Casa di Ricomanjaro

Niets is zo frustrerend als een medespeler die eindeloos gaat zitten mutsen in zijn beurt. Gamers hanteren hier een veel te vriendelijke term voor: analysis paralysis. Ofwel: ap’en. Oorzaak is veelal dat de speler in kwestie er gedurende het spel met zijn hoofd niet helemaal bij is. En pas na begint te denken over zijn volgende zet als hij aan de beurt is. Rete-irritant en zeker als je een complex spel speelt, want dan kan het ap’en eindeloos duren. Daarom is Antike een verademing.

Het bordspel van Mac Gerdts is er een met het zogenaamde rondel-principe. Een rondel is in dit geval een schijf met verschillende acties waarop je je pion elke beurt verplaatst naar een volgende actie. Bij Antike mag je één, twee of drie stapjes naar de volgende actie gratis kiezen, voor elk volgende stapje betaal je een goudstuk. Je goudvoorraad moet je dus sowieso goed op peil houden.

Doel van het spel is macht te vergaren in het Middellandse Zee-gebied. Dat doe je door steden te stichten, tempels te bouwen, vloten de zee op te sturen en uitvindingen te doen. Hiervoor krijg je punten en wie het eerst negen punten heeft, wint (bij vier spelers). Overige betaalmiddelen zijn marmer en ijzer. En dan heb je nog de uiterst handige jokermunten die je aan het begin van een spelronde krijgt en die in elk materiaal zijn om te zetten. Als je een beetje slim speelt, heb je aan betaalmiddelen geen gebrek.

Antike is een beschaafde vorm van Risk. Een stad veroveren waar iemand al staat kan door er eenvoudig met een grotere legermacht heen te trekken dan er al staat. Niks dobbelen, gewoon powerplay. Dat maakt het ook erg spannend aan het eind, als iedereen zijn rijk heeft vormgegeven. En expansie alleen nog maar over de rug van een aangrenzende medespeler kan plaatsvinden.

Maar het leukste van het spel is de omlooptijd. Een ronde is razendsnel voorbij. Voor je het weet, ben je alweer aan de beurt. En dan is het ineens niet zo erg als een medespeler uitgebreid gaat zitten ap’en. Want dan kun je even goed nadenken over je eigen tactiek. Zoals zoveel spellen, moet je het vaker spelen om een goede strategie uit te kunnen denken. Maar ik vond het bij de eerste keer al erg geinig. Komt dus vast en zeker nog vaker op tafel.

Natuurlijk is het verschrikkelijk, zoals King Diamond zingt. Maar nog net voor mijn veertigste ben ik blij dat ik Mercyful Fate heb herontdekt. Ik luister nu naar de eerste twee albums en de mini Nuns Have No Fun. Fantastische platen. Maar die zang…

Meer dan welke zanger ook is King Diamond er eentje om in je hart te sluiten of met je volle gewicht te verafschuwen. Ik mag hem wel. Heb de man in de jaren tachtig wel eens live aan het werk gezien en het was op zijn zachtst gezegd bijzonder intrigerend. Hij zingt grotendeels met kopstem, maar heeft een veel mooiere basstem. Die hoor je echter veel te weinig. Maar misschien is hij het later anders gaan doen. Ik ken alleen de albums tot en met Them (King Diamond). Ik zal morgenavond eens wat nieuwe nummers downloaden.

