Casa di Ricomanjaro

Afgaand op Greenpeace heb ik de afgelopen dagen heel erg veel steenkool verbruikt in mijn zojuist geëindigde zoektocht naar de ideale personal recorder. Het is de Zoom H4n geworden. Onder meer vanwege zijn overdubmogelijkheden, maar vooral vanwege zijn geroemde geluidskwaliteit. Na onze eerstvolgende repetitie kom ik erop terug.

Texel is fantastisch. Het eiland zorgt deze week erg goed voor ons. Na een warm strandpaasweekend hebben we danig gerelaxed en onder meer rondgeneusd in Ecomare, gezwommen in De Koog, alwaar het zwembad beschikt over een razendsnelle glijbaan en waar je voorts heerlijke schillerlocken kunt eten. De natuur is hier erg gul en je kunt fijn fietsen. Enige minpuntje is dat we morgen alweer naar huis gaan. Belachelijk snel gegaan, dit weekje waddeneiland.

Waarom is er niet gewoon 1 bas, 1 versterkermerk, 1 wasmachine, 1 paar sneakers, 1 spiegelreflexcamera, 1 deodorant op de markt? Nou, oké, een deo voor dames en een voor heren dan. Waarom willen wij toch zoveel te kiezen hebben? Waarom is alles niet gewoon zoals de iPad? Hoewel je daar ook alweer op kleur, omvang van geheugen en al of niet 3G moet selecteren. En dan doe ik net even of de apple tablet geen concurrentie heeft…

Neem nou de portable recorder om je bandje mee op te nemen in de repetitieruimte. Ik heb urenlang gesurfd, tot mijn voeten sliepen en mijn ogen traanden. Maar ik kom er niet uit. En wat ik eigenlijk wil, bestaat niet. Tenzij ik een aantal kunstgrepen uithaal. Maar dan is van ‘portable’ geen sprake meer. En ik heb al zoveel mee te sjouwen, ondanks dat ik in dB’s repeteer.

Ik besluit dan maar voor goedkoop te gaan en overweeg de Zoom H2. Die heeft onze saxofoniste ook. Het ding klinkt uitstekend en is eenvoudig op een mengtafel aan te sluiten om optredens mee op te nemen. Bovendien is ie eenvoudig te bedienen. Ik ben niet zo’n held met gebruikershandleidingen. Hoewel die van de eerste BassPOD fantastisch is (beter dan het ding zelf). Een apparaat moet intuitief te bedienen zijn. Daarom vind ik die Electro-Harmonix pedaaltjes ook zo te gek. Dus om even snel opnames te maken, wil ik niet eerst door allerlei menu’s hoeven scrollen, maar gewoon een knop kunnen indrukken, die ervoor zorgt dat elke take netjes wordt gesaved op een sd-kaart.

Drie jackingangen voor gitaren en bas en zes microfooninputs zouden evenwel ook fijn zijn, samen met de mogelijkheid meersporen op te kunnen nemen. Wat zegt u, dan moet ik gewoon een meersporenrecorder kopen? Ja, maar die zijn weer niet zo handzaam als ik gewoon een microfoonopname van een repetitie wil maken. Allebei dan maar, zegt u? Ja, godver, dan moet ik me weer eindeloos gaan verdiepen in een nieuw apparaat. Want ook die markt zal wel weer uitpuilen van de opties… U wordt bedankt!

Naast de Qtron is de MicroPOG van Electro-Harmonix een van mijn lievelingspedaaltjes. Ik gebruik het onder meer bij I Wish en For Whom The Bell Tolls. Ik ga hem ook gebruiken bij Superstition. Het werkt kinderlijk eenvoudig: je hebt een volumepotmeter voor het droge signaal, een voor het octaaf hoger en een voor het octaaf lager. En daarmee kun je fantastische mixen maken. Ik kan me niet voorstellen dat iemand je niet hoort als je met dit pedaaltje aan soleert. Hij blaast iedereen omver. Het geluid is retestrak. Of je nou een octaaf lager speelt of alledrie de knoppen halfopen hebt staan. Of je nu snelle loopjes speelt of akkoorden, het geluid is super. Hij is stevig gebouwd en je krijgt er een voeding bij. Hij ziet er leuk uit. En hij is ook nog eens betaalbaar. En had ik al gezegd dat ie helemaal te gek klinkt?

Het is druk in Casa di Ricomanjaro. What else is new? hoor ik u verveeld vragen. Nou, de meivakantie nadert en dan gaan we een weekje naar Texel. En voor die tijd moet heel veel werk af, dus schiet het bloggen er deze week bij in. En aangezien we volgende week ook nog eens zonder internetverbinding zitten, duurt de stilte zo’n twee weken. Dus bij voorbaat: excuses voor het ongemak. Tot over een halve maand.

Cheers!
Rico

Borre heeft bij zijn eerste hockeytraining een stick op zijn neus gekregen. Eerst zat er een ei en daarna werd het blauw en groen en nu lijkt het alsof hij oogschaduw op heeft. Maar ook de tweede training vond hij vanmorgen fantastisch. Zelf was ik niet echt ingevoerd in deze sport. En eigenlijk zou ik hem liever op een voetbalveld zien. Hij heeft zoveel talent. Als het even kan, heeft hij een bal aan zijn voet. Al toen hij nog maar net kon lopen met de hand aan de salontafel, dribbelde hij met een plastic voetbal door de kamer. Hij wil ook altijd “voetbaltraining” op het Cremerplein. Zijn favoriete spelvariant is “Wie scoort, is keep”. Eerst dacht ik dat hij “Skoorskiep” zei. Maar toen hij de spelregels uitlegde, verstond ik de naam pas. Hij is een talentvolle eentweetjesspeler. Ook heeft hij een goed schot. Voetbal “is zeg maar echt zijn ding” (sic). En hockeyplaatjes kun je niet sparen, bij de Albert Heijn.

Never give children a chance of imagining that anything exists in isolation. Make it plain from the very beginning that all living is relationship. Show them relationships in the woods, in the fields, in the ponds and streams, in the village and in the country around it. Rub it in.

Aldous Huxley (1894 – 1963)