Casa di Ricomanjaro

Bij Albert Heijn ligt er nog steeds paling in het visschap. Van het huismerk notabene. Eerst was ik geschokt. De kruidenier had zich eerder gecompromitteerd aan de boycot op paling. Enkele maanden hingen noch lagen er pakjes gerookte palingfilet in de schappen. Maar sinds een paar maanden weer wel. Onlangs heb ik me evenwel door een kok laten vertellen dat Nederlandse magazijnen nog tonnen ingevroren paling hebben liggen. Inmiddels is in ons land een vangstverbod van kracht. Eindelijk, zou ik willen zeggen. Al jaren is de aalstand hier bedroevelijk laag. Oorzaak is onder meer het wegvangen van babyaaltjes door de Fransen en Spanjaarden voor hun handel met het Verre Oosten. In China zijn glasaaltjes een delicatesse.

Greenpeace ligt nog steeds met Princess in de clinch vanwege de blikjes tonijn. En vooral vanwege de manier waarop de leverende vissers de vis vangen. Dat tonijnsoorten dreigen uit te sterven, is alleen al reden voor herbezinning. En heroriëntatie op nieuwe vangstmethoden een noodzaak. Jaarlijks brengen miljarden zeedieren hun laatste minuten door in de netten waarmee op tonijn wordt gevist. Van voedsel voor zeezoogdieren tot dolfijnen. Het sterft allemaal in gezelschap van een toch al overbevangen vis. Greenpeace voerde actie en liet mensen hun handtekening zetten op een petitie tegen de vangstrategie van Princess. Het mocht niet baten. De firma lanceerde een statement voor duurzame vis, maar verder kwam zij niet. Ik verwacht dat onder meer de geelvintonijn nog tijdens mijn leven uitsterft. Tenzij men tot inkeer komt.

En dan gaat het alleen nog maar om vis. Ik kan ook nog een boom opzetten over de grootschalige en even zo maniakale houtkap in onze regenwouden. Of de mate waarin we onze overige grondstoffen aanspreken. Onverzadigbare veelvraten als we zijn, plukken we de planeet leeg. Ik hoop dat we over twintig jaar terugkijken op de samenleving en dan tegen elkaar kunnen zeggen: wat waren de mensen in die tijd nog lomp.

Elke donderdagmiddag heeft Borre zwemles. Hij volgt een snelcursus in Aquacenter Den Hommel. Dezelfde als Puck een paar jaar geleden heeft gedaan. Borre heeft er gemengde gevoelens bij. Al dagen voor hij moet, laat hij ons op overtuigende wijze weten dat hij niet naar zwemles wil. Borre is dol op zwemmen.

Het probleem is volgens het kereltje dat zwemles eigenlijk niet echt zwemmen is. Je moet namelijk aldoor luisteren en doen wat de meester zegt. Je mag alleen aan het eind even spelen. Maar elke keer als ik hem donderdagavond op ga halen, vertelt hij dat het leuk was en trots dat hij zonder zijn zwempakje in het A-bad mocht zwemmen. De week erop is hij dat alweer vergeten. “Ik wil niet naar zwemles, papa!”

Gelukkig maakt hij er geen drama van. Zoals hij ook geen drama maakt van de tandarts (hij moest vier keer terugkomen voor een gaatje) of andere onplezierigheden. Hij accepteert en gaat verder. Het enige wat hij hardnekkig niet kan, is zonder een van ons erbij inslapen ‘s avonds. En elke avond heeft hij een goed verhaal. Vandaag was het de dief.

“Op de parkeerplaats van het zwembad loopt een dief los, papa. Dat staat op het bord. Dat is hetzelfde bord als in Buurman & Buurman en daar staat op dat er een dief losloopt. Maar ik heb hem nog nooit gezien. Heb jij weleens een dief gezien?”

Op de parkeerplaats van Den Hommel staan borden met de tekst “Niets erin… niets eruit!” om parkerende automobilisten te waarschuwen voor autokrakend tuig. “Ik wil zo graag een keer de dief zien, papa. Loopt er bij ons in de straat ook een dief los?”

