Casa di Ricomanjaro

Terwijl we op zilver en brons stonden, moest Margot nog komen. De laatste ronde was voor haar. En wat ging ze erin. Ze gaf alles, maar was helaas te snel door haar voorraad heen. Wat een opening en wat een tussentijd! Toen was de koek op. En moest ze zich gewonnen geven, driekwart ronde voor tijd. Desondanks zeg ik: leuk dat we zilver en brons hebben, maar Margot uit Woubrugge verdiende meer.

Een dag voordat ik naar Avatar ging, zag ik de veelbelovende trailer van Tim Burton’s Alice In Wonderland. Een film die over twee weken in de bioscopen te zien zou zijn. Zou zijn, want het laatste nieuws is dat Europese en Amerikaanse bioscopen weigeren de 3D-film te vertonen. Ook in Nederland zal Alice In Wonderland niet te zien zijn, aldus een woordvoerder van Pathé.

Wat is er aan de hand? Disney heeft aangekondigd dat het Alice In Wonderland drie maanden na de bioscooprelease al op dvd uitbrengt. Sowieso is dat in strijd met internationale afspraken tussen bioscoop- en dvd-branche. De ongeschreven wet is dat tussen de première en de dvd-release meer dan vier maanden moeten zitten. Zodat genoeg mensen naar de bios gaan. Maar daar heeft Disney ineens lak aan. En dat is niet de eerste keer. Ook UP werd al na drie maanden op dvd uitgebracht.

Nu hebben de bioscoopexploitanten dus aangekondigd de film niet te gaan draaien. En dat is een mooi protest, want deze grap kost Disney honderden miljoenen. Maar het is kut voor de liefhebber, want na Avatar zeg ik: deze film moét je in 3D zien! Daarom zou ik iedereen willen oproepen vanaf nu alle Disney producties alleen nog maar illegaal te downloaden en/of in hoge kwaliteit beschikbaar te stellen voor downloaders. Als straf van de consument zeg maar. Tenzij de firma besluit eieren voor haar geld te kiezen en nog een paar maandjes langer wacht met de dvd-release. Dat heb ik liever eigenlijk. Want na Avatar had ik zó’n zin in Alice In Wonderland. Ik hoop van ganser harte dat Disney zich nog bedenkt. I’ll keep you posted.

Drie jaar geleden ben ik gestopt met vissen op paling. Een jaar geleden ben ik gestopt met het eten van de slangachtige vis. En geloof me, weinig vind ik zo lekker als vers gerookte paling. Maar de aal is in Nederland met uitsterven bedreigd. Reden waarom ook Albert Heijn stopt met de verkoop van het dier. Het afgelopen jaar is in ons land zelfs een vangstverbod van kracht geworden. Dit om de palingstand in Europa op peil te houden.

Het probleem ligt echter niet hier, maar in Frankrijk en Spanje. Beide landen vangen miljoenen glasaaltjes uit de zee weg, voordat deze babypalinkjes het Europese land in kunnen trekken om daar groot te groeien. Je zou verwachten dat ‘Europa’ de aal zou beschermen. Maar wat blijkt nu? De Franse regering heeft toestemming gegeven voor de export van 52 miljoen glasaaltjes.

Frankrijk exporteert de glasaaltjes naar China. Waar ze gelden als delicatesse. En de Europese palingstand heeft het nakijken. Het is natuurlijk belachelijk dat Brussel niet ingrijpt. Terwijl onze palingvissers en -liefhebbers zich in allerlei bochten wringen om de paling in leven te houden, mogen de Fransen het bronmateriaal gewoon verhandelen. De grote vraag is dus: wie moet ik gaan boycotten? Moet ik stoppen met dimsummen of moet ik geen Franse kaasjes meer kopen?

Soms heb ik helemaal geen zin om nieuwe muziek te ontdekken. Dan blijk ik ineens nauwelijks ontgonnen juweeltjes in mijn verzameling te hebben, die schreeuwen om aandacht. Vanavond een top vijf, in willekeurige volgorde:

1. W.A.S.P. – The Headless Children (1989)
Eerste album van Blackie Lawless en kornuiten dat muzikaal en productioneel te pruimen is. Met een waanzinnige cover van The Who’s The Real Me en een fraaie gastrol voor toetsenist Ken Hensley (Uriah Heep).

2. Eleven Pictures – Initials (1999)
Zweedse postgrunge. Heerlijke liedjes die blijven hangen en waanzinnig strak zijn uitgevoerd. Band is nooit ergens doorgebroken en dat is volkomen onterecht.

3. Van Der Graaf Generator – The Least We Can Do Is Wave To Each Other (1970)
Eerste echte VDGG-album, maar officieel het tweede. Peter Hammill op zijn best. Het nummer After The Flood is het eerste nummer dat ooit op zestien sporen is opgenomen. Dingt nog steeds mee naar beste albumtitel aller tijden.

