Casa di Ricomanjaro

Voor wie eerdere keren niet kon komen. En voor wie het een vorige keer zo leuk vond dat ie het nog wel eens wil zien en horen: ik speel zondagmiddag 20 juni met mijn zevenmansbandje Take ‘em to the Bridge op het Schimmelpleinfestival in Utrecht, ten noorden van Lombok. Aan de andere kant van de Vleutenseweg. Het is een festival van half één ‘s middags tot kwart over zes ‘s avonds. Er spelen ook een Nederlandstalige countryband, een balkangezelschap, veelkoppige latin jazz en een Marokkaanse band. Je kunt er lekker roseetjes drinken op een bankje. Of gewoon coca cola light. En er staat een Turkse cateraar. Voor kidjes zijn er een zweefmolen, schmink en hennatattoes, theater en een dansworkshop. Voor wie ons nog niet heeft gezien: we zijn niet echt goed te noemen, maar we bouwen wel altijd een gezellig feestje.

Toen ik klein was en voor het eerst naar de Efteling ging, had je nauwelijks dikke kinderen. Of misschien zat de kleding toen nog niet zo strak. Voor zover ik weet had je als puber een dik meisje in de klas en een vroeg zwaarlijvig jongetje. En daar was alles mee gezegd. Eten deed je in de pauze en dan voornamelijk bruin brood met verantwoord beleg. En een pakje Tjolk. Een kop thee in plaats van een uitgebreide brunch. De tijden zijn veranderd. Of, zoals Stephen King het zou zeggen: de wereld is verder gegaan.

Vandaag zijn we met zijn viertjes voor ons jaarlijks dagje Efteling naar het zuiden afgereisd. Het was net als vorig jaar fantastisch. Dit keer hebben we ook de Bob gedaan. Puck en Borre vonden het een stuk minder spannend dan Droomvlucht en Fata Morgana. Borre heeft de helft van laatstgenoemde met zijn ogen dicht tegen Hedwig aan gezeten. Puck schrok vooral van de op een na laatste trol in Droomvlucht. Ook erg mooi, trouwens. Maar de Bob is cooler. Vooral als ie goed op snelheid is. En dan telkens bang zijn dat dat ding uit de bocht vliegt. Heerlijk, adrenaline. Dit keer werd Puck nat in plaats van papa, in de Piranha. Beetje jammer dat de Pegasus niet meer rijdt. De Python zag ons prinsesje nog niet zo zitten. Ik vond het prima.

Maar wat is jong zwaarlijvig Nederland fors vertegenwoordigd in het park. En wat loopt het te vreten. Echt niet normaal: van elke drie kinderen die je ziet, zijn er twee aan het kauwen op koekjes, aan het likken aan ijs of met hun handen gezeten in een bakje friet. Elk willekeurig moment van de dag. ‘s Ochtends, ‘s middags, het maakt niet uit. Elke seconde zie je kinderen, van groot tot klein, vreten. Of drinken. Of allebei tegelijk. Terwijl hun middel de omvang van een autoband heeft en ze rood zien van inspanning. Onbegrijpelijk dat een Eftelingkaartje zo prijzig moet zijn. Met zulk consumptiegedrag. Hoewel, ik weet niet hoeveel er in is geïnvesteerd, maar het moet in de miljarden lopen. Fair enough.

Wonder van technologie vind ik nog steeds de hologrammen van Het Meisje Met De Zwavelstokjes. Prachtige vertoning. En de Piranha is een fraai staaltje architectuur. Het spookslot hebben we dit jaar gemist en Borre durfde na Fata Morgana ook niet meer in de Panda Droom. Dus die hebben de dames alleen gezien. Daarna was het tijd voor de thuisreis. En pizza’s. Grote pizza’s. Onze kinderen zijn immers vel over been. Da’s ook niet goed.

