Casa di Ricomanjaro

Even lijkt het erop dat Pucks debuutoptreden met haar koor The Wild Cowboys in het water zal vallen. Maar niets is vanmiddag minder waar. Net voordat ze op moet, wordt het droog. En zodra het koor halverwege zijn eerste nummer is, breekt de zon zelfs door in Park Oog in Al. En wat doet ze het goed!

Al op zeer jonge leeftijd kon Puck bizar toonvast zingen. Met gemak zong ze met Trijntje Oosterhuis mee, toen we ooit Wereld Zonder Jou speelden. Inmiddels heeft ze ook een behoorlijk volume en dat wordt vanmiddag tijdens haar solo aangenaam duidelijk. Het koor zingt onversterkt en de meeste solisten zijn onverstaanbaar. Puck niet. Duidelijk en vol overgave zingt ze haar solopartij. En wat zijn we trots!

Plankenkoorts is haar vooralsnog vreemd. Hoewel ze vanmorgen vertelde dat ze het heel spannend vond, stapt ze onverschrokken het podium op. Als vanzelfsprekend gaat ze vooraan staan. En daarna is ze niet meer van de wijs te brengen. Ze staat de hele show te swingen als een trein. En is een beetje van de wereld als het optreden klaar is. Als een echte artiest. Nu al. Net zeven.

Vannacht de laatste twee afleveringen gekeken van het derde seizoen van Dexter. Opnieuw een adrenaline-opwekkend verhaal met een razendspannend slot. Ik ga niks verklappen, want dat doen de tv-media momenteel al veel te veel. Zo gaf de Varagids een paar weken geleden gewoon het hele plot van seizoen 1 en 2 prijs. Zonder enige vorm van waarschuwing vooraf. Belachelijk blad. Eerder al verrried het tijdschrift bij de filmomschrijvingen de geniale wending aan het eind van The Usual Suspects. Ik had hem gelukkig al gezien. Maar wat een eikels daar op de filmredactie, zeg. Anyway, vanavond maar even seizoen 4 downloaden. I’ll keep you posted.

“Weet je, vroeger, echt heel lang geleden, had je Jezus. Maar de farao ging telkens tegen Jezus vechten. En toen vluchtte Jezus naar de maan. Maar daar had hij helemaal geen eten. Dus toen ging hij dood. Dat staat allemaal in de bijbel.”

Ik ben te zwaar, maar ik heb geen zwaar leven. Desondanks zou ik graag eens gewichtloosheid willen ervaren. Ik ben heel nieuwsgierig naar hoe je je voelt zonder zwaartekracht. In een meertje lekker ronddobberen, een beetje op je rug drijven en af en toe wat duiken en vooral bovenkomen vind ik al heel fijn. Maar echt zweven in het luchtledige lijkt me moddervet.

Ik fantaseer weleens dat ik aan een touw of wat dan ook aan een satelliet of spaceshuttle vastzit en lekker door de ruimte zweef. Ik zou me in de hemel wanen. Maar lang duren deze fantasieën doorgaans niet. Want na verloop van tijd begint de gedachte aan brekend touw post te vatten. En stel ik me voor dat ik gedoemd ben in de ruimte te sterven. Lost in space.

Hoe zou je je voelen, de laatste dagen (uren?) voor je sterft in de ruimte? Je zweeft daar maar wat door duisternis, af en toe verlicht door een verre zon. Sterren schijnen feller dan je ooit hebt kunnen voorstellen. En de maan, wat een reus! Hoe lang zal het duren voor je psychotisch bent? Of leg je voor die tijd het loodje al? Welke herinneringen komen je bezoeken? Verzin je misschien een prachtig gedicht? Snap je eindelijk wat donkere materie is? Moet je kotsen? Schijt je je pak vol? Droog je uit? Hoeveel zuurstof zit er in de tanks van een ruimtepak?

Als ik mijn iPod opnieuw wil vullen, moet ik iTunes gebruiken. Dat is het grote nadeel van de iPod. Dat je voor een goede werking niet gewoon je mappen van de ene schijf naar de andere kunt kopiëren. Zoals bij de eerste generatie mp3spelers. De iTunes 9 update is een drama. Velen zullen 9.1 al hebben. Ik hoop dat het euvel daar verholpen is. Laat het zelf even voor wat het is. Ik ben een beetje klaar met de Apple-verrassingen.

