Casa di Ricomanjaro

En op de achtste dag schiep God het bordspel. Hij had een puike zondag gehad en was lekker uitgerust. Zelfgeschapen jointje gerookt. Zelfgeschapen wijntje gedronken. Kortom, hij had er zin in en fris toog hij aan de slag.

Na duizenden generaties kon hij terugblikken op variaties met handenvol gekleurde blokjes, houten muntjes in alle soorten en maten, plastic miniatuurtjes, veelzijdige dobbelstenen, startspelerpionnen, prachtige borden met fraai vormgegeven kaarten, hoe gedetailleerder hoe beter. Thema’s als oliewinning, treinen exploiteren in de negentiende eeuw, industriële revolutie, energiemaatschappijen op weg naar duurzaamheid, ruimtewezens op delfstoffenrooftocht op tot dan toe onbekende manen, havenindustrie en export, kolonisatie van de Nieuwe Wereld of maffiamedewerker op Sicilië, bedenk het en het bestond uit hout en karton.

Maar voordat het zover was, schiep God, samen met Sid Sackson, in 1971 Executive Decision. Een spel met wat bankbiljetten, wat aandelenkaartjes en een invulformulier om in- en verkoop in op te schrijven. Het enige wat je in dit spel deed, was grondstoffen (drie soorten) inkopen en producten (opnieuw drie soorten) verkopen. Tegen steeds veranderende inkoop- en verkoopprijzen. De stijging of daling was afhankelijk van het totaal aantal ingekochte grondstoffen en het aantal aangeboden goederen. Een monopolist werd goed beloond.

Op je formulier schreef je per maand wat je tegen welke prijs wilde in- en verkopen. Daarna maakte iedereen zijn wensen bekend. De juiste productiestrategie betekende winst. En die winst moest je gedurende twaalf maanden maximaliseren. Zo simpel was het.

Geen houten blokjes. Geen kleurige landkaart. Geen dobbelstenen. En geen gesprekken. Want je was constant aan het rekenen. Welke grondstoffen moest ik in welke hoeveelheden inkopen? De vraag was immers steeds: welk product wilde ik in welke hoeveelheid maken? Resultaat was een ijzige edoch niet vijandelijke stilte gedurende driekwart van het spel. Godzijdank hadden we een rekenmachine.

En natuurlijk zou je anno 2010 de blokjes, de miniatuurtjes, de landkaarten en misschien ook wel de dobbelstenen missen. Executive Decision had een kinderlijk eenvoudig spelsysteem, maar desondanks was het razend spannend. De geldvoorraad van je medespelers bleef geheim, dus speculeren op andermans kapitaal was onmogelijk. Maar je zag wel elke beurt hoeveel een speler verdiende. Dus met een beetje kortetermijngeheugen zat je goed.

God bedankte Sid Sackson en besloot dat zijn negen jaar eerder gemaakte spel Acquire zou uitgroeien tot een hit. Van Executive Decision speelden we vanavond een maagdelijke uitvoering. Waarbij we de kaartjes en bankbiljetten nog uit het boekje moesten scheuren. Een fantastische ervaring. Ik werd één in 1971. Ik moest negenendertig worden om het te kunnen spelen. Was waarschijnlijk wel de laatste keer.