Casa di Ricomanjaro

In 2004 bracht Alea een uitbreiding op de markt voor Puerto Rico. De uitbreiding bestaat uit veertien nieuwe gebouwen en een alternatief voor de plantage: het bos. De gebouwen gebruik je in plaats van of in aanvulling op de bestaande paarse tegels. Je krijgt er onder meer een kerk, een bibliotheek, een klooster, een kleine werf, een herberg en een standbeeld bij. De functies variëren van kortingen, verdubbeling van privileges, extra geld en bovenal extra punten. Ook het bos zorgt voor korting, mits je er minimaal twee hebt en het bijbehorende gebouw bezit. Qua strategie betekent deze uitbreiding vooral dat je vroeg moet investeren. Het spel is namelijk veel sneller afgelopen dan de oorspronkelijke uitvoering, omdat de puntenfiches veel sneller op zijn. Verder wordt Puerto Rico er niet wezenlijk anders van. Het is gewoon een aardig alternatief. Maar zeker niet minder leuk dan het originele spel.

November 1992. Ronnie James Dio is de zanger van Black Sabbath. Maar hij weigert het podium op te gaan als Black Sabbath voorafgaand aan Ozzy moet spelen. Dat kan zijn ego niet aan. Judas Priest-zanger Rob Halford wil de honneurs wel waarnemen. Na één dag (!) repeteren is hij er klaar voor. Luister hieronder hoe waanzinnig goed hij voor Black Sabbath was. Let niet op de geluidskwaliteit – het komt van een bootleg (Sabbath Meets The Priest). In totaal deed Halford drie shows met Black Sabbath. Twee keer in de plaats van Dio en één keer in de plaats van een door bronchitis gevelde Ozzy op Ozzfest 2004. Baal ervan dat ik daar niet bij was.

Black Sabbath met Rob Halford – N.I.B.

Na slapen is onze belangrijkste bezigheid op een dag een knop indrukken. Om, in welke hoedanigheid dan ook, een stroompje aan of uit te zetten. Powerknoppen, lichtschakelaars, random reader, speelgoedautootjes, telefoon, afstandsbediening, toetsenbord. En dan heb ik het nog niet over de knop om de wc door te spoelen. Hoe vaak gebruiken we die op een dorstige dag als deze?

Het meest nutteloze knopje is dat op de verkeerslichten voor voetgangers en fietsers. Ik heb een week lang de proef op de som genomen en een aantal keren wel en een aantal keren niet gedrukt. Wordt je trouwens niet in dank afgenomen, dat laatste. Niet zelden is er iemand achter of naast je die je sommeert toch op dat lullige knopje te drukken. Dus dankzij ‘s lands ongeduld is dit onderzoek wetenschappelijk volstrekt onzuiver.

Het maakt allemaal niet uit. Of je nou wel of niet drukt: jouw stoplicht staat op rood en springt na verloop van tijd op groen. Indrukken van het knopje zorgt niet voor een kortere wachttijd. Ook niet als je het knopje heel lang vasthoudt of niet één keer, maar heel kordaat vijftien keer indrukt. Of in patroontjes. S.O.S. Je zal als ambulancebroeder maar haast hebben met je zojuist gereanimeerde hartstilstandpatiënt op de brancard.

Daarom is de prijsvraag van de maand: Wat is het op één na meest nutteloze en tegelijkertijd het op één na meest lullige knopje in het hedendaagsche huischhouden? Stuur een foto van het onding mee en ding mee naar een exclusief Casa di Ricomanjaro Ik won de knopjeswedstrijd-t-shirt. Mail je oplossing naar: knopjeswedstrijd apenstaartje ricomanjaro punt en el.

Als Joan Jett vanavond in haar jaren tachtig verschijning in dB’s had gestaan, was zij niemand opgevallen. Ik denk dat alle zwarte kleding die het afgelopen jaar in Utrecht is verkocht, vanavond verzameld was in het oefenruimte/poppodium/studio-complex aan de Cartesiusweg. Hetzelfde geldt voor de koolpotloden en zwarte haarverf. Muziekmakend Utrecht, anno 2010. Een kleurarm gezelschap.

Anyway, vanavond in dB’s ontstond het briljante idee om I Love Rock & Roll te gaan spelen. Ik heb het al eeuwen niet meer gehoord. Dus ik ga het maar even downloaden. Wordt vast lachen. Ik zet hem wel even hieronder, in mijn spelertje.

Joan Jett & The Blackhearts – I Love Rock & Roll

Luister voor de grap eens naar de gitaarsolo in het Doors-nummer Five To One (1968) en daarna naar die van Ace Frehley in She van Kiss (1975). Dat Robby Krieger hem nooit van plagiaat heeft beschuldigd, zeg. Of zou het een ode zijn geweest? Luister en oordeel zelf…

Five To One
She

Een speluitleg van drie kwartier belooft doorgaans een complex spelsysteem. Bij Dungeon Lords, de nieuwe Vlaada Chvatil, is dit geenszins het geval. Het spel speelt vlot en vereist alleen aan het eind van een ‘speeljaar’ enig puzzelwerk. Maar door de grote hoeveelheid mogelijkheden en de veelheid aan spelmateriaal is Dungeon Lords een echte gamer’s game. Een geniale, welteverstaan.

