Casa di Ricomanjaro

Bijna een week heeft het geduurd. Maar we zijn weer telefonisch bereikbaar op ons vaste toestel. Van Tele2 moet je het niet hebben. En de KPN, verantwoordelijk voor de lijn, is ook niet in één keer klaar. Maar hulde voor de monteur die vandaag is geweest.

Vorige week bleek onze adsl-verbinding niet optimaal te werken. Of nou ja, dat is wat zwak uitgedrukt, want om de paar minuten viel zij uit. Vrijdag kwam een KPN-monteur die het euvel wist te fixen. Maar zondagavond bleek dat onze telefoonlijn dood was. En dus belde ik maandagochtend weer met de KPN.

Ik legde de medewerker in kwestie uit dat onze telefoonlijn dood was nadat een monteur vrijdag onze adsl-lijn had gerepareerd. Kwestie van weer een monteur sturen, dacht ik. Maar zo makkelijk ging dat niet. Wij bellen namelijk met Tele2 en die zijn verantwoordelijk voor de telefoonverbinding. aldus de KPN’er. Nog eens uitleggen dat het toch echt een KPN-monteur was geweest die het probleem heeft veroorzaakt, mocht niet baten. Ik moest met Tele2 contact opnemen, zodat zij de verbinding konden doormeten.

En dat was geen pretje. Eerst moest ik mijn verhaal uitleggen aan een gewone klantenservice-medewerker. Die verbond me door met de verkeerde technische dienst. De medewerker die ik toen kreeg verbond me door met de klantenservice en ik kon mijn verhaal voor de tweede keer doen. Opnieuw werd ik doorverbonden. Maar toen moest ik ineens ruim vijfentwintig minuten wachten voor ik erdoor kwam. Eindelijk kreeg ik de juiste technicus aan de lijn, die op afstand constateerde dat onze splitter niet werkte. Hij zou contact opnemen met de KPN om een monteur te laten sturen.

Die kwam dus vandaag. En ontdekte dat zijn collega van vorige week de boel verkeerd had aangesloten. Waardoor onze internetverbinding de helft langzamer was dan waar we voor betalen én we dus niet konden bellen noch konden worden gebeld. In de tijd dat ik een bakje koffie voor de goede man zette, had hij het probleem verholpen. Alles doet het weer, maar ik durf er bijna niet meer op te vertrouwen dat dit lang zo blijft. Erg fijn om niet zo afhankelijk van te zijn van techniek…

To think for yourself you must question authority
and learn how to put yourself in a state of
vulnerable, open-mindedness;
chaotic, confused, vulnerability
to inform yourself

Timothy Leary (1920 – 1996)

Borre is al enige tijd behoorlijk doof. Ook heeft hij doorlopend gezwollen amandelen en is hij vaak verkouden. Reden waarom we de huisarts hebben gevraagd ons door te verwijzen naar de KNO-arts van het Wilhelmina Kinderziekenhuis. Op zijn verjaardag hadden we er een afspraak.

Ons kereltje kreeg een gehoortest en de KNO-arts bekeek zijn keel- en neusamandelen. Borre keek wat beteuterd toen het cameraatje zijn neus in ging. Vond ie niet zo fijn. De conclusie was snel getrokken: keel- en neusamandelen eruit en buisjes in zijn oren. De arts-assistent noteerde wat gegevens op een formulier, voor de anesthesist. We hoefden hem niet per se in het Wilhelmina Kinderziekenhuis op de Uithof te laten opereren. Het kon ook in een ander ziekenhuis. Zelf leek ons het Anthonius Ziekenhuis (voormalig Oudenrijn) wel handig, want dat zit praktisch om de hoek en heeft een veel kortere wachtlijst. We moesten zelf bellen.

Dus dat deed ik afgelopen week. Maar al snel bleek dat ik er te makkelijk over dacht. Een onderzoek is een onderzoek, was mijn naïeve idee. Maar niets is minder waar in de wereld van de Nederlandse ziekenhuiszorg. “Nee, meneer, uw zoon zal eerst door onze KNO-arts moeten worden onderzocht”, bitchte de KNO-secretaresse van het Anthonius, nadat ik mijn verhaal had gedaan. “Maar hij is al uitvoerig onderzocht. Zijn neus- en keelamandelen moeten eruit en hij moet buisjes. Daarvoor wil ik een afspraak maken. Niet voor een KNO-onderzoek.”

Het mocht niet baten. De KNO-bitch was onverbiddelijk. Wilden we Borre in het Anthonius laten opereren, dan moest hij er eerst worden onderzocht door de KNO-arts. Hetzelfde onderzoek, maar dan door een ander poppetje. Terwijl een fax van het WKZ naar het Anthonius zou kunnen volstaan. Hoe graag wil je dat de zorg betaalbaar blijft?

