Casa di Ricomanjaro

Uit 1993 stamt het Franse bordspel Terrain Vague van Franck Parcabe en Roland Scaron. Waar het eerder deze week besproken Brug Naar De Hemel nagenoeg elke vorm van spelersinteractie ontbeert, blinkt Terrain Vague hierin uit. Het enigszins merkwaardige spelsysteem zorgt er voor dat het tot het laatst toe spannend blijft.

Als speler ben je de baas over een jeugdbende, waarmee je zoveel mogelijk vijandelijk terrein wil veroveren. Wie aan het eind van het spel het grootste gebied bezit, is de winnaar (duh!). Het bord bestaat uit een verzameling zeshoekige tegels in verschillende kleuren. Uiteraard moet je zoveel mogelijk aaneengesloten tegels zien te bezetten in jouw kleur.

Je spelstukken bestaan uit mannetjes met een kruiwagen, mannetjes met een vuilnisbakdeksel, mannetjes met een katapult en Grote Broer. Hiermee kun je respectievelijk nieuw terrein bemachtigen, je bendeleden beschermen, je tegenstanders op belendende percelen overhoop schieten en orde op zaken stellen als de dreiging te groot wordt. Uiteraard ontbreekt een clubhuis niet. Zorg ervoor dat dat niet van het bord verdwijnt, want dan kun je niets meer.

Het spel beslaat twaalf ronden, met telkens een wisselend en per speler variërend aantal actiepunten. Hiermee kun je je spelstukken inzetten, deze bewegen over het bord, spelstukken van tegenspelers weghalen als je ze beschoten hebt, terrein bemachtigen of opwaarderen. Geluk speelt in dit spel nauwelijks een rol, het gaat puur om tactiek en strategie.

En dat is dan ook meteen een van de sterkste punten van Terrain Vague: tactische blunders worden genadeloos afgestraft. In de spelregels staat nadrukkelijk dat de tafel plakt. Dat wil zeggen dat je geen enkele zet ongedaan kunt maken. Scherp blijven is daarom het devies.

Terrain Vague is uitgegeven door Ludodélire dat ook tekende voor onder meer Full Metal Planete. Het spel is nieuw niet meer te krijgen, maar met wat speurwerk vind je het wellicht tweedehands. Als je van een origineel areacontrolspel houdt, is Terrain Vague de moeite van het zoeken meer dan waard.

Men neme een pan verse fusilli. Flinterdunne licht opgebakken plakjes bacon, gepelde tomaten, kastanjechampignons en een flinke scheut slagroom in de saus, lang laten inkoken. Of binden met een mengsel van wodka (half glas voor twee personen) en maizena. En anders alleen de wodka erbij. En dat servere men dan over elkaar. Dat is al heel lekker. Het is dan ook sinds mijn studententijd een van mijn favoriete pastarecepten. Maar vandaag heb ik het eens geprobeer met wat tabasco. Tering, dát is lekker! Ik kan het alle niet-vegetariërs aanraden. Gewoon, zelfde recept, maar met laten we zeggen vier, vijf keer schudden met het flesje tabasco. Precies de pittigheid die Russische fusilli nodig heeft. Dit gerecht is uiteraard niet geschikt voor kinderen. Tenzij je de wodka weglaat. Is natuurlijk ook een optie:-(

De Kathedraal was een leuk spel, maar niet leuk genoeg om vaker dan één keer te spelen. Opvolger Brug Naar De Hemel is dat wel. Het enige minpuntje aan dit spel naar het gelijknamige boek van Ken Follett is dat het weinig interactie met je medespelers kent. Je bent vooral zelf aan het zoeken naar manieren om overwinningspunten te scoren. Hoewel je elkaars plannen flink kunt dwarsbomen. Dus aan die voorwaarde is voldaan.

Het spel bestaat uit vier fasen van elk zes ronden. Elke ronde begint met het trekken van een gebeurteniskaart. Doorgaans zijn dit heel vervelende dingen voor jou en je medespelers. Op het kaartje staan ook vier soorten inkomsten, variërend van geld, vroomheid, graan, laken of een overwinningspunt. De speler die aan de beurt is, bepaalt wie wat krijgt. In Brug Naar De Hemel kun je veel punten scoren door te bouwen, maar bovenal moet je elke ronde weer genoeg spullen verzamelen om aan het eind ervan te kunnen voldoen aan de eisen van de Belastingdienst. Kun je dat niet, dan volgen strenge straffen: een fors aantal minpunten en afzien van je eerste actie in de volgende fase. Waarmee de kans dat je ook die fase niet rijk genoeg eindigt toeneemt.

De juiste keuzes maken is de kunst in dit spel. Want je mag elke fase slechts zes van je twaalf actiekaarten inzetten. Met deze actiekaarten vergaar je graan, vroomheid en grondstoffen om mee te bouwen (hout en steen), neem je deel aan bouwprojecten en handel je in wol en in laken. Handig is de actiekaart Privilege, waarmee je je laatstgespeelde actie nog eens over mag doen. Een kaart die zelden ongespeeld blijft. Daarnaast is het van belang om medische kennis te vergaren zodat je in de huizen waar de pest uitbreekt een succesvolle geneesheer kunt spelen. Ook zo verdien je punten. Overigens is dit thema in het spelsysteem niet optimaal uitgewerkt, want ook zonder ooit ergens de pest te verdrijven kun je het spel winnen.

Wat het spel ondanks het gebrek aan veel interactie met je medespelers zo leuk maakt, is de vaart die erin zit en de spanning die gepaard gaat met het om beurten kiezen van de slimste actie: kiest de speler voor jou de actie Medicijn en jaagt hij de pest weg uit de buurt, dan kun jij hier geen punten meer mee scoren. Hetzelfde geldt voor de bouwprojecten. Je kunt wel heel handig hout en steen hebben verzameld. Maar als de speler voor jou het gebouw afmaakt, kun jij naar je overwinningspunten fluiten en moet je wat anders bedenken.

De vormgeving is net als bij De Kathedraal weer fraai en het spelbord zeer gedetailleerd. Het wordt in ons land uitgegeven door 999 Games en is te koop bij onder meer Bol.com. Een spel om nog veel vaker te doen. En dat is in het enorme woud van strategische bordspellen een redelijk zeldzame kwalificatie.

Our scientific capabilities have
outrun our spiritual capabilities.
We now have guided missiles
and misguided men.

Martin Luther King, Jr. (1929 – 1968)

Hij is de jongste acteur tot nu toe in de voorstelling Volwassen kinderen van Mariëtte van Duin. Zij bouwde een fantastische theaterinstallatie, een compleet ingericht houten/plastic huis in het parkje voor de Utrechtse Stadsschouwburg. De komende week is de voorstelling nog te zien. Het huis is verdeeld in vijf vertrekken: een regiekamer, een keuken, een huiskamer, een werkkamer en een sportkamer annex hobbykamer. Borre krijgt een oortelefoon in. Daarin hoort hij de opdrachten die hij moet uitvoeren in het huis. En hij is niet alleen. Een jongedame van een paar jaar ouder is zijn echtgenote. Samen brengen ze de avond door. Meer verklap ik niet. Op het filmpje is het meisje niet echt te zien. Na de voorstelling zag ik haar moeder niet meer. Dus heb ik geen toestemming kunnen vragen. Maar het was een leuk stel, zo met zijn tweetjes op de bank.