Casa di Ricomanjaro

Al twee dagen kan ons kereltje niet zwemmen. Hij heeft sinds eergisteravond een loopoor. Gelukkig heeft hij geen koorts en is hij er verder ook niet ziek van. Het doet bij vlagen pijn. Sinds begin juni heeft Borre buisjes. Daarvoor had hij geregeld oorontstekingen. Meestal moest er dan antibiotica aan te pas komen en was hij een week uit de roulatie. Nu volstaan wattenstaafjes en paracetamol, in minimale dosering. Fijn is dat het met 25 graden wat minder warm is vandaag. Maar natuurlijk baalt hij er enorm van dat hij niet kan poedelen, met zo’n geweldig meer binnen handbereik. We hebben inmiddels oordoppen gescoord in Trevignano, dus als de oorloop ophoudt kan hij morgen misschien alweer het water in. Gelukkig is er een tafeltennistafel in het speeltuintje bij de bar. Pingpongen verzacht de pijn. Een beetje.

Weggaan zonder gedag te zeggen is eigenlijk niet mijn stijl. Maar op de camping waar we nu zitten hebben ze wifi. Dus dacht ik: meteen maar even aankondigen dat de Familia di Ricomanjaro in Italië zit als ik er ben. Dat is inmiddels drie dagen geleden. Maar niet eerder had ik zin om me aan het leven aan het Lago di Bracciano te onttrekken. Het is hier heerlijk.

Onze camping waar we in een soort caravan met buitenplaatsje zitten, ligt tussen Anguillara en Trevignana Romana, ongeveer drie kwartier rijden ten noordoosten van Rome. We zitten op een halve minuut lopen van het grote vulkanische meer. Het water is heerlijk op temperatuur en bij windstilte prachtig helder.

Het eten is ook hier fantastisch. Gisteravond pasta met pepertjes en schelpdiertjes gegeten. Simpel, maar onovertroffen. De pizza is hier ook fantastisch. Naar lekkere wijn en rosé is het evenwel nog goed zoeken.

Morgen gaan we naar Anguillara, met de bus. Daar hebben we vorig jaar het lekkerste ijs ooit gegeten. Ben benieuwd of ze het nog hebben. Vast wel. Foti van dit paradijselijke oord volgen asap.