Casa di Ricomanjaro

“Ik hou meer van mensen dan van principes
en ik hou meer van mensen zonder principes
dan van wat ook ter wereld”

Oscar Wilde (1854 – 1900)

Geschrokken kijkt Anton naar zijn gereedschapskoffer. Had hij hem bijna in de lift naar de tweede laten staan. Dat was hem nog nooit gebeurd. Met zijn voet schuifelt hij de koffer over de richel, drukt op het knopje Deuren dicht en stapt snel uit. Hij vloekt binnensmonds, maar klaart dan op als hij Johnny ziet. De psychiatrisch verpleger is zijn beste vriend.
“Hey.”
“Johnny. Alles goed?”
“Zeker. Beetje druk vandaag. Twee gedwongen opnames. Allebei met geweld. Ik heb, denk ik, mijn pols verstuikt toen ik die tweede gast een spuit moest geven. Dope en drank. En gestoord. Het is de laatste tijd bijna elke dag hetzelfde liedje. Waarschijnlijk heeft hij ook…”
“Hey Johnny. Ik moet weer verder.”
“Oké. Neem je wel de tijd om je brood op te eten?”
“Ja John. Dag John!”

Anton pakt zijn koffer, neemt de trap naar de begane grond en snelwandelt naar de uitgang. Bij de receptie groet hij Isa, de verpleegster van wie hij na drie jaar nog steeds niet weet op welke afdeling of in welk vakgebied ze werkt. Maar het is wel een onwijs lekker wijf. De old school Birkenstocks neemt hij voor lief. Hij snapt best dat je in het ziekenhuis niet op hakken gaat lopen. Maar sneakers of desnoods sportschoenen had toch ook gekund? Het deert hem natuurlijk allerminst, maar hij kan het niet laten op sociale bijeenkomsten, zoals zijn tweejaarlijkse verjaardagsfeest in Café Haddock, zijn beklag te doen over het schoeisel van ‘zijn’ verpleegsters.

Isa ziet hem niet. Ze leest een vakantiekaart van haar secretaresse. Die met haar vriendin een weekje naar Boedapest is geweest. Een standbeeld van De Kleine Prinses siert de voorkant. Isa legt de kaart weer in haar postbakje en loopt terug naar de lift. Starende blik op de middelste deur. Heeft ze die kaart nou gelezen? Ze kan het zich niet meer herinneren.

Met een sierlijke boog loopt Anton om de kar met schoonmaakemmers en -middelen heen. Hij hoopt dat die gast uitglijdt in zijn eigen sop op de wc waar hij nu aan het dweilen is. En dat hij zijn been breekt. Of iets ergers. Anton heeft weinig fantasie vandaag. Oké, een dwarsleasie. Als hij in de zuidvleugel de lift naar de zesde neemt, hoopt hij dat hij Johnny weer tegenkomt.

Zijn echte naam weet niemand. Voor iedereen die hem kent, is hij de man die uit zijn navel rookte. Niemand heeft het ooit zien gebeuren. Maar elke medewerker van het UMC kent het verhaal. Hij is de liftmonteur die doorgaans zijn broodtrommel laat vallen als er iemand uit de lift stapt, waar hij net in wil. En dat vier à vijf keer per dag. Soms laat het deksel los. En pleuren zijn boterhammen op de grond. Elke verpleger in de zuidvleugel heeft hem al eens zijn brood op zien rapen, waarbij hij het beleg enigszins besmuikt teruglegt in zijn doosje: speculaas.

Hij draagt elke dag een beige werkbroek met zakken aan de zijkant. Daarin zitten diverse apparaten. Zoals naast de onvermijdelijke mobiele telefoon een steeksleutel om de liftdeuren handmatig te openen. Een spanningzoeker. Het hangslotje van zijn gereedschapskist. Daarboven heeft hij een donkerblauw colbert dat eigenlijk iets te groot is voor zijn dunne lijf. De huid van zijn gezicht is diep verrimpeld. Op meer dan een minzame glimlach heeft nog niemand hem kunnen betrappen. De man die uit zijn navel rookte is liftmonteur geworden omdat hij een baan ambieerde met een minimaal aantal mensen in zijn directe werkomgeving. Slechts passanten komt hij tegen. En daar is hij zeer tevreden mee. Koffie drinkt hij in zijn busje. Eten doet hij kennelijk niet, want niemand ziet hem ooit met voedsel in zijn hand of in zijn mond. Maar then again: dat zegt niks.

Want hij is de man die uit zijn navel rookte. En iemand van dat kaliber doet heel veel zonder dat iemand het ziet. Slechte dingen, die op klaarlichte dag het daglicht niet kunnen velen. Laten we hem voor het gemak even Anton noemen. Anton kijkt altijd om zich heen om zich ervan te vergewissen dat niemand nar hem kijkt. En dan doet hij erg bruig. Als hij zich tijdens een familiair kraambezoek onbespied waant, bukt hij zich over de rand van de wieg en drukt hij zacht en onopvallend, maar net iets te hard op de fontanel van het slapende babietje. Als hij op een veerboot meevaart en hij krijgt een paar tassen in het vizier op het bovendek, dan rust hij niet voor hij alle bagage overboord heeft gewerkt, door er per ongeluk tegenaan te lopen, zijwaarts schuivend achter de balustrade, zijn voeten voor zich uit vegend. De eigenaren uiteraard uit het zicht. Zou hij bij Burger King in de keuken hebben gestaan, dan had hij elke whopper bespuugd voordat hij het bovenste deel van het broodje erop had gelegd en het aldus had laten serveren.

Anton houdt niet van half werk. Een klus klaart hij in een halve dag. Maar dan is het probleem ook voorgoed opgelost. Gelukkig voor Anton bestaan er in het UMC diverse soorten liftstoringen. En kent het ziekenhuis een flink aantal liften. Dus over de toekomstbestendigheid van zijn baan hoeft Anton zich geen zorgen te maken. Zelfs niet in de crisisjaren. Liften zijn in elk macro-economisch getij zeer hard nodig. Op onderhoud bezuinigen kost alleen maar geld. En dus heeft de man die uit zijn navel rookte heel andere dingen aan zijn hoofd.

Rare jongens, die Finnen. Sinds 1999 kun je in Finland meedoen aan het saunawereldkampioenschap. De opdracht is relatief eenvoudig: hou het zo lang mogelijk uit bij een temperatuur van 110 graden Celsius. Een weldenkend mens denkt dan meteen: dat kan niet goed gaan.

En inderdaad. Afgelopen weekend overleed de Rus Vladimir Ladizhenski na de finale van dit belachelijke evenement. Hij en zijn medefinalist, de vijfvoudig wereldkampioen Timo Kaukonen, moesten met forse verbrandingen worden afgevoerd naar het ziekenhuis in Helsinki. Alwaar de Rus het loodje legde.

Eigen schuld dikke bult, denk je dan. Volgens de organisatie van het sauna-WK waren alle noodzakelijke voorzorgsmaatregelen genomen. Onzin natuurlijk, want mensen zijn anno 2010 niet bepaald geschikt om lang in een dergelijke temperatuur te verblijven. En dus weet je niet wat er kan gebeuren. Of eigenlijk weet je het wel. Aangezien water al kookt bij honderd graden en een gemiddeld mens voor zo’n zeventig procent uit water bestaat…

Anyway, ik hoop dat de Finse regering wakker is geworden en dit soort stuitende wedstrijden maandag meteen verbiedt. Anders ruil ik mijn Nokia in voor een iPhone. Dat zal ze leren.