Borre is gelukkig moe van het zwemmen en slaapt binnen tien minuten. Soms ook blijft hij maar vragen stellen als hij in bed ligt. Zijn meest recente fascinatie betreft de dampkring. “Durf jij met een raket uit de dampkring te gaan, papa? Want als de benzine dan op is, kom je nooit meer terug hoor. En dan blijf je voor altijd in de ruimte zweven.” Het kereltje heeft nu al dezelfde fantasieën als zijn vader.

Opgewarmd door het geweldige LOCKe geeft het Bankapleinpubliek ons een warm onthaal na onze opener Let’s Stick Together. LOCKe is de band van bassist/zanger Gerard van der Ree, onze geluidsman. Speciaal voor dit festival heeft LOCKe een aantal covers bewerkt, waaronder Helter Skelter en The Forest. In hun uitvoering wil je gewoon dat het zaalgeluid hard is en als een walvis over je heen dendert. Ik heb ze een paar keer in de repetitieruimte gehoord en die muur van geluid was echt te gek. Op het Bankaplein is het vanavond iets te zacht. En dat is jammer.

Maar begrijpelijk gezien de omgeving: gezinswoningen. In de basketbalkooi bij de speeltuin was een podium gebouwd en een zeil gespannen. Er was heerlijk Surinaams voedsel en tot we speelden was er nog bier. Na ons optreden was dat op. Daar doe je het dan allemaal voor, als bassist op leeftijd. Voor cola na de show. Het was evenwel een erg fijne avond.

Afgezien van erg weinig ruimte op het podium, een krakende monitor in het eerste nummer en te weinig drank binnen handbereik verliep ons vierde optreden soepel en zonder noemenswaardige missers. Het publiek was, als vanouds zou ik bijna -onbescheiden- willen zeggen, super gezellig en erg gul met applaus. Heb in de eerste vijf minuten na afloop twee sportverenigingen een prijsopgave moeten doen. Volgend jaar staan we in de Bijlmer Bier Bak:-)

“Lack of awareness of the basic unity
of organism and environment is
a serious and dangerous hallucination”

Alan Wilson Watts (1915 – 1973)

En op de achtste dag schiep God het bordspel. Hij had een puike zondag gehad en was lekker uitgerust. Zelfgeschapen jointje gerookt. Zelfgeschapen wijntje gedronken. Kortom, hij had er zin in en fris toog hij aan de slag.

Na duizenden generaties kon hij terugblikken op variaties met handenvol gekleurde blokjes, houten muntjes in alle soorten en maten, plastic miniatuurtjes, veelzijdige dobbelstenen, startspelerpionnen, prachtige borden met fraai vormgegeven kaarten, hoe gedetailleerder hoe beter. Thema’s als oliewinning, treinen exploiteren in de negentiende eeuw, industriële revolutie, energiemaatschappijen op weg naar duurzaamheid, ruimtewezens op delfstoffenrooftocht op tot dan toe onbekende manen, havenindustrie en export, kolonisatie van de Nieuwe Wereld of maffiamedewerker op Sicilië, bedenk het en het bestond uit hout en karton.

Maar voordat het zover was, schiep God, samen met Sid Sackson, in 1971 Executive Decision. Een spel met wat bankbiljetten, wat aandelenkaartjes en een invulformulier om in- en verkoop in op te schrijven. Het enige wat je in dit spel deed, was grondstoffen (drie soorten) inkopen en producten (opnieuw drie soorten) verkopen. Tegen steeds veranderende inkoop- en verkoopprijzen. De stijging of daling was afhankelijk van het totaal aantal ingekochte grondstoffen en het aantal aangeboden goederen. Een monopolist werd goed beloond.

Op je formulier schreef je per maand wat je tegen welke prijs wilde in- en verkopen. Daarna maakte iedereen zijn wensen bekend. De juiste productiestrategie betekende winst. En die winst moest je gedurende twaalf maanden maximaliseren. Zo simpel was het.

