Casa di Ricomanjaro

Lieve mensen,

Dit jaar geen obligate nieuwjaarswens. Ik wens iedereen gewoon een heel gezond, gelukkig en succesvol 2011!

Tot in het nieuwe jaar!

Cheers,
Rico

Het is een van de meest complexe spellen die ik ooit heb gespeeld. En een van de spannendste. Power Struggle was een hit op de spelletjesbeurs in Essen vorig jaar en ik snap heel goed waarom. Het is namelijk een echte gamer’s game en wel eentje om je vingers bij af te likken.

De spelers zijn bestuurders van een grote onderneming en vechten een interne machtstrijd uit. Daartoe moeten zij afdelingen in het leven roepen, deze uitbreiden en vervolgens reorganiseren, medebestuurders omkopen, zoveel mogelijk van je managers laten doorstromen naar de raad van bestuur of de raad van adviseurs en daarbij zorgen dat je bonus na bonus binnenhaalt om nog meer te investeren in je persoonlijke macht. Zeer realistisch spelletje dus.

Het spel is afgelopen in de ronde waarin de eerste speler vier van de zes mogelijke overwinningspunten behaalt. Die speler is dan nog niet automatisch de winnaar, want de ronde wordt wel afgespeeld en dat betekent dat een medespeler hem nog kan inhalen. Dat maakt het spel tot het eind toe razend spannend.

Ik heb effe geen zin om uitgebreid de regels uit de doeken te doen. (Oh, dat had je al begrepen? Nou, voor meer info kijk je gewoon hier.) Maar ben je geïnteresseerd in een spannende economische worker’s game, laat je je niet afschrikken door wat meer spelregels dan bijvoorbeeld Puerto Rico en hou je van gezellig matennaaien, dan is Power Struggle een echte aanrader.

Zonder dieren. Maar mét spectaculaire stunts in groots opgezette nummers. Zoals het enorme rad waarin twee mannen een nieuwe definitie geven aan het begrip evenwichtskunst. De grenzen van wat het menselijk lichaam kan, worden keer op keer opgerekt. Het thema in de 2010-editie van kerstcircus Cascade in de Stadsschouwburg. Een mix van circus en theater. Cascade: Roll heet het voluit. En rollen doet het. Rocken trouwens ook, want wat een fantastische band begeleidt deze waanzinnige acts. Te gekke blazers en een gitarist, bassist en drummer die zo’n beetje elke stijl beheersen. Ik zal verder niks verklappen, want de avondvoorstellingen op zondag, maandag en dinsdag zijn nog niet uitverkocht. Maar kan het niet laten een JijBuisje te plaatsen (achter ‘read more’). Met een van de hoogtepunten. Dus wil je geen spoiler zien, klik dan vooral niet. En lees evenmin de info op de website van de Stadsschouwburg. Want daarin wordt ook onnodig veel prijs gegeven.

Read more

Eigenlijk heb ik mijn hele leven al een grondige afkeer van al die obligate jaarlijstjes. Toch kan ik het niet laten er zelf ook eentje te maken. Ik zal het bescheiden houden; mijn album top 3 van 2010, in willekeurige volgorde:

1. Yeasayer – Odd Blood
Fantastisch tweede album van dit indiekwartet/quintet uit Brooklyn, New York. Plaat begint misschien wat moeizaam, maar daarna is het bijna drie kwartier genieten. Prachtige nummers, te gek baswerk, waanzinnige sounds en fraai bezwerende zang.

Yeasayer – Ambling Alp

2. Holy Fuck – Latin
Alweer hun derde. En misschien iets minder verrassend, maar zeker zo goed als voorganger LP uit 2007. Canadese instrumentale rock met tonnen elektronica. Bassist en drummer leggen dwingende basis voor de meest vernuftige synthpartijen. Songs zijn opwindend en heftig. Piepknor op zijn best.

Holy Fuck – Stay Lit

3. Goose – Synrise
Elektropunk uit België. Debuut Bring It On uit 2006 was al fantastisch en met Synrise doet dit kwartet het nog eens dikketjes over. Iets minder heavy misschien, maar zeker zo krachtig. Stampende beats, synths die overtuigend rocken (ja, dat kan!) en opzwepende zang. Moet echt een te gekke liveband zijn.

Goose – After

Binnenkort een top vijf van leukste nieuwe bord- en kaartspellen die ik in 2010 heb gespeeld. Ik kan nu al verklappen dat… oké, daar komen ze dan, opnieuw in willekeurige volgorde:

1. Dungeon Lords
2. 7 Wonders
3. American Rails
4. Glory To Rome
5. Moongha Invaders

Maar eigenlijk zou ik ook Age Of Industry, Kaigan en It’s Alive er in willen zetten. Want die doen er niet voor onder. Maar er is slechts plaats voor vijf. Een eervolle vermelding dan maar…

Chicago Express is al een waanzinnig goed gemaakt spel. In balans, spannend tot het laatst en zonder enige vorm van geluksfactor. Je bent dus aangewezen op je strategisch inzicht en vooruitziende, calculerende blik. Als speler moet je investeren in aandelen van Amerikaanse spoorwegmaatschappijen én ervoor zorgen dat de maatschappij waarvan jij de (meeste) aandelen bezit zich adequaat ontwikkelt. Op de kaart van Noord-Amerika bouw je daartoe rails en zorg je voor nieuw vastgoed in de steden die je hebt aangesloten. De hoeveelheid aandelen verschilt per maatschappij. Ze worden per opbod verkocht. Het begint dus met slim bieden. Geld verdien je in de dividenduitkeerrondes, maar die zijn er niet zo veel. Wie aan het eind het meeste geld heeft verdiend, is de winnaar. Chicago Express kwam uit in 2008, is ontworpen door Harry Wu en ook in het Nederlands verkrijgbaar.

Maar American Rails is nóg beter. Het verscheen vorig jaar in een oplage van zestig stuks. Daarna zijn er nog twee prints geweest van ook weer elk zestig stuks, maar die zijn nu uitverkocht. Voor dit spel heeft maker Tim Harrison zich laten inspireren door Chicago Express. Hij heeft het spelsysteem verder verfijnd en voorzien van enkele extra mechanieken, zoals de actieplanning met wisselende startspelers. Ook kunnen in tegenstelling tot in Chicago Express de aandelenkoersen weer kelderen, wat American Rails tot een realistischer spel maakt dan het ‘origineel’.

Nogmaals, beide spellen zijn fantastisch. American Rails zit nog net iets slimmer in elkaar; Chicago Express is wat toegankelijker. Als je ze allebei wil spelen, raad ik je aan eerst het origineel te doen en daarna pas het wat complexere American Rails. Chicago Express is prachtig vormgegeven, waar American Rails zich vanzelfsprekend kenmerkt door een budgetuitvoering. Nadeel is natuurlijk ook dat laatstgenoemde spel moeilijk te krijgen is. De derde print is zoals gezegd al uitverkocht, maar je kunt hier reserveren voor een volgende oplage. Als je van goede, enigszins complexe, economische bordspellen houdt, krijg je daar geen spijt van.

Those who understand history are
condemned to watch other idiots repeat it.

Peter Lamborn Wilson