Casa di Ricomanjaro

Het is toch te genant voor woorden? Het Nederlands elftal staat voor het eerst sinds 1978 in de finale van het WK Voetbal en in ons land bakkeleien bestuurders of er grote schermen mogen komen op de pleinen van onze steden. In Utrecht is zelfs een voorstel om het helemaal buiten de stad te houden. Kom op zeg! Dit hoort één groot feest te zijn. De straten van Nederland moeten oranje kleuren. Allemaal naar buiten na de wedstrijd. Maar nee, regeltjes dit, bezwaartjes zo. Kutland. Zo worden we natuurlijk nooit wereldkampioen.

Maar gelukkig zijn we door. Ik vond het doodeng. In de rust kon ik mezelf maar nauwelijks tot kalmte manen. En de laatste tien minuten waren een hel. Eerst die 2-3 en toen die absurd lange blessuretijd. En waarom kreeg Van Bommel nou een gele kaart?

In de rust vierde paniek hoogtij. Ik dacht aan mogelijke wissels. Die 1-1, ik vreesde met grote vrezen. En toen kreeg ik een akelig toekomstbeeld. Ik zou de rest van mijn bewust voetbalkijkende leven worden veroordeeld tot WK-toernooien waarin Oranje steevast voor de finale wordt uitgeschakeld door Zuid-Amerikanen. Een trauma dat vele malen groter is dan de verloren WK-finale van 1974. Uruguay zou het nieuwe Brazilië kunnen worden. Ik hoopte op een vroege goal, in de tweede helft. Van wie, dat maakte me niet uit. Als het maar een Nederlander was.

En het gebeurde. Niet vroeg weliswaar, maar wel twee in vier minuten. En we stonden veilig voor. Dachten we. We misten nog wat kansen en ineens schoot Pereira raak en prompt, het was 2-3. Geen houden aan voor Stekelenburg. Vervolgens vond men het nodig meer dan vijf minuten blessuretijd aan de wedstrijd toe te voegen. Mijn bier was op en ik moest plassen en ik had al gejuicht toen ook Mark van Bommel dacht dat het afgelopen was. En toen moesten we nog bijna een minuut. En het ging maar door, met die Zuid-Amerikanen. De fluit. Afgelopen. Ik dacht dat er nooit een eind aan zou komen. Mijn hart is weer getest. Doet het nog prima. Toch mis ik Johan Cruijff. In de tv-studio, that is.

Mickey Mouse vind ik doorgaans een pedant, uiterst vervelend mannetje. Een betweter met een grote bek. Altijd Goofy afzeiken. Beetje slijmen bij O’Hara. Elke week zes pagina’s Donald Duck verneuken. Bah. Dus als ik deze kutmuis in diskrediet kan brengen, dan aarzel ik geen moment. Zie hieronder hoe het akelige diertje stimulerende middelen aan de man brengt in donker Afrika. Klik op de strip voor het originele artikel en het volledige verhaal.

Wat een voetbalavond. Hoewel ik het zielig vind voor de Ghanezen. Die dus niet tegen ons moeten. Dit zijn de pechvolgels van Zuid-Afrika. En wat ben ik blij dat ik niet in de schoenen van Gyan sta. Hij was het die de wedstrijd had kunnen beslissen en Ghana naar de halve finale tegen Oranje had kunnen schoppen. Maar hij deed het niet. En daarna deden twee teamgenoten hem na. En ging Uruguay door.

En wat een kopbal van die Sneijder. Nederland was het laatste uur van de wedstrijd oppermachtig tegen de Brazilianen. Alleen het eerste half uur ging het niet echt zoals het ons voor ogen stond. Maar na die eerste goal kwam Brazilië er niet meer in en in de tweede helft kwamen de kanariepietjes er zelfs helemaal niet meer aan te pas. Overigens hadden we nog een penalty kunnen krijgen, als de scheits die handsbal van de Braziliaan Lucio had gezien, in de 62e minuut. Leuk ook dat de regie deze actie niet meer herhaalde. En natuurlijk heel fijn dat onze chauvinistische aartsoptimist Frank Snoeks het commentaar mocht leveren. En onze jongens al na het eerste kwartier afschreef. Hij vroeg nog net niet Dunga ten huwelijk via de NOS-microfoon. En oké, hij ging fraai uit zijn dak na de 2-1. Maar wat een opportunistische droplul is dat, zeg. Ongelooflijk. Die kan een voetbalwedstrijd echt volledig en zeer vakkundig verzieken. Beetje jammer. Waar is Theo Reitsma gebleven? Vier jaar geleden deed hij het nog zo goed. Of is ie te prijzig geworden? Hoewel, dat is Snoeks ook. Die is voor alle geld te duur.

… en niet zoveel als Martin Wallace ons zelf wil doen geloven. Volgens de spelauteur kun je de 2010 versie van Brass, genaamd Age Of Industry, in één uur spelen. Dat is ons niet gelukt. We deden er ruim twee uur en een kwartier over. Desondanks heeft ie Brass een zeer geslaagde makeover gegeven. Maar ik ben er nog niet over uit welke van de twee ik het leukst vind.

De verschillen lijken niet groot tussen beide spellen. Toch had ik al snel de indruk dat Age Of Industry een behoorlijk ander spelsysteem heeft dan Brass. In tegenstelling tot het oorspronkelijke spel heeft Age Of Industry maar één fase. Die van de treintjes. De kanalen spelen geen rol. En op de kaart van Duitsland zijn ook de scheeptegels niet te plaatsen. Dus die deden bij ons niet mee. Voorts zijn er wat regeltjes net iets anders, zoals dat je niet per beurt twee kaarten hoeft uit te spelen. En dat je in je beurt geld kunt verdienen dat gedeeld door vijf aan het eind van het spel een aantal punten oplevert. De ‘gebouwen’ leveren uiteraard ook punten op. Tactisch verschil is dat geld net iets makkelijker wordt verdiend in Age Of Industry. Zodat je, als je het goed speelt, al snel in het spel geen lening meer nodig hebt.

Brass is al een erg goed spel. Martin Wallace op zijn best. Age Of Industry is zeker zo cool. Maar echt heel veel gestroomlijnder dan Brass is het niet. Als ik iemand een Wallace cadeau zou moeten doen, dan zou het toch het origineel uit 2007 zijn.