Als ik mijn iPod opnieuw wil vullen, heb ik altijd haast. De update heb ik dus al maanden uitgesteld. Meestal heb ik net te weinig tijd om alles erop te zetten wat ik wil. Maar in ieder geval genoeg voor het fietstochtje van de volgende ochtend. Het programma is niet echt heel erg vlot in gebruik. En dan zwijg ik nog van het opstarten. Had ik al gezegd dat het muziekbeheersysteem bij de eerste generatie mp3spelers heel slim was aangepakt?

Als ik mijn iPod opnieuw wil vullen, zit ik niet te wachten op een update die mijn bestanden even herordent in zelfgemaakte mappen. Zodat mijn mappen zijn gesplitst of de inhoud ervan is onderverdeeld in zes verschillende. Ongelooflijk dat dit door Apple’s testpersoneel is goedgekeurd. Hedwig is bijna vijf uur bezig geweest met het handmatig herordenen van haar muziekcollectie. Ze zou Apple een factuur moeten sturen. Met uren aan gederfde inkomsten. Dus maak voordat je iTunes 9 downloadt en installeert even een backup van je mapje Muziek.

Als je je iPod opnieuw wil vullen en je staat op het punt iTunes 9 te installeren: zie dan boven. Zorg dat je zodra je het programma hebt geïnstalleerd, het vakje ‘Werk map iTunes Music bij’ uitvinkt… Dit staat standaard aangevinkt, dus als je niet heel goed oplet, gaat iTunes met je originele bestanden aan de haal. Wat een kutprogramma. Of had ik dat al gezegd?

Misschien ben ik te weinig Apple-minded. Apple-gebruikers snappen niet dat Windows-gasten gehecht zijn aan hun mappen (ja, ja, en werken gewoon in iTunes alsof het hun harde schijf is). Of ik word een ouwe lul.

Soms eet je iets wat je bij de eerste kennismaking met je smaakpapillen totaal verrast. De hierna volgende saus-voor-bij-pangasius is een waanzinnig voorbeeld. Met dank aan keukenprinses Esther die me vrijdagavond in de watten legde. Men neme:

Twee deciliter versgeperste sinaasappelsap
Drie of vier flinke eetlepels grove mosterd
Bosje verse dille
Grote ui
Schepje suiker

Men snijde het ui in kleine stukjes. Dan schenke men een flinke bodem wodka in een longdrinkglas en vulle dat aan met Red Bull. Men neme enkele slokken. Men bakke de uitjes op laag vuur. Men neme nog een slok. Ondertussen menge men de sinaasappelsap met de mosterd, de suiker en de dille. Men neme nog een paar slokken en schenke opnieuw een flinke bodem wodka in het zelfde longdrinkglas en vulle dit aan met Red Bull. Als de uitjes glazig zien, pakke men de rest van de saus en gooie dit in de pan. Men neme nog een paar slokken en late het geheel zachtjes sudderen tot de saus wat indikt. Bij grote honger wachte men niet tot het geheel zachtjes is ingekookt, maar binde men de saus met wat allesbinder of in sinaasappelsap opgeloste maïzena. Men drinke het laatste beetje wodka uit de fles op en servere onder deze saus een groot stuk pangasiusfilet, licht gepaneerd en gebakken in de oven. Ook de erbij geserveerde, zelfgemaakte aardappelpuree (men vergete de verse room niet) past onder de saus, evenals de ernaast gelegen doperwtjes. Men ete smakelijk en danke Esther voor deze tongstreling!

Blokus van Stefan Kögl kun je eigenlijk alleen met zijn vieren spelen. Of met zijn tweeën als je allebei twee kleuren neemt. Blokus 3D kan ook met zijn drieën. De naam zegt het al: je moet je driedimensionale stukken zodanig opstapelen – maximaal zes lagen hoog – dat je er zoveel mogelijk kwijtraakt. Het liefst allemaal. Als het spel is afgelopen, krijg je punten voor elk van bovenaf zichtbare vlak van het bouwwerk. Wat je aan stukken overhoudt, trek je er weer vanaf. Blokus is een plastic voortzetting van het houten spel Rumis. Het speelt heel vlot en is na hooguit een kwartiertje klaar. De spanning is te snijden als het bouwwerk zijn vijfde laag bereikt. Matennaaien was nog nooit zo eenvoudig. Heerlijke nabrander.