Fantastische show. Muzikaal al om van te watertanden, maar ook qua video zeer de moeite waard. Prachtige animaties komen langs en zelf mogen de de heren ook graag wat acteren. Ik zou zeggen: blijf vooral musiceren. Geen van drieën is zijn roeping misgelopen.

Rush is ook vanavond weer heer en meester in Rotterdam. Vanaf opener Spirit Of Radio knalt de band als nooit tevoren en met een voor Ahoy-begrippen uitermate goed zaalgeluid blijft het de hele eerste set genieten geblazen. Geddy Lee’s bas klinkt donderend en vet. Het gitaargeluid van Alex Lifeson is breed en spacey en akelig strak waar het moet. En over Neil Peart hoef ik natuurlijk niks te zeggen. Wat een drummer!

De tweede set begint met het integraal gespeelde Moving Pictures, waarvan YYZ het onbetwiste hoogtepunt blijft. Tot La Villa Strangiato (Hemispheres) in de toegift wordt ingezet. Dan is het feest pas echt compleet. Het trio sluit af met een dampende verreggaede versie van Working Man en een wat mij betreft overbodig filmpje (in plaats daarvan had ik liever nog een nummer gehoord).

Het is mijn eerste ervaring met het verbouwde Ahoy. En een zeer aangename. Goede ingrepen en slim ingedeeld. Toiletten dichtbij, bar dichtbij, rookruimte (buiten), arena via diverse ingangen te bereiken. En dan ook nog drie getalenteerde Canadezen die al bijna veertig jaar rocken en zichzelf muzikaal nog steeds vernieuwen. In topconditie en niet bang om drie uur te spelen. Met aan het hoofd wonderkind Geddy Lee die bast alsof hij niets anders kan. Wat niet klopt, want hij kan ook nog eens te gek zingen. Nog steeds, na 37 jaar. Vijftien jaar geleden zei Butt-Head al: “These guys are old.” En waar is Butt-Head?

Van de makers van onder meer Machiavelli is het kaartspel Boomtown. De dobbelsteen speelt een grote rol, dus de geluksfactor is hoog. Maar daar kun je je tegen wapenen. Als speler ben je een goudzoeker die uit moet groeien tot machtige goudtycoon. We speelden het met zijn drieën, maar met zijn vieren of vijven is het waarschijnlijk nóg leuker.

Op tafel komen telkens drie kaarten te liggen. Meestal staat op zo’n kaart een mijn in een bepaalde kleur. Ook zijn er kaarten met speciale eigenschappen. Je biedt om als eerste een van de drie kaarten te mogen kiezen. Daarvoor moet je goud inzetten. De speler die de bieding wint, moet het geboden goud doorschuiven naar de speler rechts van hem. Die neemt de helft van de goudfiches en geeft de andere helft weer door aan zijn rechterbuurman. Die pakt ook weer de helft en wat er overblijft gaat naar de bank. Op de kaarten staat hoeveel goud de mijn in kwestie oplevert als het bijbehorende getal wordt gedobbeld.

Wie als eerste twee mijnen in dezelfde kleur heeft, wordt burgemeester van deze stad. Als je burgemeester bent, krijg je extra goud, zowel tijdens het spel van je medespelers als aan het eind ervan. Als een andere speler in een volgende ronde meer mijnkaarten in de betreffende kleur krijgt, wordt hij de nieuwe burgemeester. Er zijn ook nog kaarten met speciale eigenschappen zoals de saloon. Hiermee kun je ook extra goud krijgen van je medespelers. Heel populair is de dynamietkaart waarmee je een mijn of saloon van een speler naar keuze kunt opblazen.

Wie aan het eind van het spel het meeste goud heeft, wint. Omdat je dobbelt om te bepalen welke mijnkaarten in het spel goud opleveren, is het slim om zoveel mogelijk verschillende mijnkaarten te verzamelen. Maar ook is het raadzaam ervoor te zorgen dat je kleuren spaart, omdat de burgemeesters extra inkomsten krijgen en daarmee een voorsprong op kunnen bouwen.

De hoeveelheid goud die de spelers bezitten, is niet geheim. Daarop kun je dus je strategie aanpassen. Zelf denk ik dat het spel nog spannender wordt als je de goudvoorraden wel voor elkaar verborgen houdt. Maar dat is ook het enige kritiekpuntje op Boomtown dat ik heb. Het speelt aangenaam vlot, is erg mooi uitgevoerd, kent een slim en eenvoudig spelsysteem en kan in een half uurtje worden gespeeld. Kortom, een ideale nabrander.

Reality is merely an illusion,

albeit a very persistent one.

