Casa di Ricomanjaro

De torens van Sander en mij zijn al ingestort. Mike is door zijn geld heen en moet dus elk blokje accepteren van Marc. En hoewel hij alle evenwichts- en zwaartkrachtwetten met succes heeft getart (zie de bovenste stukken op de linkertoren), moet hij toch het onderspit delven. Marc investeert slim en heeft nog genoeg vlakke ruimte. Met een foeilelijke toren wint hij de nabrander van vanavond.

Borre houdt van Monopoly. We spelen met hem de kermisvariant. Als exploiteur moet je investeren in attracties. Als je medespelers daarop komen, moeten ze jou betalen. Van Ruimteschip tot Botsautootjes en van Goochelaar, via Videospelletjes, naar Waterglijbaan. Borre wint bijna altijd.

En dat is maar goed ook. Want anders is hij sip. Maar meestal wil hij dan nog wel een keer spelen. En wint hij natuurlijk weer. En daar kan hij goed tegen. Vandaag vroeg hij filosofisch:

Grote mensen-Monopoly, dat is met écht geld, hè papa?

Er was eens een reizend onderzoeker. zijn naam was Tadataka Ino. Op een dag besloot hij de Japanse kust in kaart te brengen. Uiteindelijk maakte hij in 21 jaar de eerste landkaart van Japan. Een kaart die maar liefst een eeuw zou meegaan. Reden genoeg voor Kenichi Tanabe om een bordspel op te baseren. En aldus geschiedde. Werkelijk: een superspel!

Kaigan is een thematisch, economisch, strategisch en een tikkeltje abstract bordspel waarin ook nog eens de dobbelsteen een rol mag spelen. Maar meer dan geluk is de combinatie van vooruitdenken en je middelen slim inzetten van groot belang. Het actiekeuzesysteem en de interactie met je medespelers zijn uniek. Misschien dat het rollensysteem van Puerto Rico nog het meest in de buurt komt. Hoewel je in Kaigan geen voordeeltjes hebt als startspeler of rollenkiezer. Desondanks is de spelersvolgorde van grote betekenis. Die kan bepalen of je drie of vier acties per beurt mag doen.

De dynamiek is groot in dit spel. En het is ook redelijk lang ondoorzichtig wie de winnaar wordt. Tenzij je met een rekenmachientje in je hand gaat zitten. Het artwork is bovendien prachtig. Fraaie tekeningen, mooie symbolen, geinige poppetjes. Duurde net iets te lang voor een tweede keer op een doordeweekse avond, maar ik speel het graag nog eens.

Optreden voor bekenden is leuker dan voor vreemd publiek. Daarom biedt het ouderfeest op de school van Puck en Borre een dankbaar podium voor Take ‘em To The Bridge. Twee en een half uur lang mochten we er rocken en grooven. En het was heerlijk! Hoor ik daar iemand “een warm bad” fluisteren?

We speelden zesentwintig nummers, waarvan dertien nieuwe, speciaal voor dit feest ingestudeerd. Waaronder Let Me Entertain You van Robbie Williams (dat is pas lekker bassen), Wonderwoman van Leaf (geinige breaks), You Oughtta Know van Alanis Morissette (Flea!), Two Princes van The Spin Doctors (potje kletteren), Kiss van Prince (lekker zelf verzinnen), What I Like About You van The Romantics (pompen dat het een lieve lust is) en Baby Love van Mother’s Finest (effe op je timing letten). Het lekkerst rockte I Love Rock & Roll en misschien was That Man van Caro Emerald wel een verademend rustpunt voor de feestgangers. Even licht swingen in plaats van al dat gebeuk. Een ballad hadden we niet dit jaar. Misschien moet ik daar ook een prijsvraag voor uitschrijven. Ik zeg: We Can’t Live Together van Joe Jackson.

Een bonkig gezicht komt in beeld. Stoppels, groeven, een huid van leer. De camera zoemt uit. De man heeft een pistool in zijn rechterhand. Een wapen uit een western. Hij kijkt in de lens en laat het magazijn draaien. Het tikken vertraagt. De man zet het wapen tegen zijn rechterslaap. Drie seconden gaan voorbij. Dan gaat het beeld op zwart. Een betaalpagina verschijnt. Anton voert snel zijn creditcardnummer en bijbehorende cijfers in en de man met het pistool tegen zijn hoofd is weer terug. “Schieten!”, roept Anton. Een klik. En een grijns van de Rus. “Too bad. For you.” De man die uit zijn navel rookte is zijn geld kwijt.

Eindelijk zaterdagavond. Sinds twee weken heeft Anton een nieuwe hobby. Russisch roulette via de webcam. Met échte russen. Hij stelt zichzelf gerust met het idee dat het allemaal nep is. En dat die wapens niet geladen zijn. Of dat het filmeffecten zijn, anno 2010 kan alles. Maar hij geniet van elke dode die hij op zijn scherm ziet. Het kost hem elke maand de helft van zijn salaris. Maar de man die uit zijn navel rookte kan zo snel geen waardevollere investering bedenken. Al twee weken lang kijkt Anton elke seconde uit naar zaterdagavond.

Hij checkt zijn saldo. Hij heeft nog genoeg voor drie keer. Hij klikt op het kleine schermpje van Ivan. Daar is Ivan. Opnieuw een Colt 44. Ivan wacht nog even met het draaien van het magazijn, maar schiet zijn wapen leeg op een bordkartonnen cowboy. Hoezo is de Koude Oorlog afgelopen? Dan duwt hij het magazijn naar buiten en stopt hij er één kogel. Eindelijk draait hij. Hij richt. Beeld op zwart. Anton betaalt snel en roept weer: “Schieten!” De Rus schiet. Een knal klinkt en bloed spat op de lens van de camera.

De man zakt naar voren en de camera zoemt uit. Zijn hoofd draait van links naar rechts in een plas bloed. Anton baalt van het slechte licht dat is gebruikt. Hij ziet de ogen niet goed. Dan is het afgelopen. “Kuteikels!”, roept hij en hij grijpt naar zijn pakje Stuyvesant dat op het bureau ligt. De asbak puilt uit. De man die uit zijn navel rookte gooit haar leeg in de prullenbak achter hem. Hij pakt de muis en klikt. Nog maar eentje dan.