Casa di Ricomanjaro

Goedkoop vlees is niet duurzaam en staat voor maximaal dierenleed. De meeste kippen zien bijvoorbeeld pas voor het eerst de zon als ze op de barbecue liggen. Om maar te zwijgen van zonder verdoving afgeknipte nagels en snavels omdat de volgepropte dieren anders van de stress elkaar verwonden in die veel te krappe hokjes. Wil je toch vlees eten (lekker en broodnodige bouwstoffen en zo), doe dan niet kinderachtig en koop biologische varianten. Daarvoor hoef je niet eens naar de biologische slager, maar kun je gewoon naar de Appie om de hoek. Is nog gezonder ook.

Beetje jammer alleen dat de FIFA er niets mee doet. En dus mocht het falen van het arbitrale trio (kwartet) het verloop van de vandaag gespeelde twee achtste finales sterk bepalen. Engeland-Duitsland (niet toegekend doelpunt voor de Britten) en Argentinië-Mexico (onterecht toegekend doelpunt, want buitenspel, voor de Argentijnen) hadden er heel anders uitgezien als videobeelden bij de arbitrage waren ingezet. Maar Blatter is een aartsconservatief en houdt zijn mafiose FIFA ver van technologie. Onbegrijpelijk dat de voetbalwereld dit pikt. Wat hebben de WK-scheitsen nog voor ons in petto? Een onterechte penalty voor Slowakije morgenmiddag? Ik hou mijn hart vast.

Bij de G20-top in Toronto zijn anti-globalisten slaags geraakt met de ME. Voor de deur van het hotel waar Balkenende verblijft. “Ze zochten de confrontatie”, staat er in de media. Nu weet ik uit eigen ervaring hoe beveiligingsmensen en politieagenten voor een agressieve sfeer kunnen zorgen bij demonstraties. Aan de andere kant zijn sommige anti-globalisten geen lieverdjes. Terwijl ze daar wel voor door willen gaan. Rijkdom voor iedereen en niet alleen voor de happy few. Dat is natuurlijk heel aardig. Maar de vraag is of het een reële wens betreft.

Overheden moeten samenwerken om de globale problemen het hoofd te kunnen bieden. Vervuiling, klimaatverandering, ontbossing, armoede en oorlog los je niet in je eentje op. En daarbij is het kennelijk handig om bepaalde gebieden uit te sluiten. En om rijkdom niet zozeer eerlijk, als wel hoegenaamd effectief te verdelen. Economische groei, voorwaarde voor welvaartsgroei, is het doel en daar is enige organisatie voor nodig. En met de vergrijzing op handen is die welvaartsgroei van levensbelang. Niemand wil inleveren.

Ik ben geen anti- of andersglobalist. Maar ik denk toch dat het anders kan. Moet. Willen we én de bevolking kunnen blijven voeden én nog een beetje leuk handel kunnen drijven, dan moeten we de komende twintig jaar echt afstand doen van ons idee dat we altijd alles kunnen kopen wat we willen hebben. Decadentie ondermijnt.

Mijn buurman heeft een vuvuzela. Maar het kan nog erger. Mijn buurjongen heeft er ook één. Twee vuvuzela’s, die als Spanje scoort (mama is Spaans) alle kinderen uit de buurt wakker maken. Inclusief Puck en Borre. Dus met zijn drieën hebben we de tweede helft van Spanje-Chili gekeken. Wat een dramatische wedstrijd. Maar dat terzijde.

Wat maken die toeters een teringherrie. Buurman en buurjongen hebben de plastic vuvuzela’s op koninginnnedag uit een Amsterdamse gracht gevist. Ze doen het nog goed. Ik zat op vijf meter afstand van de heren toen Spanje scoorde. Tot tweemaal toe. Oorverdovend was het. Onbegrijpelijk dat zo’n stuk plastic zoveel lawaai kan maken.

Ik moet er niet aan denken in een stadion te zitten met 40.000 vuvuzela’s. Een uur en drie kwartier lang 150 dB getoeter aan je hoofd. Dat is gegarandeerd goed voor permanente gehoorschade. Wat ben ik blij met de regie van de NOS.

De Nederlandse rapper Brainpower brengt op 16 juli zijn reggae-EP Dub & Dwars uit. De CD bevat reggaeversies van zes Brainpower-klassiekers plus het nieuwe titelnummer Dub & Dwars, dat hij speciaal voor dit reggae-project schreef. Hierin legt de rapper het idee achter deze reggaeplaat uit.

“Eindelijk kan ik mijn passie voor reggae met jullie allemaal delen (…) Reggae is in zekere zin de vader van hiphop, die zijn zaad plantte in de vruchtbare grond van The Bronx in NY…”

Brainpower behoort al meer dan tien jaar tot de top van de Nederlandse hiphop. Hij is de enige Nederlandse MC die meer dan 200.000 platen, CD’s en DVD’s heeft verkocht. Voor dit nevenproject ging de rapper in zee met Black Star Foundation. Samen met de crew van deze reggaestichting reisde de rapper begin dit jaar naar Jamaica. Geïnspireerd door de muziekcultuur van het eiland en zijn levenslange liefde voor reggae kreeg hij het idee voor Dub & Dwars.

Op deze plaat ‘recyclet’ Brainpower zijn eigen teksten op reggaemuziek. Gefascineerd door het voortdurende hergebruik van Jamaicaanse muziek in de reggaecultuur kwam de rapper op het idee om dit concept op zijn eigen werk toe te passen.