Welk shirt mag ik nog aan, in de Zuid-Afrikaanse stadions? Wat vinden de sponsors van het WK nog acceptabel uit mijn kledingkast? Mijn favoriete shirt van The Police? Kan niet. The Police noch hun platenmaatschappij, noch de promoter, noch de overige bedrijven rond het Britse trio sponsoren het evenement. Dus The Police mag het stadion niet in.

Mijn pi-shirt: “fuck accuracy”. Vindt de FIFA ook niet goed. Is natuurlijk een soort van vloeken. En hé, er doet ook een Amerikaans team mee. Op zijn minst moet er een stuk ducktape over de u en de c. Hoewel de inhoud van de woorden de buitenspelval wel heel moeilijk maakt: “Nee, het was tóch geen buitenspel. Toch wel. Toch niet. Laat ook maar. Doelpunt.”

Of mijn zelfgemaakte Barbapapa shirt. Geen logo’s, geen woorden. Alleen de familie Barbapapa. (De tijd is zoek.) Met zijn allen aan het muziekmaken. Geen enkel teken van concurrerende commercie. Gewoon een clubje mooi gekleurde, rekbare begrippen. Zou het mogen? Zou het mogen als ik alleen Barbaborre aan de bal op mijn borst had? Blijf een raar idee. Ik betaal bakken geld om in een stadion naar een potje voetbal te kijken. Maar ik mag, binnen het niet-kwetsende idioom, niet aantrekken wat ik wil. Bizar! Wanneer moeten we in een uniform naar binnen?

Animals are something
invented by plants
to move seeds around

Terence McKenna (1946-2000)

Met een drummer als Dave Grohl in de gelederen weet je dat het met de strakheid wel goed zit. Wat een weergaloze basis vormen hij en bassist John Paul Jones vanavond in de Heineken Music Hall. Voeg daar een sympathiek presenterende Josh Homme en overwegend sterk songmateriaal aan toe en je hebt een supershow. Mits het geluid goed is.

En dat was goed. Was, want gedurende het optreden piekte de kwaliteit nogal, om het vriendelijk te zeggen. De opener klonk fantastisch, met vierde man Alain Johannes op Beatle-bas en Jones op effectavontuur. Samen goed voor een vet en spacy basgeluid. Met een kristalhelder drumstel en een mooie, transparante gitaar hoorde je hoe goed de akoestiek in de Bijlmer Bier Bak is. Maar soms ook stond Johannes zo hard in de mix dat het pijn deed aan je oren. En was het laag vooral het laag van de bassdrum. Jones zat soms ver weg gestopt.

Terwijl hij zo fantastisch speelt. Pompend en dwingend, soms weer losjes, agressief en oprecht swingend, soms poeslief. Ook op toetsen is het genieten van de bejaarde Brit. Orgeltjes of piano -voor de echte synths zorgde Johannes- steeds weer wens je dat de man zichzelf in tweeën kan delen. Want je mist zijn bassen als hij zich aan het klavier zet. Zelfs wanneer Homme en Johannes zich begeven in de lagere regionen. Homme zingt overigens opvallend goed.

Hoogste hoogtepunt zit al vroeg in de set: Scumbag Blues. Het hele debuutalbum komt voorbij, maar dit nummer is de eerste climax waar de recensent van Nu.nl zo om zeurt. De Cream-achtige riff en het prachtige akkoordenschema nodigen uit tot improviseren. En dat doet het kwartet. Overtuigend en zonder te vervallen in oeverloos gepiel. Sfeervol en razend knap.

Na precies twee uur is het afgelopen. Inclusief twee niet opgenomen nummers en veel improvisaties hebben de gieren hun hele repertoire gespeeld. Een toegift komt er derhalve niet. En dat vind ik wel zo passend na de verkiezingsuitslag van gisteren. Ook wat dat betreft heeft Josh Homme zich goed ingeleefd in de geest van ons land. Hij verdient met koninginnedag een lintje. Mark Rutte, regel dat.