Ook te gek zijn de asociaal vette gitaarriffs van Michael Denner en Hank Sherman. Superorigineel begin jaren tachtig. Inventief en toch vertrouwd, ritmisch én melodieus geniaal. Ook een inspiratiebron voor Metallica getuige diens Mercyful Fate-medley op Garage Inc. Het meest gecharmeerd ben ik van het minidebuut van de Denen. Luister hieronder naar hun klassieker van het eerste uur:

A Corpse Without Soul

Morgenavond heeft Hedwig cursus. Wat te eten met zijn drieën? Het is Hollandsch/Italiaansche risotto geworden. Men neme (voor vier personen):

1 teentje knoflook
drie kopjes zilvervliesrijst
1 prei
1 rode ui
1 rode paprika
1 courgette

1 blikje tomatenpuree
3 deciliter water
1 blokje tuinkruidenbouillon
1 theelepel oregano
1 theelepel basilicum

1 runderrookworst

Eerst de knoflook zachtjes in een eetlepel olijfolie aanbraden, paar seconden. Dan de rijst erbij. En nog een beetje olijfolie. Dan goed verhitten, maar niet langer dan anderhalve minuut op hoog vuur. Daarna de klein gesneden groenten erbij. Even goed roerbakken in het liefst een gietijzeren pan (gelul natuurlijk) en daarna afblussen met het water, het bouillonblokje en de tomatenpuree. Goed roeren tot de saus een homogene kleur heeft. (Belachelijke term overigens.)

Vervolgens de deksel op de pan. De deksel er weer af. Goed roeren, om de paar minuten blijven doen, de deksel er weer op. Na een kwartier snij je de rookworst in dunne plakjes van ongeveer twee a drie millimeter dik. En die doe je er doorheen. De rijst is dan al aardig klaar en hoeft alleen nog wat na te garen. Dat doet ie samen met de rookworst en de kruiden. Na vijf minuten gas uitdraaien, even goed omscheppen en verdelen over de borden.

Augurken erbij. Gebakken uitjes erbij (voor Puck en Borre alleen hè; die dingen zetten aan, jonge!). Op elk bord een bergje. Rijst met rookworst. Echt het proberen waard.

Studio Sport begint zo. Anton schenkt zijn glas vol en slaat de bourbon in één keer achterover. Hij haalt diep adem en blaast langzaam door zijn half geopende mond weer uit. Zijn tong voelt verdoofd. Zijn keel brandt. Zijn slokdarm gloeit over de gehele lengte naar beneden. Ajax heeft verloren. De man die uit zijn navel rookte had de autoradio uit moeten laten toen hij terugkwam van een storing in het UMC. Zo’n trut van het nieuws had het, zonder waarschuwing vooraf, zo de ether in geslingerd. Waarom zou hij eigenlijk nog kijken?

Hij schenkt zichzelf nog eens in, zakt achterover in de kussens van de bank en staart naar de mensen die aan zijn raam voorbijkomen. “Kun je niet lezen, achterlijk mokkel!” Anton vouwt zijn handen achter zijn hoofd en schreeuwt naar het raam. De straat ligt al drie weken open door werkzaamheden aan het riool. Irritant, want nou staat zijn busje twee straten verderop. En als je storingsdienst hebt, is dat niet echt praktisch. De ronkende generator onder zijn slaapkamerraam houdt hem al nachtenlang wakker. Hij hijst zichzelf overeind. “En een beetje doorwerken is er ook niet bij! Stelletje lamzakken, die strontpijpvervangers!” Hij giet zijn glas nog eens vol.

Alleen de stoep voor zijn deur is begaanbaar. Voor voetgangers. Niet voor fietsers, bromfietsers en scootertuig. Er hangen bordjes. (Brom-)fietsers afstappen staat erop. Toen hij van de week nietsvermoedend zijn voordeur uitstapte, was hij bijkans van zijn sokken gereden door een puber op een scooter. De jongen had amper opgekeken en was gewoon doorgescheurd. Sorry kan er ook niet meer af tegenwoordig. En dan constant die fietsers die bellen omdat ze erlangs willen. Jong, oud, bejaard, met leeftijd heeft het niks te maken. Het is gewoon waar dat de maatschappij naar de kloten gaat. Beetje asociaal gaan bellen. Hij maakt zich dan extra breed en gaat nog meer in het midden lopen dan hij al deed. Aan de kant gaan? Mooi niet! Je stapt maar af, zak stront. Maar hij zegt niks.