Geen houten blokjes. Geen kleurige landkaart. Geen dobbelstenen. En geen gesprekken. Want je was constant aan het rekenen. Welke grondstoffen moest ik in welke hoeveelheden inkopen? De vraag was immers steeds: welk product wilde ik in welke hoeveelheid maken? Resultaat was een ijzige edoch niet vijandelijke stilte gedurende driekwart van het spel. Godzijdank hadden we een rekenmachine.

En natuurlijk zou je anno 2010 de blokjes, de miniatuurtjes, de landkaarten en misschien ook wel de dobbelstenen missen. Executive Decision had een kinderlijk eenvoudig spelsysteem, maar desondanks was het razend spannend. De geldvoorraad van je medespelers bleef geheim, dus speculeren op andermans kapitaal was onmogelijk. Maar je zag wel elke beurt hoeveel een speler verdiende. Dus met een beetje kortetermijngeheugen zat je goed.

God bedankte Sid Sackson en besloot dat zijn negen jaar eerder gemaakte spel Acquire zou uitgroeien tot een hit. Van Executive Decision speelden we vanavond een maagdelijke uitvoering. Waarbij we de kaartjes en bankbiljetten nog uit het boekje moesten scheuren. Een fantastische ervaring. Ik werd één in 1971. Ik moest negenendertig worden om het te kunnen spelen. Was waarschijnlijk wel de laatste keer.

De man die uit zijn navel rookte zapt naar Nederland 2. Een persconferentie door Geert Wilders. Over het vallen van de formatie. Politiek valt in Nederland, denkt Anton. Hij staat op en gaat naar de keuken om een asbak te pakken. Die was hij vergeten. Als hij terug komt, is Wilders nog steeds aan het woord. De Limburger zegt niet verantwoordelijk te zijn voor het mislopen van de formatie. “Maar u heeft toch zelf de stekker eruit getrokken?”, vraagt de NOS-verslaggever in Nieuwspoort. “Ons vertrouwen in het CDA was tot het vriespunt gedaald”, zegt Wilders.

Nog geen week later zapt Anton opnieuw van National Geographic Channel naar een reportage over de formatie. Opnieuw beelden van de PVV-leider. Anton kijkt naar het haar van Wilders. De man heeft vandaag gezegd weer heil te zien in onderhandelingen met VVD en CDA. Alsof er niets is gebeurd. Geen woord over Ab Klink. De man die uit zijn navel rookte leest in het NRC dat Wilders de stekker er weer heeft ingestopt. Hij vraagt zich af hoe zo een machtswellusteling zoveel stemmen kan trekken. En dan dat haar.

Adolf Hitler deed dat ook, denkt Anton. Omdat die zijn deels joodse afkomst niet wilde accepteren, slachtte hij zes miljoen stamgenoten af. Geert Wilders verloochent zijn afkomst evenzeer. Zijn blonde haar verhult zijn Aziatische afkomst. De man die uit zijn navel rookte kent Wilders niet zo goed. Maar goed genoeg. Zouden zes miljoen moslims volstaan voor de blonde lakei van de zelfzucht?

Hij rekt zich uit, sleept zich van de bank af en wankelt naar de eettafel. Mark Rutte vindt het wel fijn om met Wilders om de tafel te zitten. Het zou Anton niets verbazen als het Rutte opwond dat hij wereldwijd werd gezien als de premier die het fascisme het Nederlandse kabinet binnen had gehaald. Als de man die uit zijn navel rookte medelijden had gekend, was hij nu gaan huilen om de mens Mark Rutte.

Maar Wilders is erger. Met een wild, nee woest gebaar zet hij de tv uit en dan, voorzichtig, zijn iPodstation aan. Antonín Dvořák. Scherzo Capriccioso in Des-majeur. Pas aan het eind veegt de man die uit zijn navel rookte zijn tranen weg. Het kussen van de bank is nat. Tijd om te gaan slapen. Anton steekt een laatste Stuyvesant op en neemt een slok van zijn bourbon. Ook zijn laatste. Voor vandaag. Waar is Volkert van der Graaf als je hem nodig hebt?, denkt hij als hij de trap op loopt. Wordt het niet eens tijd voor een goed getimed weekendverlof?