Casa di Ricomanjaro

Ik ben te zwaar, maar ik heb geen zwaar leven. Desondanks zou ik graag eens gewichtloosheid willen ervaren. Ik ben heel nieuwsgierig naar hoe je je voelt zonder zwaartekracht. In een meertje lekker ronddobberen, een beetje op je rug drijven en af en toe wat duiken en vooral bovenkomen vind ik al heel fijn. Maar echt zweven in het luchtledige lijkt me moddervet.

Ik fantaseer weleens dat ik aan een touw of wat dan ook aan een satelliet of spaceshuttle vastzit en lekker door de ruimte zweef. Ik zou me in de hemel wanen. Maar lang duren deze fantasieën doorgaans niet. Want na verloop van tijd begint de gedachte aan brekend touw post te vatten. En stel ik me voor dat ik gedoemd ben in de ruimte te sterven. Lost in space.

Hoe zou je je voelen, de laatste dagen (uren?) voor je sterft in de ruimte? Je zweeft daar maar wat door duisternis, af en toe verlicht door een verre zon. Sterren schijnen feller dan je ooit hebt kunnen voorstellen. En de maan, wat een reus! Hoe lang zal het duren voor je psychotisch bent? Of leg je voor die tijd het loodje al? Welke herinneringen komen je bezoeken? Verzin je misschien een prachtig gedicht? Snap je eindelijk wat donkere materie is? Moet je kotsen? Schijt je je pak vol? Droog je uit? Hoeveel zuurstof zit er in de tanks van een ruimtepak?