“Hé, ga eens de kant, man!”
De man die uit zijn navel rookte steekt zijn handen wat dieper in zijn zakken. Achter hem fietst een vrouw die al een paar keer heeft gebeld. Ze belt nog een keer.
“Ben je doof ofzo? Doe eens niet zo raar, joh. Ga gewoon aan de kant!”
Een snelle tik met de zijkant van zijn hand tegen haar luchtpijp en ze zou nooit meer iets kunnen zeggen. Meteen dood. Lekker efficiënt. Anton houdt van efficiëntie.
“Nou, nou, je vindt jezelf een hele vent of niet? De straat ligt open, waar moet ik anders fietsen?”
Waar moet ik anders fietsen? Niet op de stoep, kut! Hij hoort haar afstappen en het klikken van haar hakken op de stoep in het zand ernaast verdwijnen. Ze ploegt zichzelf een weg door de mulle grond, de fiets onhandig voortduwend.
“Ben je nou blij dat ik ben afgestapt? Loser!”
Hij haalt uit. Als zijn vuist haar neus raakt, voelt hij die kraken. Haar grote, bruine ogen kijken hem verschrikt aan. Het bloed gutst uit haar neus. Langs haar lippen, haar kin, haar hals, in haar diepe decolleté. Hij geeft een ruk aan haar blouse en ziet hoe het bloed haar witkanten beha rood kleurt. De vrouw doet haar mond open. Anton grijpt haar bij de keel. Met twee duimen duwt hij op het kuiltje in haar hals. Als de vrouw al probeert te schreeuwen, dan komt ze niet veel verder dan een gorgelend geluid. Kleine rode belletjes vormen zich in haar mondhoeken. Als hij nog harder duwt, stikt ze.

Godverdomme, kreng! Anton grijpt naar zijn kuit. Ze heeft haar fiets laten vallen en het stuur is hard tegen zijn been aan gekomen. Weer haalt hij uit. Zijn vlakke hand raakt haar vol op haar wang. Een ferme pets die zijn eigen hand behoorlijk doet tintelen. Ze wankelt. Achter haar het gapende gat waar de oude rioolpijp uit verwijderd is, maar nog niet vervangen. Er staat een klein laagje blubber in. Her en der drijft een schuimig goedje. De genadeslag. Haar neusbeen klieft zich door haar hersens. Een doffe, zompige plof. Haar ogen staan nog altijd wijd open als hij in het gat kijkt. “Zo, wie is hier nou de loser? En nu we dat helder hebben: zand erover?”

Zijn telefoon! Met een ruk schiet hij overeind. Glasgerinkel. Godverdegodver! De fles bourbon is leeg, zijn glas ligt in scherven op de grond. En zijn mobiel gaat. Studio Sport is afgelopen. Waar ligt dat kloteding? Ajax heeft verloren. Te laat. De man die uit zijn navel rookte checkt zijn voicemail. Hij heeft storingsdienst. Hij moet op pad.

(c) Een gastbijdrage van Esther

Sinds ons prille bestaan (iets langer dan een jaar) sluiten we elke toegift af met Bloed, Zweet en Tranen van André Hazes. Lekker lang uitgesponnen, met gitaar- en saxsoli en nog een refrein en nog een refrein en nog een refrein. En op het laatst lekker raggen natuurlijk. Gaat er in als koek. Maar voor ons volgende optreden willen we een keer wat anders qua uitsmijter. We hebben de hele avond vergaderd, maar zijn er niet uitgekomen. Alcohol mocht niet baten. Wat is een waardige vervanger voor Bloed, Zweet en Tranen?

