaal te wijten is aan de nervositeit veroorzaakt door de Europese schuldencrisis. Daardoor zou de consument zijn geld liever op de bank laten staan dan er dure dingen van te kopen. Ze verzuimt daarbij echter aan te tekenen dat het vooral een koopkrachtkwestie is. Zowel die van haarzelf als die van haar bevolking. Bezuinigingen, toch weer oplopende werkloosheid en inflatie zorgen ervoor dat overheid en consument gewoon minder te besteden hebben. Komt overigens óók door de financiële crises van de afgelopen jaren. Misschien kunnen we beter ál onze remigratie-uitkeringen stopzetten. We hebben iedereen hard nodig om spullen te kopen, duurder en meer voedsel, vaker een nieuw kapsel en het liefst om de drie jaar een nieuw huis. Meer schoorstenen moeten roken. Niemand mag er nog uit!

Eigenlijk hou ik niet zo van superlatieven als Beste Band van België of Beste Live-act van de Lage Landen. Maar na een show van Triggerfinger ontkom je hier bijna niet aan. Het trio knalt waanzinnig, vanavond in het Tilburgse 013. Sterke songs die belachelijk strak én dynamisch worden gespeeld en een uiterst sympathieke podiumpresentatie zijn de ingrediënten voor een van de beste concerten die ik dit jaar heb gezien. Natuurlijk is Ruben Block een fantastische frontman die CHARISMA met dikke zwarte letters op zijn voorhoofd heeft staan, maar ook drummer Mario Goossens weet hoe hij het publiek moet bespelen. In een te gek superfout streepjescolbert dirigeert hij vanachter zijn kleine kitje de tweeduizend aanwezige Nederlanders en Vlamingen en tovert hij evenzoveel glimlachen tevoorschijn. No-nonsense bassist Monsieur Paul pompt daarbij onverdroten voort, onverstoorbaar als een noodaggregaat en met een te gekke sound. De hoogtepunten zijn talrijk en komen vooral van mijn favoriete TF-album What Grabs Ya? Hoewel het allerhoogste hoogtepunt tot het laatst wordt bewaard, door Block bescheiden bestempeld als een ‘experiment’. Het is een supervette uitvoering van de Eurythmics-hit Sweet Dreams, dat de aardige Belg onlangs nog in zijn eentje bij De Wereld Draait Door had gespeeld. Nu doen ze het met zijn drieën, met Goossens op een donderende human beatbox. Een betere afsluiter kan niemand zich wensen. Triggerfinger nog nooit live gezien? Ga dat dan gauw doen, want voor je het weet zijn ze zo groot dat ze alleen nog maar in het verschrikkelijke Ahoy staan.

Ter gelegenheid van het tienjarige jubileum van het briljante bordspel Funkenschlag presenteerde Friedemann Friese twee weken geleden tijdens Spiel 2011 het bijna niet minder briljante Funkenschlag – Die ersten Funken. Met een vergelijkbaar spelprincipe, maar in plaats van energie opwekken, zoveel mogelijk steden van stroom voorzien en daarmee stinkend rijk worden, moet je nu als holbewoner jagen, verzamelen, het vuur uitvinden, kennis vergaren en je in ruime mate voortplanten. Want wie het eerst een dertienkoppige stam op het bord heeft, die wint het spel.

Hoe investeert de oermens in dit spel? Allereerst in een boog, een speer en een hengel, om respectievelijk oerberen, mammoeten en vissen te vangen. Maar ook heb je manden nodig om bessen in te verzamelen en land voor graan. De grondstoffenmarkt van olie en steenkool is nu die van wat de natuur primair te bieden heeft aan oergewassen en -dieren. Waar in het originele spel aan het begin van elke ronde een energiecentrale te koop wordt aangeboden, kun je nu een stuk gereedschap aanschaffen waarmee je voedsel kunt vergaren. Dat je weer nodig hebt om je stamgenoten en jezelf te voeden. Want zonder ga je uiteraard dood. Geld bestond natuurlijk nog niet in de oertijd, dus is je voedsel ook je ruilmiddel. Dat betekent dat de rol van voedsel zowel die is van grondstof als die van elektra. Dit is qua spelprincipe wellicht het grootste verschil met het originele spel.

Deze variant kent geen veilingsysteem waarin je pas aan de haal gaat met een investering als je het hoogste bod uitbrengt. In Die ersten Funken krijgt de persoon die als laatste kan kiezen de investering als hij dat wil. De boog, de speer, de mand, de hengel en de andere kaartjes. Anders mag de speler voor hem beslissen of hij het stuk gereedschap wil kopen. En anders blijft de eerste tafelgenoot met de kaart zitten en heeft hij er een tooltje bij. Net als in het echte Funkenschlag mag je maar drie soorten gereedschap hebben, tenzij je de ontwikkelingskaart hebt die je de mogelijheid geeft om vier gereedschappen in te zetten. Beschavingskaartjes mag je wel onbeperkt hebben. Hiermee beschik je bijvoorbeeld ineens ook over de kennis om vuur te maken, zodat je je voedsel kunt conserveren. Heel handig, want aan het eind van elke investeringsfase verrot een derde van je voedselvoorraad.

Funkenschlag – Die ersten Funken is een fantastische variant op het beste spel dat Friedemann Friese ooit heeft gemaakt. Het speelt wat vlotter en kan met zijn drieën in een uurtje. Het is zeker zo spannend en minstens zo vernuftig verzonnen. In Nederland is Funkenschlag trouwens ook al een paar jaar uit, als Hoogspanning – uitgegeven door 999 Games en wel in een foeilelijke doos. In het Engels heet het nieuwe spel van de groene Duitser Power Grid – The First Sparks. Koop het zodra je kunt!

Niet zelden word ik gestoord in mijn bezigheden doordat het hoog tijd is om naar bed te gaan. Want des ochtends gaat er een wekker of een telefoon af, daarmee signalend dat er kinderen naar school moeten worden gebracht en geld moet worden verdiend. Vroeger ging je gewoon ‘s ochtends effe een bizon omver pijlenbogen en kon je ‘s middags lekker op je trommel spelen. Maar tegenwoordig heb je meer nodig dan je nodig hebt. En dus ga je het grootste deel van de week waarin je wakker bent werken. Je financiert een supermarktketen en je kunt relatief verantwoord voedsel eten. Je financiert aannemers, banken, zorgverzekeraars, ICT-jongens en -meisjes, detailhandel nonfood. Tuurlijk, het is een eerlijke ruil. Maar kan het niet efficiënter, tijdgezien?

Nee, dat kan niet. En dus zou ik de kosmos willen vragen of er ergens een mogelijkheid te creëren is om tijd te kopen. Bijvoorbeeld in de vorm van een nacht van twaalf uur. Of een ochtend van twaalf uur. Of een avond van vierentwintig uur. Wie heeft dit systeem bedacht, joh?