Albert Einstein (1879 – 1955)

Damn Right heet mijn nieuwe bandje. We hebben tot nu toe vijf keer gerepeteerd en spelen op zondagmiddag 26 juni op het Schimmelplein Festival in Utrecht. We mogen het spits afbijten, om 12:45 uur, dus uitslapers in de buurt hebben pech gehad;-)

Ik twijfel nog of we moeten openen met ons eerste eigen nummer dat af is of dat we er juist mee moeten afsluiten. Voor het overige spelen we covers. Waaronder Say Just Words van Paradise Lost en Mercy van Duffy. De rest is een verrassing. Hieronder een demoversie van ons eerste affe nummer. In het echt spelen we hem iets ruiger en met een sterk aangepaste bas- en drumpartij.

Ik moet zo naar bed, dus ik hou het even kort. La Città is een fantastisch bordspel, met elementen van Kolonisten en Puerto Rico, maar een geheel eigen spelsysteem. Je moet stadjes uitbouwen en ervoor zorgen dat je je bevolking kunt blijven voeden. En je moet dus veel vastgoed kopen of met behulp va je actiekaartjes neerzetten, want zonder een bron, een boerderij, een klooster, een ziekenhuis, een kathedraal en een markt had je in de Renaissance geen Italiaanse stad. Wie aan het eind van het spel de meeste poppetjes heeft, wint. Maar pas op, want als het naburige stadje aantrekkelijker is dan het jouwe, dan lopen er mensen over. En zo kun je hele gebouwen kwijt raken. Dus zorg voor genoeg status in je stad. Het spel is best spannend en ondanks dat het lang duurt, verloopt het vlot. Onbegrijpelijk dat dit spel al enkele jaren onuitgepakt in ‘s gastheers spellenkast naar stof stond te happen. Maar gelukkig dat het nu in gebruik is genomen. Het wordt gewoon uitgegeven door 999 Games.

Daarna een paar potjes Birds On A Wire als cooling down is altijd fijn. Dit bordspel van blind tegeltjes trekken en drie kleuren en soorten vogeltjes verzamelen op je bordje, qua systeem enigszins te vergelijken met Set, blijft een perfecte nabrander. Zeker na een AP-gevoelig spel als La Città. Check het eens uit als je een keer in de gelegenheid bent.

Voor een dikke veertiger als ik. Borre vond het fantastisch. Hij had zich er al maanden op verheugd. Al sinds hij wist dat we vandaag naar de Efteling zouden gaan, wilde hij in Joris en de draak. Een relatief nieuwe attractie die in de plaats is gekomen van de Pegasus. Elk jaar op een van de voorzomerse studiedagen van school gaan we naar de Efteling. Dan is het heerlijk rustig in het park en kun je overal zo doorlopen. Alleen bij Joris en de draak moesten we vijf minuutjes wachten. En het was het wachten waard. Wat een dollemansrit, zeg! Keihard gingen we. In meer opzichten. En Puck is gevallen voor Vogelrok, de achtbaan in het donker. Die duurt wat minder lang, maar is ook erg cool. Alleen al vanwege de muziek. En omdat we allemaal vier keer achter elkaar in de Piraña gingen, moesten we allemaal ook zeiknat huiswaarts kederen. Hoort erbij. Overweeg sterk om in het najaar weer een keer te gaan. Maar dan met een droge onderbroek op zak.

De laatste drie jaar heb ik een aantal erg fijne aankopen gedaan. Daar was ik tot dan toe niet zo goed in. Zo kocht ik elektronica waar ik de volgende dag al ruzie mee had. Zoals mijn eerste hometheatersurroundset. Van Sony, dus niet zo duur. Maar wat een bagger. En dan was het kutgeluid dat er in zat, omdat je de bas alleen uit de hoek van de subwoofer hoort, nog een van de minst irritante problemen. Het was dus 5.1, en dat is leuk om een dvd mee te kijken, maar muziek klinkt zo niet. Hoewel er wellicht dolby surroundsound of dts (ik loop waarschijnlijk hopeloos achter. Heb ook nog geen blurayspeler) systemen zijn die wel klinken. Inmiddels ben ik weer terug bij stereo en dat bevalt maximaal. Daarna heb ik een serie spullies gekocht en gekregen waar ik nog geen seconde spijt van heb gehad. Mijn meest recent aanschafte speeltje, de Zoom H4n, is zo’n fijne aankoop. Het ding is perfect om drums en de hele band mee op te nemen. Hij is superhandig in het gebruik, dat wil zeggen: ook door een ongetalenteerde alfa als ik te bedienen. En hij heeft twee waanzinnige microfoons. Er zitten ook twee ingangen op voor microfoon of bas/gitaar/toetsen. Jack/XLR ineen. Erg goed: kun je bas zowel met een microfoon als via een lijn opnemen. Maar ik heb alleen nog maar de twee ingebouwde microfoons gebruikt. En die zijn fantastisch. Volgende week een opname.