Ondanks zijn frivole vormgeving is Glory To Rome een serieus en relatief complex kaartspel. Een kaartspel in de stijl van San Juan en Race For The Galaxy, maar dan nog spannender. Stadje bouwen en daarmee invloed krijgen bij keizer Nero is de eerste stap naar de overwinning. Daarnaast is het zaak dat je zoveel mogelijk hoge puntenkaarten verzamelt. Je hebt hiertoe voltooide gebouwen nodig. Wie aan het eind van het spel de meeste punten (gebouwen plus kaartenverzameling) heeft, wint. Kaarten hebben meer dan één functie: je kunt ze gebruiken als grondstof (bijvoorbeeld steen, hout, beton) of je kunt de bijbehorende rol kiezen (bijvoorbeeld architect, timmerman of koopman). De kaarten vertegenwoordigen één, twee of drie punten en dito invloed. De naaifactor is ook aanwezig: met de legerbaas-kaarten kun je je medespelers afpersen. Glory To Rome is een lekker vlot spel (uurtje met drie spelers) dat veel vraagt van je strategisch vermogen. Beetje jammer dat het niet meer wordt gemaakt en derhalve alleen op de dure verzamelaarsmarkt te koop is.

Het KNMI zegt dat het weer geen invloed heeft op de opkomst straks. Maurice de Hond zegt van wel. Slecht weer zou gunstig zijn voor rechts. Goed weer voor links. Want met goed weer is de opkomst bij verkiezingen hoger. En dat werkt zetelwinst bij GroenLinks, PvdA en SP in de hand. Als verklaring hiervoor geven de berichten in de media dat laag opgeleide mensen moeilijker de weg naar de stembus kunnen vinden. Het lijkt me wat vergezocht.

Sowieso is het maar de vraag hoe links de laagopgeleide mens is. Als ik moet afgaan op wat hij leest en hoe hij daarop reageert, denk ik dat de laagopgeleide mens anno 2010 vooral rechts is. Of beter: politiek onbekwaam. Idioten als ik die de commentaren op de dagbladensites regelmatig en tegen wil en dank lezen, weten dat het gros van de schrijvers werklozen of soon-to-be-werklozen zijn die doorlopend afgeven op “profiteurs”, “zakkenvullers”, politiek in het algemeen en linkse politiek in het bijzonder. Als dit de doorsnee is van stemmend Nederland, dan vrees ik de dag van vandaag.

Maar waarom is regen dan gunstig voor rechts? Er vanuit gaande dat De Hond gelijk heeft. Zijn linkse stemmers van suikergoed? Ik loop of fiets ook niet graag in de regen, maar een paraplu is zo gefikst. Zijn linksen lakser dan rechtsen als iets teveel moeite kost? Of gaan er sowieso veel mensen niet stemmen als het regent en wegen de stemmen in bejaardentehuizen en andere instellingen bij slecht weer zwaarder, zoals ik laatst iemand hoorde zeggen? Er vanuit gaande dat oude mensen in bejaardentehuizen dan traditiegetrouw op het CDA of de VVD stemmen. Ik weet het niet.

Misschien hebben linkse mensen het drukker dan rechtse mensen. En als het in je schaarse vrije tijd dan ook nog regent, ga je natuurlijk niet meer de deur uit. Zou het? Ik ken genoeg linkse mensen die niks te doen hebben en rechtse mensen die zich de blaren op hun hersenschors werken. Dus ook dit gaat niet op.

Misschien denken linkse mensen wel eerder dat het allemaal niets uitmaakt, dat stemmen. Of vinden rechtse mensen het meer ‘horen’ dan linkse mensen? Zijn ze meer gezagsgetrouw, bedoel ik. Zijn linkse mensen echt alleen de fietsers onzer natie? En gaan autobezitters inderdaad met de auto stemmen, als het stemhok om de hoek is? Moeilijk, moeilijk. De neiging om het KNMI te geloven wordt ineens heel erg groot. Dat slaapt wat lekkerder. Het gaat de hele dag regenen.