Casa di Ricomanjaro

… en niet zoveel als Martin Wallace ons zelf wil doen geloven. Volgens de spelauteur kun je de 2010 versie van Brass, genaamd Age Of Industry, in één uur spelen. Dat is ons niet gelukt. We deden er ruim twee uur en een kwartier over. Desondanks heeft ie Brass een zeer geslaagde makeover gegeven. Maar ik ben er nog niet over uit welke van de twee ik het leukst vind.

De verschillen lijken niet groot tussen beide spellen. Toch had ik al snel de indruk dat Age Of Industry een behoorlijk ander spelsysteem heeft dan Brass. In tegenstelling tot het oorspronkelijke spel heeft Age Of Industry maar één fase. Die van de treintjes. De kanalen spelen geen rol. En op de kaart van Duitsland zijn ook de scheeptegels niet te plaatsen. Dus die deden bij ons niet mee. Voorts zijn er wat regeltjes net iets anders, zoals dat je niet per beurt twee kaarten hoeft uit te spelen. En dat je in je beurt geld kunt verdienen dat gedeeld door vijf aan het eind van het spel een aantal punten oplevert. De ‘gebouwen’ leveren uiteraard ook punten op. Tactisch verschil is dat geld net iets makkelijker wordt verdiend in Age Of Industry. Zodat je, als je het goed speelt, al snel in het spel geen lening meer nodig hebt.

Brass is al een erg goed spel. Martin Wallace op zijn best. Age Of Industry is zeker zo cool. Maar echt heel veel gestroomlijnder dan Brass is het niet. Als ik iemand een Wallace cadeau zou moeten doen, dan zou het toch het origineel uit 2007 zijn.