Casa di Ricomanjaro

Automobile is een nieuw spel van Martin Wallace en misschien wel zijn meest vriendelijke. Het speelt redelijk vlot, zit slim in elkaar en heeft een spannend eindspel. Maar een echte matennaaifactor zit er niet in. Toch mis je die nauwelijks. Daarvoor is Automobile gewoon een te leuk spel.

Automobile speelt zich af aan het begin van de vorige eeuw, toen de eerste autofabrikanten massaproductie gingen draaien. Als speler ben je zo’n autofabrikant en moet je ervoor zorgen dat je fabrieken dusdanig marktgericht produceren dat je geen verliezen lijdt op je auto’s. Dat betekent vooral niet teveel producten in één keer maken. En ervoor zorgen dat je extra dealers inzet om je eigen verkoop een boost te geven.

Naarmate het spel vordert worden de fabrieken duurder en moet je ervoor oppassen dat je niet teveel af moet schrijven. Voor kansloze dealers, verouderde fabrieken en onverkochte auto’s krijg je verliesblokjes. Deze kosten je aan het eind van een ronde veel geld. Steeds meer naarmate het spel vordert zelfs. Dus moet je ervoor zorgen dat je deze kwijt raakt. Dat kan bijvoorbeeld door een oude fabriek te sluiten. Of door een bepaalde rol te kiezen aan het begin van een ronde.

Zoals altijd bij een Martin Wallace is het thema ver doorgevoerd en klopt de economie van het spel in zekere zin met de werkelijkheid. Een echte matennaaifactor ontbreekt, zoals gezegd, maar er zit wel een andere geinige twist in het spelsysteem van Automobile. En dat is de onbekendheid van de marktomvang aan het begin van een ronde. Je weet dus niet hoeveel auto’s je met zijn allen in een ronde kan produceren om winstgevend te zijn. Iedereen trekt aan het begin van een nieuwe ronde een tegeltje met een waarde erop. Opgeteld vormen deze waarden de marktvraag. De totale waarde van de tegels wordt aan het eind van een ronde, wanneer alle fabrieken hebben geproduceerd, bekend gemaakt. Dat maakt elk ronde-einde en vooral het laatste van de vier waanzinnig spannend.

Lang verhaal kort: Automobile is een zeer onderhoudende Wallace. Het is vormgegeven in de trant van zijn andere Treefrog spellen. Strak, sober en nostalgisch. En het speelt soepel, ondanks de aanvankelijk complex ogende spelregels. We speelden het met zijn vijven en deden er zo’n twee uur over, exclusief een half uurtje uitleg. Nooit werd het langdradig; het spel is echt goed in balans. Wederom dus een voltreffer van de Brit en zijn Treefrog label.