Casa di Ricomanjaro

Eigenlijk ken ik alleen het eerste en het laatste album van Black Rebel Motorcycle Club. Vanavond werd me duidelijk dat wat de band daartussenin heeft uitgebracht ook zeer de moeite waard is. Eerder dit jaar verscheen Beat The Devil’s Tattoo, de uitstekende zesde plaat. En de nummers daarvan komen live waanzinnig goed tot hun recht. Net als de rest van het gespeelde materiaal. Het moet heel raar lopen, wil ik dit jaar nog een betere show zien.

Van het contact met het publiek moet BRMC het niet hebben. Dat is namelijk nogal eenzijdig. De band speelt haar set, gitarist/zanger Peter Hayes zegt af en toe iets onverstaanbaars wat nog het meest lijkt op “thank you” en that’s it. Maar BRMC is wel op dreef. Het trio beukt bijna twee uur lang Tivoli plat, vol overtuiging en retestrak. Adempauze krijgt het publiek alleen in de twee akoestische uitspattingen van achtereenvolgens (bas-)gitarist/zanger Robert Levon Been en Hayes. Een welkome afwisseling op het stomende geweld van de rest van het optreden.

Het geluid is naar Tivoli-maatstaven erg goed. Misschien dat de bas in het eerste deel van de set iets harder had gemogen, maar het totaal klinkt als een klok. Kristalhelder en moddervet. Vooral het drumgeluid (die keiharde kick!) van drumster Leah Shapiro (ex-The Raveonettes) is te gek. De uitgekiende, supereffectieve lichtshow maakt het optreden af. En zorgt ervoor dat BRMC als liveband ook visueel aantrekkelijk is. Want van hun uitstraling moeten de drie Amerikanen het niet hebben.