Casa di Ricomanjaro

Als een unieke band ermee stopt, doet dat pijn. Daarom is het nieuwe titelloze album geen pleister op de wonde, maar zout. Bijtend zout dat het wondvocht doet borrelen. Madame Perdu is niet meer. En dat met zo’n goeie plaat op zak. Het is een drama dat we dit gezelschap in deze bezetting niet meer live kunnen zien.

Madame Perdu is een Utrechtse band die vleugjes Europese volksmuziek met reggae, ska, rock en country mengt. En dat zeer bekwaam. Het zijn dan ook topmuzikanten. Zes prachtnummers telt de opvolger van het eveneens titelloze debuut. Zes keer te gekke arrangementen, die veel meer in evenwicht zijn dan op de ook al sterke eersteling. Waarmee de band de zes keer te gekke composities van gitarist Erik Bosten en zanger/woordkunstenaar Bram van Oijen uitstekend tot hun recht laat komen.

Erg boeiend is het samenspel tussen drummer Erik Rinsema en (contra-)bassist Joost van den Akker. Om het even welke maatsoort of muziekstijl, achter in de tel of stuwend, de twee vormen een gouden combinatie. Details en sfeer komen van violiste Mina Honma en saxofonist Tim Blonk. Zij zorgen voor nog meer kleur.

Maar Madame Perdu is boven alles Bram van Oijen. Zijn teksten zijn prachtige staaltjes poëzie. Soms luchtig, soms ook reikend tot in het diepst van je ziel. Of het nou gaat om psychologisch liefdesliedje Josje, het swingende Glaasje Wijn of de (valse) melancholie van Vroeger:

Meisjes waren echte meisjes
Ze droegen linten in hun haar
Maar meisjes jongens jongens meisjes
De liefde kende één gevaar

Mocht het gebeuren dan moest je trouwen
Bleef je voor altijd bij elkaar
Je leerde van elkaar te houwen
Zij van hem en hij van haar.

Maar absoluut hoogtepunt van het album is En Papa Wordt Wakker. Waarop het gezelschap twee orenschijnlijk onverenigbare stijlen met elkaar verenigt: de Van Der Graaf Generator-achtige coupletten combineren verrassend goed met de Roots-Radics-feel van de refreinen. En de tekst is, als altijd, meesterlijk.

Kers op de taart is de waanzinnige productie van de band en André van de Bunt. Kristalhelder, met een fabelachtig klinkende contrabas, een ouderwets eerlijk drumgeluid en zonder onnodige opsmuk. Madame Perdu’s tweede is een schrijnende grafrede. Zoek alsjeblieft een nieuwe gitarist en sta op uit de dood!