Jun 6
The Story Of Anvil moét je zien!
The Story Of Anvil is voer, of beter gezegd: verplichte kost voor muzikanten, psychologen, geluidstechnici, producers, platenmaatschappijmedewerkers, boekers, filosofen, muziekliefhebbers, economen, journalisten, tekstschrijvers, televisiebazen, huisvrouwen, roadies, sociologen. En kunstenaars. En politici.
Daar zaten we dan. Reikhalzend voor de tv. Vier rond-de-veertigers met een metalverleden. Allemaal gespeeld in hardrockbandjes en allemaal nog muzikaal actief, maar náást onze baan. Want die is heilig voor ons. Geld vinden we belangrijker dan muziek. Want we hebben een hypotheek te betalen, kinderen te verzorgen en computers te kopen. We willen op vakantie naar warme oorden, waar het leven duur is of duur wordt. We moeten onze studieschuld aflossen. Met muziek maken verdien je geen geld. Dus geef je je tijdrovende (lees: verlieslijdende) passie snel op.
Zoniet de heren van Anvil. Die gaan al dertig jaar voor hun muzikale carrière. Een carrière die hoegenaamd niets voorstelt, als je haar in Canadese dollars uitdrukt. Maar in de valuta van het hart is de band stinkend rijk. De docu begint met grote artiesten die hun waardering voor Anvil uitspreken. Zoals Slash, Lars Ulrich, Lemmy, Scott Ian, Tom Araya. Anvil was al metal voor Metallica’s No Life Till Leather demo uitkwam. Anvil-gitarist Steve “Lips” Kudlow speelt al sinds begin jaren zeventig samen met drummer Robb Reiner en als Anvil brachten ze in 1981 hun debuutalbum Hard ‘n’ Heavy en het jaar daarop Metal On Metal uit. Vooral de tweede is een klassieker.
Maar dat allemaal terzijde. Want anno 2010 is Anvil een roepende in de woestijn. De woestijn van de producers. De boekers. De platenmaatschappijen. Na een mensonterende tour door Europa mag de band eindelijk weer in Japan optreden. Hoe succesvol dat concert is, kun je zien in The Story Of Anvil. Een briljante film. Over huiselijk geluk en hoe zonder succes een droom na te jagen. Over vriendschap en achtbanen van emoties. Over de studio (schrik niet!) en het podium. En bovenal over hoe belangrijk zelfkritiek is. Ga hem snel zien!
4 comments4 Comments
RSS feed for comments on this post.
Sorry, the comment form is closed at this time.
had jij daar niet zo’n schitterende picturedisc van?
Ik heb em nog op casettebandje denk ik, schiet ineens het nummer “school love” te binnen
Comment by Henk — 7 June, 2010 @ 6:34 pm
Ja, ik heb Hard ‘n’ Heavy op picturedisc. Met die fraaie cover van Paint It Black…
Comment by Ricomanjaro — 7 June, 2010 @ 8:27 pm
Yes idd, die mooier is dan het origineel ?? (althans meer mijn smaak)
Comment by Henk — 7 June, 2010 @ 11:19 pm
Alleen al vanwege het te gekke drumwerk van Robb Reiner.
Comment by Ricomanjaro — 7 June, 2010 @ 11:31 pm