4. West, Bruce & Laing – Why Dontcha (1972)
Debuutalbum van tweede powertrio met bassist/zanger Jack Bruce. Een plaat waarmee hij Eric Clapton en Ginger Baker een fikse draai om de oren gaf. Het nummer The Doctor is verplichte kost voor elke bassist.

5. TNT – Tell No Tales (1987)
Eigenlijk heel erg corny melodieuze hardrock uit Noorwegen, maar zo ontzettend goed uitgevoerd. IJselijk hoog gezongen door Tony Harnell met heerlijk snarenwerk van Ronni Le Tekrø. Check vooral de tranentrekker Child’s Play. Superfout, maar waanzinnig lekker.

Automobile is een nieuw spel van Martin Wallace en misschien wel zijn meest vriendelijke. Het speelt redelijk vlot, zit slim in elkaar en heeft een spannend eindspel. Maar een echte matennaaifactor zit er niet in. Toch mis je die nauwelijks. Daarvoor is Automobile gewoon een te leuk spel.

Automobile speelt zich af aan het begin van de vorige eeuw, toen de eerste autofabrikanten massaproductie gingen draaien. Als speler ben je zo’n autofabrikant en moet je ervoor zorgen dat je fabrieken dusdanig marktgericht produceren dat je geen verliezen lijdt op je auto’s. Dat betekent vooral niet teveel producten in één keer maken. En ervoor zorgen dat je extra dealers inzet om je eigen verkoop een boost te geven.

Naarmate het spel vordert worden de fabrieken duurder en moet je ervoor oppassen dat je niet teveel af moet schrijven. Voor kansloze dealers, verouderde fabrieken en onverkochte auto’s krijg je verliesblokjes. Deze kosten je aan het eind van een ronde veel geld. Steeds meer naarmate het spel vordert zelfs. Dus moet je ervoor zorgen dat je deze kwijt raakt. Dat kan bijvoorbeeld door een oude fabriek te sluiten. Of door een bepaalde rol te kiezen aan het begin van een ronde.

Zoals altijd bij een Martin Wallace is het thema ver doorgevoerd en klopt de economie van het spel in zekere zin met de werkelijkheid. Een echte matennaaifactor ontbreekt, zoals gezegd, maar er zit wel een andere geinige twist in het spelsysteem van Automobile. En dat is de onbekendheid van de marktomvang aan het begin van een ronde. Je weet dus niet hoeveel auto’s je met zijn allen in een ronde kan produceren om winstgevend te zijn. Iedereen trekt aan het begin van een nieuwe ronde een tegeltje met een waarde erop. Opgeteld vormen deze waarden de marktvraag. De totale waarde van de tegels wordt aan het eind van een ronde, wanneer alle fabrieken hebben geproduceerd, bekend gemaakt. Dat maakt elk ronde-einde en vooral het laatste van de vier waanzinnig spannend.

Lang verhaal kort: Automobile is een zeer onderhoudende Wallace. Het is vormgegeven in de trant van zijn andere Treefrog spellen. Strak, sober en nostalgisch. En het speelt soepel, ondanks de aanvankelijk complex ogende spelregels. We speelden het met zijn vijven en deden er zo’n twee uur over, exclusief een half uurtje uitleg. Nooit werd het langdradig; het spel is echt goed in balans. Wederom dus een voltreffer van de Brit en zijn Treefrog label.

Bijna een maand geleden, op dinsdag 12 januari, presenteerde de Commissie Davids het onderzoeksrapport naar de politieke besluitvorming omtrent de Nederlandse steun aan de Amerikaanse inval in Irak in 2003 (sorry voor deze mooie bondige openingszin). De conclusies logen er niet om. Zo bleek een volkenrechtelijk mandaat voor de inval te ontbreken. Voorts bleek het kabinet de Tweede Kamer onvoldoende te hebben geïnformeerd.

Premier Balkenende reageerde diezelfde middag nog en niet een klein beetje onhandig, want erg uit hoogte en nogal wegwuivend. Het gevolg was een kabinetscrisis die we in deze regeringsperiode nog niet hadden gezien. Inmiddels is de boel gesust, maar een officiële reactie van de regering laat nog op zich wachten.

Alle betrokken ministers hebben de afgelopen weken in de media mogen vertellen hoe precair het proces is om tot een dergelijke officiële kabinetsverklaring te komen. Daar kan iedereen zich natuurlijk van alles bij voorstellen. Het is namelijk heel erg moeilijk om fouten toe te geven. Zeker wanneer je ze zelf hebt gemaakt. Nog moeilijker is het van fouten te leren. Dus begrijpelijk dat een aantal van onze (toenmalige) bewindslieden zich het vuur uit de sloffen overlegt om aan een aardig staaltje naming, blaming and shaming te ontkomen. Maar kom op zeg: een maand vergaderen om tot een reactie te komen op een onderzoeksrapport… Nou ja, het kabinet heeft natuurlijk een imago hoog te houden. Dat van trage politieke besluitvorming, ja!