Casa di Ricomanjaro

Weinig spellen zijn qua spelsysteem zo in balans als het Duitse Das Ende des Triumvirats. Er zijn maar liefst drie manieren om het te winnen. En dat maakt het niet alleen leuk en spannend, maar zorgt er ook voor dat je niet snel de pineut bent.

Met pineut bedoel ik in dit geval dat je bijvoorbeeld halverwege het spel bent uitgespeeld en geen enkele kans meer maakt op de overwinning. Zoals bij Risk: je legers danig gedecimeerd en jij hopeloos ronddobberend in de paar onbetekenende landjes waar je naar teruggedrongen bent. Een dergelijke uitzichtloze situatie komt bij dit spel niet snel voor.

Das Ende… speelt zich af in het oude Rome van 60 voor Christus, dus ten tijde van het triumviraat van Ceasar, Pompeius en Crassus. Als speler ben je een van hen. Je kunt winnen door al je gouverneurs in de verschillende provincies weg te zetten, door twee keer tot consul te worden gekozen in de senaat of door zowel in politieke als in militaire zin de maximale competentie aan de dag te leggen.

Het spelsysteem biedt je de gelegenheid om zelfs halverwege het spel nog succesvol van tactiek te veranderen. Bijvoorbeeld als je almaar te weinig geld hebt of te weinig legers. Want invloed in de senaat moet je kopen, evenals verhoging van je competenties. Met je legers zorg je ervoor dat een provincie onder jouw invloed komt te staan. Wel is het slim om ervoor te zorgen dat je strategische provincies ‘bezet’. Je bewegingsvrijheid op het bord is namelijk beperkt.

Makers Johannes Ackva en Max Gabrian hebben met Das Ende des Triumvirats een boeiend en fraai thematisch bordspel bedacht. Zoals gezegd blijft het spannend tot het eind en zijn meer tactieken mogelijk. Dat maakt ook dat je het vaak kunt spelen. Iets wat van veel andere designer games niet kan worden gezegd.