Kanshebbers zijn We Are The Champions (ook zo’n fijn meeblèèrvoetbalstadionlied) en Purple Rain. Maar we zijn nog lang niet overtuigd en bovendien is ons gezelschap in twee kampen verdeeld. Nu is dat het Prince-kamp en het Queen-kamp. Een mogelijke kanshebber kan ook You Never Walk Alone zijn (zie We Are The Champions). U voelt hem al aankomen: de prijsvraag van de maand is dit keer: wat is de perfecte afsluiter voor Take ‘em To The Bridge?

Denk dus Bloed, Zweet en Tranen. Denk dronken mensen aan het eind van de avond die een lekker feestje bouwen. Het nummer moet verbinden en verbroederen en goed mee te lallen zijn én lang kunnen worden uitgesponnen. De winnaar kan kiezen uit een exclusief Casa di Ricomanjaro t-shirt of een dito exemplaar van Take ‘em To The Bridge. Zet je suggestie hieronder of stuur haar naar info apenstaartje ricomanjaro punt en el. Inzenders die een Dire Straits-nummer noemen, worden gediskwalificeerd. En in dat geval kan over de uitslag niet worden gecorrespondeerd.

“Heb je wel naar de hoedjes gekeken?”
“Wat denk je zelf?”
“Eh, nee?”
“Ik heb de hele dag geen tv aan gehad. Prinsjesdag heb ik gevolgd op mijn iPhone. Een niet geheel onverdeeld genoegen. Hoedjes heb ik niet gezien. Maar eh, jij wel?”

Geert kijkt hem onderzoekend aan. Is de man die uit zijn navel rookte serieus? Die ochtend gaat het bij de koffieautomaten in de zuidvleugel alleen maar over Prinsjesdag. Anton houdt niet van Prinsjesdag. En noch minder is hij gesteld op Geert Hoogenkamp, een arts-assistent die psychiater wil worden. Hij vertrouwt hem niet. “Nou?”
“Ik heb hoedjes gezien, ja. Hoezo?”
“En waren ze net zo wanstaltig als de pakken van die graaiende farmaceutenvriendjes van je?”
“Farmaceuten zijn geen graaiers.”
“Je hebt geen idee.” Anton had hem waar hij wilde. “En trouwens, ik neem aan dat jij ook wel eens een leuk avondje uit hebt genoten dat door een farmaceut werd betaald. Of een reisje gemaakt naar een leuke beurs in een leuke stad, omdat de farmaceut daar ook stond. Dus echt onbevooroordeel zul je niet zijn.”
“Zeg, wat denk je wel? Ik heb nog nooit iets aangenomen van een farmaceutisch bedrijf.”
“Dat geloof ik niet.” Anton doet of hij gaapt, maar moet onbedaarlijk grijnzen achter zijn hand. “Wat bepaalt dan jouw keuze voor je antipsychotica? Heb je onderzoek gedaan? Hoe weet je welk middel het best bij je patiënt past?”
“Ja. Fijne dag verder.” Geert Hoogenkamp pakt zijn koffie uit de automaat en loopt naar zijn kamer aan het eind van de gang. Hij kijkt niet om. De man die uit zijn navel rookte is zijn dag goed begonnen.

Door klimaatverandering verwordt de Maas binnen enkele tientallen jaren tot een iel stroompje. En dat terwijl de rivier een groot deel van Zuid-Nederland van drinkwater voorziet. Herstel: van kraanwater voorziet. Want in Nederland gebruik je kraanwater ook voor minder nobele doelen: wc doorspoelen, vaat wassen, planten voeden. Terwijl het eenvoudig op te vangen regenwater volstaat voor een groot deel van de hedendaagsche gebruiken. Het zal de komende decennia echter steeds minder gaan regenen en warme zomers als die van 2003 zijn straks niet langer een zeldzaamheid. Dat en meer staat op de Nederlandse kraanwaterwebsite www.kraanwater.nu (en deze is ook leuk). Totaal onbevooroordeeld en onafhankelijk, want van de Nederlandse drinkwaterbedrijven. Maar zeer de moeite waard en voldoende om een spreekbeurt mee te vullen. Ga er eens kijken!