Casa di Ricomanjaro

Soms heb ik helemaal geen zin om nieuwe muziek te ontdekken. Dan blijk ik ineens nauwelijks ontgonnen juweeltjes in mijn verzameling te hebben, die schreeuwen om aandacht. Vanavond een top vijf, in willekeurige volgorde:

1. W.A.S.P. - The Headless Children (1989)
Eerste album van Blackie Lawless en kornuiten dat muzikaal en productioneel te pruimen is. Met een waanzinnige cover van The Who’s The Real Me en een fraaie gastrol voor toetsenist Ken Hensley (Uriah Heep).

2. Eleven Pictures - Initials (1999)
Zweedse postgrunge. Heerlijke liedjes die blijven hangen en waanzinnig strak zijn uitgevoerd. Band is nooit ergens doorgebroken en dat is volkomen onterecht.

3. Van Der Graaf Generator - The Least We Can Do Is Wave To Each Other (1970)
Eerste echte VDGG-album, maar officieel het tweede. Peter Hammill op zijn best. Het nummer After The Flood is het eerste nummer dat ooit op zestien sporen is opgenomen. Dingt nog steeds mee naar beste albumtitel aller tijden.

4. West, Bruce & Laing - Why Dontcha (1972)
Debuutalbum van tweede powertrio met bassist/zanger Jack Bruce. Een plaat waarmee hij Eric Clapton en Ginger Baker een fikse draai om de oren gaf. Het nummer The Doctor is verplichte kost voor elke bassist.

5. TNT - Tell No Tales (1987)
Eigenlijk heel erg corny melodieuze hardrock uit Noorwegen, maar zo ontzettend goed uitgevoerd. IJselijk hoog gezongen door Tony Harnell met heerlijk snarenwerk van Ronni Le Tekrø. Check vooral de tranentrekker Child’s Play. Superfout, maar waanzinnig lekker.