Casa di Ricomanjaro

Moongha Invaders: Mad Scientists and Atomic Monsters attack the Earth! is de volledige naam van deze atypische Martin Wallace. Atypisch vanwege het science fiction b-filmthema en atypisch vanwege de stripachtige vormgeving. Qua spelsysteem is het echter een onmiskenbare Wallace. Waarbij de dobbelstenen een prominente rol spelen, maar tactiek zeker zo belangrijk is. Na één keer vind ik dit al een van de leukste Wallace’s die ik tot dusver heb gespeeld.

Op het bord staan wereldsteden die in het geheim bezoek krijgen van zeven verschillende buitenaardse monsters. De drie duurste hiervan kunnen een stad vernietigen of in ieder geval forse schade toebrengen. De bedoeling van het spel is dat je met je monsters zoveel mogelijk steden naar god helpt. En je tegelijkertijd de drie in het geheim aan jou toebedeelde steden zo goed mogelijk beschermt. Dat kan bijvoorbeeld door monsters van je tegenstanders van het bord te dobbelen of hulp in te roepen van het leger. Waarbij je op moet passen dat je niet met te zwaar geschut komt, want het gevaar van collateral damage als je aanvalt met een bommenwerper of een atoombom is niet gering. En dat kost je punten aan het eind van het spel.

Als je het met zijn drieën speelt, bestaat het spel uit negen ronden. Per ronde kun je een beperkt aantal monsters creëren en in een stad zetten, in beperkte mate aanvallen, militairen laten ingrijpen of verstopte monsters op het bord zichtbaar maken. Het spel is eerder afgelopen als een speler zijn laatste schadeblokje in een stad plaatst. Dan wordt de ronde afgespeeld en is het punten tellen geblazen. Winnaar is uiteraard degene met de meeste punten. Deze verdien je door steden te slopen, monsters op te vreten met je Moogre, vampiers op het bord te plaatsen en zoals gezegd je in het geheim toegewezen steden te beschermen.

Moongha Invaders is relatief eenvoudig voor een Martin Wallace. Wat nog steeds niet wil zeggen dat het een simpel spelletje is. Maar in een kwartier kun je het uitleggen. En dat is kort voor een spel van de bezige Brit. Dat de geluksfactor erg hoog is, wordt ruimschoots goed gemaakt door de aanwezige matennaaifactor. En je moet zoveel dobbelen in het spel dat het wel heel raar wil lopen, wil je niet eens flink raak gooien. Voor wie nog nooit een spel van Wallace heeft gespeeld, is dit wellicht een goeie binnenkomer. En anders kan ik je het eveneens dit jaar verschenen Age Of Industry aanraden, de nieuwe versie van Brass.