Casa di Ricomanjaro

Ze waren er vorig jaar al: de Lego spellen. Maar pas afgelopen weekend speelde ik er voor het eerst een met Puck, Borre en Hedwig. De Lava Dragon moest van de toren af. En als ridder moet je natuurlijk als eerste aan de top verschijnen. Een spel tot vier spelers. En met het maximaal aantal is het ook het leukst.

Eerst bouw je een vulkaan van Lego. Daarop plaats je brokken lava. Dan zet je de ridders op een hoek onderaan de berg. Als ridder moet je gooien met de dobbelsteen. Valt ie op een lavaplaatje, dan mag je een lavabrok verplaatsen. En die zet je natuurlijk voor de neus van de ridder van je meest bedreigende medespeler. Zodat die even een omweg moet maken. En jij je voorsprong kan vergroten. Ook de op de dobbelsteen aanwezige bewegingstegeltjes houden een actie in, namelijk het zoveel stapjes verplaatsen als er tegeltjes zijn gegooid. Op een leeg dobbelsteenvlak mag je een eigen bewegingstegeltje plaatsen. Die telt meteen mee. Dus stel, je bent blauw en je gooit een zijde met een blauw en een rood bewegingstegeltje. Dan mag jij er een eigen bewegingstegeltje op plaatsen. Je mag twee stapjes zetten, opzij, omhoog of desnoods omlaag. Omlaag als je bijvoorbeeld bent geblokkeerd door een lavabrok. Rood mag één stapje zetten.

Uniek is het gemak waarmee je de regels kunt veranderen of uitbreiden. Bijvoorbeeld met de vulkaanstok: hiermee kun je iemand aan de andere kant van de vulkaan ervanaf stoten, zodat die opnieuw moet beginnen. Ook kun je, zoals in het bijgeleverde boekje staat, virtuele klimtouwen gebruiken om naar een hoger niveau te gaan. Het leukst is natuurlijk dat je de vulkaan zo hoog kunt bouwen als je zelf wilt. En zo zelfs de speelduur naar wens kunt aanpassen. Erg innovatief. En de draak is uiteraard prachtig.

Dit is voor kinderen natuurlijk de ultieme kennismaking met spelmatig matennaaien. Of dat leerzaam is? Ik weet het niet. Maar de combinatie van bovengenoemd spelelement met de variabele dobbelsteen is dat wel. Hé, we hebben het hier over Lego. Dat in iets meer dan driekwart eeuw is uitgegroeid tot een van ‘s werelds meest toonaangevende speelgoedfabrikanten. De Lego spellen zijn niet alleen innovatief. Ze zijn ook een teken van lef. Want in de schier oneindige variatie aan bordspellen die er op de markt is, getuigt het van moedige ondernemerszin om een nieuw spel -wat zeg ik: een volledige nieuwe serie spellen- voor kinderen en hun ouders uit te brengen. Tuurlijk, er is vast gedegen marktonderzoek en zo aan vooraf zijn gegaan. Maar ik ben blij dat ze er zijn.

Puck en Borre zijn dol op zwemmen. Samen lagen we uren in het meer van Bracciano, afgelopen zomer en in het binnenzwembad zijn ze ook onvermoeibaar. Puck haalde begin vorig jaar haar diploma. Borre zwemt in januari af. IJs en weder dienende. (Nee, hij hoeft niet buiten af te zwemmen.) Hij doet een snelcursus: in een half jaar heb je diploma A.

Maar hij haat zwemles. Hij gaat er brullend naartoe en krijgt de dag ervoor al ‘keelpijn’. ‘s Avonds in bed zegt ie dan hoe vervelend de badmeesters zijn. En luister ik naar zijn tirade tegen hun methodes: “Als je door de ring moet zwemmen, mag je het niet één keer proberen. Je moet het meteen doen!”

Puck had eenzelfde afkeer van zwemles. Ook zij lag wekenlang brullend in het water de eerste vijf minuten. Al die weken hebben we getwijfeld of we er niet mee moesten stoppen. Maar Puck hield het vol en bleek zonder moeite af te zwemmen. Ze wilde meteen op voor B. Maar ook toen weer, na de eerste bijeenkomst, kon ze niet meer in slaap komen en wilde ze ermee stoppen. Dus B komt later wel. En anders maar niet. Veel zwemmen is wellicht nuttiger. En gelukkig houden ze daar nog steeds erg veel van. En dat autoriteitsprobleem? Eh, ja (kuch).

I won’t be a rock star. I will be a legend.

Freddie Mercury (1946 – 1991)

Het vorige optreden van Underworld in de HMH, bijna drie jaar geleden, was nogal tam. Wel goed, maar lang niet zo enerverend als de show van vanavond. Dat heeft alles te maken met het nieuwe album Barking, waarvan Karl Hyde en de zijnen een groot deel spelen. Barking is een te gekke plaat en vele malen beter dan de saaie voorganger Oblivion With Bells uit 2007. Underworld is terug!

Met een uitgekiende lichtshow en een repertoire om u tegen te zeggen walst het Britse trio over het publiek. Pas na drie kwartier is er een klein dipje en dus tijd om even een sanitaire stop te houden. Bij terugkomst is het weer ouderwets beuken geblazen en schudt de grond onder mijn voeten. Nuxx, King Of Snake, Moaner en Born Slippy doen het natuurlijk altijd goed. Maar ook het nieuwe materiaal wordt met open armen ontvangen. Het geluid is fantastisch en de altijd weer fascinerend bewegende Hyde is uitermate goed bij stem. Na een uur en een kwartier neemt de band afscheid. Om voor een toegift van bijna drie kwartier terug te komen. Het afsluitende Pearls Girl (Second Toughest In The Infants) laat een HMH achter die hunkert naar meer.

Umoja uit 2006 was een fantastische plaat. Maar de twee laatste albums, Oktober en April, zijn ondanks een fabelachtige productie dodelijk saai. Ingetogen, grotendeels akoestische liedjes staan erop. Rustig en rustiek. Je moet ervan houden, zullen we maar zeggen. Bløf moet rocken. Dan is de band op zijn best. Vanavond speelden de Zeeuwen in een uitverkocht Tivoli. En rocken deden ze.

De clubtour die het gezelschap momenteel doet, heeft onder meer als doel om nieuw materiaal uit te testen. Voorjaar 2011 moet het nieuwe album verschijnen. En de voorproefjes die we kregen, beloven veel goeds. Vooral het logge en toch catchy Hou Vol, Hou Vast is een ijzersterk nummer.

Uiteraard kwamen de publieksfavoriete stampers langs en misschien was het wishful thinking, maar ik kreeg de indruk dat de band dit ook veel liever doet dan in een theater spelen. De grijns van drummer Norman Bonink was zijn gezicht niet af te slaan en bassist Peter Slager stond te bassen als speelde hij in Korn. Hoogtepunten waren Hier, Harder Dan Ik Hebben Kan, Mens, Hart Tegen Hart, Omarm en afsluiter Alles Is Liefde in een pompende versie. Het fraaie Dansen Aan Zee zorgde voor een aangenaam rustpuntje in de set.

Al met al bewees Bløf vanavond maar weer eens tot de beste rock- en livebands van ons land te behoren. Vijftien jaar na hun eerste plaat blijkt het gezelschap nog steeds niets aan spontaniteit en speelsheid te hebben ingeboet. En dat is op zichzelf al een onderscheiding waard.