De muziek is ingespeeld door Black Star-producer Asher E en door de Fire House Crew, een Jamaicaanse band die ook reggae/dancehall-grootheid Sizzla begeleidt. De nummers zijn geheel opnieuw opgenomen en bevatten bijna allemaal een extra lange dubversie.

Voor dit project staat Brainpower niet alleen met zijn vaste DJ TLM op het podium, maar ook met rootsreggaeband Poor Man Friend. Op 18 juli speelt het gezelschap in de reggaeweide van Zwarte Cross in Lichtenvoorde, als voorprogramma van The Skatalites.

Al twee dagen heb ik een stukje over het Kiss concert in het Gelredome van afgelopen vrijdag in mijn hoofd. Maar tot nu nog geen seconde tijd gehad om iets anders op mijn laptop te doen dan mail checken. En oké, de WK-berichten lezen. Inmiddels hebben de papieren media me ingehaald. Opvallend hierbij is dat vroeger Telegraaf, AD, Privé en de katholieke en linkse en rechtse gezellige tv-gidsen over Kiss schreven, waar nu Volkskrant en NRC dat doen. Aan de andere kant is het bejaarde Kiss nu een ander fenomeen dan eind jaren zeventig. En voor de freaks: voor het eerst sinds 1982 heeft de band weer een nieuw ontwerp kostuums. Hoewel sommige laarsdesigns zijn gerecycled.

In het Gelredome was Kiss fantastisch. Moeilijk te geloven voor de fans die gehecht zijn aan Ace Frehley en Peter Criss. (Oké, Ace is onvervangbaar.) Maar Tommy Thayler en Eric Singer zijn supermuzikanten. Strak en functioneel. Niet opvallend virtuoos, maar dat zal van hun werkgevers ook wel niet mogen. Kiss anno 2010 is namelijk vooral de Gene Simmons en Paul Stanley Show. En die zijn allebei goed. Zonder meer. Zelfs als Stanley een stukje Whole Lotta Love doet. Je moet het maar durven op je ouwe dag.

Een post schrijven over Kiss dus. Terwijl ik vanavond zelf met mijn bandje heb gespeeld. Derhalve nog vol adrenaline zit. We waren afsluiter op het Schimmelplein Festival. Net niet zoveel publiek als in het Gelredome, maar zeker zo gezellig. En bij ons mocht je wél roken in de tent. Het mooiste compliment kwam na afloop van onze freelance geluidsman, die vandaag lekker vrijaf had: “Jullie groeien zo hard na elk optreden dat het bijna eng is.” Het was pas de tweede keer dat we in deze bezetting op het podium stonden. En de derde keer in ons bestaan.

Kiss heeft enkelijke duizenden optredens gedaan. Het spelplezier is er vrijdagavond niet minder om. Zichtbaar genieten oudgedienden Simmons en Stanley van hun jongste doch alweer tien jaar oude aanwinst Tommy Thayler. Zijn solospot heb ik helaas gemist, vanwege toiletbezoek (moet ook gebeuren), maar zijn Ace Frehley-imitatie is verbluffend. Hoewel de jongeling duidelijk wat stabieler op zijn benen staat. En eigenlijk ook wat beter zingt. Shock Me is zijn momentum. Toch hoor ik hier echt liever de stem van Ace. Ondanks dat de Bronxenaar steevast een halve toon te laag zingt.

Zelf kan ik ook niet zingen. Alleen zeemansliederen. Daarom hou ik het bij de bas. Achter de microfoon staan is iets voor andere mensen. We speelden overigens erg lekkere nummers om te bassen. Nena’s 99 Luftballons, Skandall im Sperrbezirk, I Wish, Nightboat To Cairo, Lady Marmelade. En Radar Love. De lange versie. Heerlijk. Het publiek was erg cool. Meezingen, zwaaien, dansen, Puck helemaal vooraan. De hele show. In haar eigen wereldje. Opgaand in de muziek. Ik kon veel te weinig van haar genieten, want ik was aan het werk. Als in: werk is iets wat je ook leuk vindt.

Werk van de vier muzikanten uit New York is in volle stadions staan. Hoewel het Gelredome niet helemaal is uitverkocht. Maar dat mag de pret geenszins drukken. Kiss laat in enkele uren met aanzienlijke souplesse drie decennia rockstijlen langskomen. Het nieuwe album Sonic Boom is met drie songs opvallend goed vertegenwoordigd: opener Modern Day Delilah, Say Yeah! en I’m An Animal komen langs. Daaromheen is de set redelijk voorspelbaar. Van de rauwe beukers van het eerste album, Deuce, Firehouse, 100.000 Years, Black Diamond via het uptempo Detroit Rock City en Love Gun uit de twee helft van de jaren zeventig tot het gladde Lick It Up, het bonkige I Love It Loud – door Singer overigens wél fatsoenlijk gedrumd – en het weerzinwekkende Crazy, Crazy Nights uit de jaren tachtig. En ook de jaren negentig vergeet de band niet. Zoals het verschrikkelijke God Gave Rock ‘n’ Roll To You. Tijd om bier te halen.

De meeste muziek die wij vanavond speelden, stamt uit de jaren tachtig. En uit de jaren zeventig. Enige uitzondering is Anouk’s Nobody’s Wife. En voor een volgend optreden zou ik graag No One Knows van Queens Of The Stone Age willen doen. Of No One Loves Me And Neither Do I van Them Crooked Vultures. Of Woman van Wolfmother. Maar Led Zeppelin is ook goed. Whole Lotta Love lijkt me wel wat. Of toch I Was Made For Lovin’ You?