Casa di Ricomanjaro

De man die uit zijn navel rookte zapt naar Nederland 2. Een persconferentie door Geert Wilders. Over het vallen van de formatie. Politiek valt in Nederland, denkt Anton. Hij staat op en gaat naar de keuken om een asbak te pakken. Die was hij vergeten. Als hij terug komt, is Wilders nog steeds aan het woord. De Limburger zegt niet verantwoordelijk te zijn voor het mislopen van de formatie. “Maar u heeft toch zelf de stekker eruit getrokken?”, vraagt de NOS-verslaggever in Nieuwspoort. “Ons vertrouwen in het CDA was tot het vriespunt gedaald”, zegt Wilders.

Nog geen week later zapt Anton opnieuw van National Geographic Channel naar een reportage over de formatie. Opnieuw beelden van de PVV-leider. Anton kijkt naar het haar van Wilders. De man heeft vandaag gezegd weer heil te zien in onderhandelingen met VVD en CDA. Alsof er niets is gebeurd. Geen woord over Ab Klink. De man die uit zijn navel rookte leest in het NRC dat Wilders de stekker er weer heeft ingestopt. Hij vraagt zich af hoe zo een machtswellusteling zoveel stemmen kan trekken. En dan dat haar.

Adolf Hitler deed dat ook, denkt Anton. Omdat die zijn deels joodse afkomst niet wilde accepteren, slachtte hij zes miljoen stamgenoten af. Geert Wilders verloochent zijn afkomst evenzeer. Zijn blonde haar verhult zijn Aziatische afkomst. De man die uit zijn navel rookte kent Wilders niet zo goed. Maar goed genoeg. Zouden zes miljoen moslims volstaan voor de blonde lakei van de zelfzucht?

Hij rekt zich uit, sleept zich van de bank af en wankelt naar de eettafel. Mark Rutte vindt het wel fijn om met Wilders om de tafel te zitten. Het zou Anton niets verbazen als het Rutte opwond dat hij wereldwijd werd gezien als de premier die het fascisme het Nederlandse kabinet binnen had gehaald. Als de man die uit zijn navel rookte medelijden had gekend, was hij nu gaan huilen om de mens Mark Rutte.

Maar Wilders is erger. Met een wild, nee woest gebaar zet hij de tv uit en dan, voorzichtig, zijn iPodstation aan. Antonín Dvořák. Scherzo Capriccioso in Des-majeur. Pas aan het eind veegt de man die uit zijn navel rookte zijn tranen weg. Het kussen van de bank is nat. Tijd om te gaan slapen. Anton steekt een laatste Stuyvesant op en neemt een slok van zijn bourbon. Ook zijn laatste. Voor vandaag. Waar is Volkert van der Graaf als je hem nodig hebt?, denkt hij als hij de trap op loopt. Wordt het niet eens tijd voor een goed getimed weekendverlof?