Het voert te ver om hier uitgebreid op de spelregels in te gaan. Scrollen doe je niet voor je lol. Maar heel kort samengevat is Dungeon Lords een bordspelvariant op het computerspel Dungeon Keeper uit de jaren negentig. Een spel waarbij je op je eigen speelbordje een kerker inricht, compleet met tunnels, kamers, vallen en monsters.

Je speelt twee fasen van een jaar. Aan het eind van elk jaar komen stoere mannen uit het naburige stadje verhaal halen en je kerker verwoesten. Dit zijn helende priesters, dieven, ridders en tovenaars met allemaal hun eigen speciale krachten. Hiertegen moet je dan je vallen en monsters inzetten om ervoor te zorgen dat je kerker niet al teveel schade oploopt. Want aan het eind van het spel wordt ieders kerker gewaardeerd met punten en wie de meeste punten heeft, die wint.

Onderdeel van het spelsysteem is het zogenaamde ‘worker placement’-mechanisme, dat we ook kennen van bijvoorbeeld Agricola en De Kathedraal. Drie poppetjes kunnen kiezen uit een aantal acties op het spelbord dat in het midden ligt. Bijvoorbeeld: goud delven, tunnels graven, kamer aanleggen, monster inhuren, voedsel kopen. Hoe later je voor een actie kiest, hoe groter je voordeel. Maar pas op: als je te laat bent, vis je achter het net en gaat er een actie aan je neus voorbij. Tenminste, dat is het geval als je met zijn vieren speelt. Want er kunnen maar drie spelers van een bepaalde actie gebruik maken. Gelukkig is er enigszins openheid in het spel, want je kunt zien welke twee acties je medespelers elke beurt in ieder geval niét kunnen kiezen.

Tot zover in het kort wat over de regels. Het is vooral zaak dat je het hoofd koel houdt bij de speluitleg. Eenmaal begonnen, kom je er dan al snel in. Hoewel er relatief weinig interactie met je medespelers is, waren wij in de vechtfases (aan het eind van elk ‘speeljaar’) wel continu met elkaar bezig tot de beste oplossingen te komen om de stoere mannen uit het stadje te verslaan. Dat gaf het spel ook iets van een coöperatief tintje. Hoewel je natuurlijk wel speelt om te winnen.

Dungeon Lords is voorts prachtig vormgegeven. De borden, krijgers en monsters zijn fraai getekend en de ‘impjes’ zien er allerschattigst uit. Het is onlangs ook in Nederland uitgebracht en gewoon bij Bol.com te bestellen. Maar wees gewaarschuwd: dit is geen spel voor mensen met weinig geduld of beginnende bordspelspelers. Het is een echte gamer’s game. Maar wel erg leuk.

Ik ben niet echt een fan van Toontje Lager. Maar Zoveel Te Doen is een leuk liedje. Qua tekst dan, want je wil het niet echt horen. En het liedje is ook niet van voor tot achter leuk, maar eigenlijk alleen het refrein. En dan alleen de eerste twee zinnen. Uit het eerste refrein:

Zoveel te doen.
Ik heb nog zoveel te doen.
Ik moet de zon in Japan onder zien gaan
(…)
Ik moet het oerwoud eens in bloei zien staan

En uit refrein, nummer twee:

Ik moet nog eens wat jatten van een Italiaan
Zoveel te doen
Ik heb nog zoveel te doen
Ik moet nog zwemmen in de Stille Oceaan

Erik Mesie stelde zich aan. Of eigenlijk was het Bert Hermelink, die het liedje heeft geschreven. Als je je zinnen zet op dit soort onzin, dan heb je -dus- tijd genoeg. Tijd genoeg om te bedenken dat je wilt jatten van een Italiaan. Eigenlijk een zeer racistische wens. Overigens is Toontje Lager ook een band om een beetje medelijden mee te hebben. Zanger Mesie zou eind 2008 weer gaan touren. Samen met andere Nederpopbands. De Ze zijn Terug!-Tour heette het. Maar de organisator kwam in financiële nood. En al na één optreden werd de tournee afgeblazen. Sneu hè? Ik dwaal af.

Om niet meer naar de sportschool te hoeven en toch binnen te kunnen fietsen, heb ik een hometrainer aangeschaft. Een Proteus Engine V6. Een fijne machine. Met dezelfde functies op het display als de fietsen in de fitnesszaal. Probleem is alleen dat je het dan ook elke dag wil doen. Dus moet je tijd van andere bezigheden afpakken. En dat doet pijn. Vanavond had ik bijvoorbeeld twee nieuwe nummers willen instuderen. Zit er niet meer in. En eigenlijk blijkt nu al dat ik straks te laat naar bed ga. Extra irritant is dat dat kutrefrein van Toontje Lager telkens in mijn hoofd zit. Tijd om te gaan pitten.