Casa di Ricomanjaro

Bijna een maand geleden, op dinsdag 12 januari, presenteerde de Commissie Davids het onderzoeksrapport naar de politieke besluitvorming omtrent de Nederlandse steun aan de Amerikaanse inval in Irak in 2003 (sorry voor deze mooie bondige openingszin). De conclusies logen er niet om. Zo bleek een volkenrechtelijk mandaat voor de inval te ontbreken. Voorts bleek het kabinet de Tweede Kamer onvoldoende te hebben geïnformeerd.

Premier Balkenende reageerde diezelfde middag nog en niet een klein beetje onhandig, want erg uit hoogte en nogal wegwuivend. Het gevolg was een kabinetscrisis die we in deze regeringsperiode nog niet hadden gezien. Inmiddels is de boel gesust, maar een officiële reactie van de regering laat nog op zich wachten.

Alle betrokken ministers hebben de afgelopen weken in de media mogen vertellen hoe precair het proces is om tot een dergelijke officiële kabinetsverklaring te komen. Daar kan iedereen zich natuurlijk van alles bij voorstellen. Het is namelijk heel erg moeilijk om fouten toe te geven. Zeker wanneer je ze zelf hebt gemaakt. Nog moeilijker is het van fouten te leren. Dus begrijpelijk dat een aantal van onze (toenmalige) bewindslieden zich het vuur uit de sloffen overlegt om aan een aardig staaltje naming, blaming and shaming te ontkomen. Maar kom op zeg: een maand vergaderen om tot een reactie te komen op een onderzoeksrapport… Nou ja, het kabinet heeft natuurlijk een imago hoog te houden. Dat van trage politieke besluitvorming, ja!