We hebben inmiddels een afspraak. Maar twijfelen erover of we Borre toch niet gewoon in het WKZ laten opereren. Alleen al om het Anthonius die eer niet te gunnen. En het geld dat het ziekenhuis ermee verdient. Gemeenschapsgeld, wel te verstaan. Is dit wat je krijgt als je de zorg aan de markt over laat? Ik dacht dat ziekenhuizen daardoor juist efficiënter zouden gaan werken. Vraag me terdege af wat we op jaarbasis kunnen besparen op dit soort geintjes. Want iedereen kent wel zo’n verhaal.

We speelden de uitbreiding Intrigue. Afgezien van funspellen als R-Eco, Slush Fund en Filou Die Katze Im Sack hou ik vooral van strategische kaartspellen. Sinds vanavond ken ik geen leuker kaartspel dan Dominion van Donald X. Vaccarino. Of het zou San Juan moeten zijn. Maar dat is een afgeleide.

In Dominion begin je met tien kaarten op hand: zeven koperen muntstukken en drie overwinningspunten (onroerend goed). Het spel verloopt in een onbepaald aantal ronden. Zodra de tien kaarten met zes overwinningspunten zijn uitverkocht, is het spel afgelopen. Ook is dat het geval als er drie soorten actiekaarten van de markt zijn verdwenen.

Elke beurt speel je in den beginne vijf kaarten. De overige vijf leg je op een aparte stapel, blind. Je doet een actie en je koopt iets. Je kunt kiezen uit kaarten met overwinningspunten, acties of combinaties van beide. Acties zijn bijvoorbeeld extra beurten of extra kaarten op je hand nemen, korting op een volgende (extra) aankoop of een nieuwe kaart van de markt pakken. Ook kun je kaarten dumpen als je een bepaalde actiekaart hebt (de Upgrade). Of je tegenstander ontdoen van zijn waardevolle kaarten met de Saboteur. Als derde investeringsoptie kun je je koper inwisselen voor zilver en goud.

Het is zaak dat je veel kunt kopen. Hoe duurder een kaart, hoe beter de extra’s of hoe hoger het aantal overwinningspunten. Uiteraard. De nieuwe kaarten leg je op een aparte stapel. Dat wordt je nieuwe voorraad kaarten als de oude op je andere stapel op zijn. En die zijn na twee beurten op. En dan begint het spel opnieuw. Je schudt alle kaarten en neemt er weer vijf op hand. Nadat je ze al dan niet allemaal hebt uitgespeeld, leg je de kaarten op je persoonlijke aflegstapel. Enzovoort enzoverder.

Dominion oogt eenvoudig van opzet, maar het is nog lastig om het juiste strategische speeltempo te vinden. Soms moet je heel snel investeren in je werkkapitaal en red je het niet als je in het begin teveel overwinningspunten koopt. Want die zijn dan overbodige balast in je handen. Maar als je te lang wacht, kun je ook van een kouwe kermis thuiskomen. Dan is het spel afgelopen voor je genoeg puntenkaarten hebt kunnen kopen. Dit onderdeel van de spelsystematiek maakt het spel elke keer weer spannend. En samen met de prachtige vormgeving tot het leukste kaartspel dat ik tot dusver heb gespeeld.

Borre viert een piratenfeest. Samen met vijf vriendjes en Puck. Het is zijn eerste kinderpartijtje met schoolkameraadjes. Een speurtocht met een piratenschat moest het worden. Een speurtocht met een piratenschat werd het. Opvallend was het verschil in dynamiek met een meidenfeestje, zoals we dat vorige maand met Puck hebben gevierd. Meisjes zijn tijdens knutselarij en cadeautjes uitpakken een stuk gezeglijker dan jongens. Jongens kunnen zich duidelijk minder goed concentreren. De meisjes maakten alleen wat ruzie tijdens de speurtocht. Bij de jongens verliep de speurtocht aanvankelijk soepel. Maar tijdens het penaltyschieten maakte de gretigheid zich meester van de kereltjes. En was de strijd om de bal er één op leven en dood. Dus ook bij jonge kinderen maakt voetbal de nodige barbaarsheid los. Toch zullen we er volgend jaar aan moeten geloven. Dan wil Borre het veld op. Hij wil keepen. Want dat kan hij goed. Ik hoopte meer op de positie van spits. Want hij is handig met de bal en hij heeft een goed schot op de korte afstand. Maar het voordeel van zijn keeper zijn is dat ik dan lekker bij het doel kan gaan staan en zo een beter uitzicht op het veld heb dan langs de lijn. En dat ik hem niet hoef te betalen voor zijn goals, zoals mijn vader deed toen ik nog voetbalde. Dat was mijn eerste ervaring met de vaderlandse voetbaleconomie. En de laatste ook, helaas:-(