Casa di Ricomanjaro

Onze hoofdstedelijke burgervader heeft een geweldig idee om het stijgend aantal overvallen in Amsterdam mee terug te dringen. Hij wil de daders ontdoen van hun gympen. Dat helpt. Want, zo zegt hij in de Telegraaf: “Het moet de daders duidelijk worden dat ze alles wordt afgenomen als ze er niet op eerlijke wijze aan zijn gekomen.”

Als je de dure spullen van criminelen in beslag neemt, laat je zien dat misdaad niet loont, aldus een achteruit redenerende Cohen. “En als er geen dure spullen zijn om in beslag te nemen, dan maar de Nikes waar ze mee pronken.”

Goed zo, Jobje, dat zal de kwajongens leren. Stel je voor, moeten ze voortaan op sokken over straat. Dat is gevaarlijk, want er ligt overal glas. En ze worden nog herkend ook. Nog beter zou het zijn als Cohen de jonge crimineeltjes ook de sokken afpakt. Dan moeten ze nog voorzichtiger zijn. En blijven ze voortaan voor altijd binnen. Weer een grootstedelijk probleem opgelost.

Weer sneeuw verdomme. Zo komt er natuurlijk nooit mooi natuurijs. Maar je kunt zeggen van de winter wat je wil, zelden zie je zulke prachtige landschappen en stadsgezichten. Zelfs onze straat ligt er weer aanlokkelijk bij. En dat gebeurt niet vaak.

De VVD staat bijna op gelijke hoogte in de peilingen als Wilders en trawanten. Goed werk van Mark Rutte, al is het natuurlijk een eersteklas paspop. Je kunt Wilders een opportunist noemen, maar de VVD’er doet wat dat betreft niet voor hem onder. Politieke opportunisten pur sang. Ik hoop dat het op tijd fout gaat. Want een kabinet met daarin VVD en PVV doet me vrezen voor het ergste. Ja, dat is een understatement.

Persoonlijke plaat van het jaar is niet Cosmig Egg, noch Anomaly, Humbug of The Chair In The Doorway. Het titelloze debuut van Them Crooked Vultures heeft het langs achter elkaar in mijn iPod rondgedraaid. Zie hier dus mijn top 5:

1. Them Crooked Vultures – debuut
2. Wolfmother - Cosmic Egg
3. Arctic Monkeys – Humbug
4. Living Colour – The Chair In The Doorway
5. Ace Frehley – Anomaly

De leukste nieuwe spellen zijn ongetwijfeld Brass, Nexus Ops, Tinners Trail, Shipyard en Funkenschlag Fabrikmanager. Mijn top vijf van gespeelde spellen in 2009:

1. Nexus Ops
Wil het nog steeds een keer spelen met een blacklight boven de tafel om de lichtgevende figuurtjes te zien. Vechten op een andere planeet. Met andere wezens. Strategisch dobbelen.

2. Brass
Martin Wallace op zijn best. Een spel waarin je infrastructuur bouwt in het Engelse Lancashire van het begin van de Industriële Revolutie. Inclusief de altijd weer fijne Wallace-twist.

3. Container, met The Second Shipment uitbreiding
Slimme uitbreiding, waarin schaalvergrootte, luxegoederen en financieringen aan medespelers bepalend zijn voor het spelverloop. Container krijgt een extra dimensie en wordt wat moeilijker te winnen.

4. Cuba, met El Presidente uitbreiding
De aanvulling op de kaart en de extra kaarten zorgen niet voor een wezenlijk ander spel. Maar dat wil je met Cuba ook helemaal niet.

5. Puerto Rico
Deze klassieker hebben we het meest gespeeld in 2009. Niet voor niets. Blijft het beste spel uit de Alea reeks. Hoewel ik erg blij ben dat ik eindelijk Ra op de kop heb weten te tikken, na eerst een keer te zijn belazerd door een marktplaats.nl-adverteerder.

De kerstvakantie is voorbij. De kinderen moeten weer naar school en het gewone leven is weer begonnen. Gelukkig hebben we het tweede seizoen van Dexter nog. Hoewel we alweer bijna halverwege zijn. Het einde van het eerste deel was enorm heftig en heeft het hele weekend doorgewerkt in mijn dromen. Wat een geweldige serie. Of had ik dat al gezegd?

“The cost of sanity, in this society,

is a certain level of alienation.”

Terence Mc Kenna (1946-2000)

Iemand die onschuldige mensen vermoordt, mag je die ombrengen? Eerst verdoven, in stukjes zagen en dan dumpen in zee? Om die vraag draait het in de serie Dexter die momenteel op de Nederlandse tv is te zien. De karakterschets van Dexter Morgan is op het eerste gezicht die van een sociopaat. Al zijn gedrag heeft tot doel zijn omgeving een beeld voor te schotelen van een goede, succesvolle Amerikaanse burger die goed is in zijn vak en sociaal wat onhandig.

Zijn adoptievader leert hem zijn rollen en het bijbehorend handelen. Zodat hij kan overleven. Op driejarige leeftijd wordt Dexter gevonden op een plaats van delict door agent Harry. Die ontfermt zich over de jongen en ontdekt zijn voorkeur voor het doden van dieren. Dexter blijkt een serial killer in de dop. Harry helpt de jongen bij zijn ontwikkeling en geeft hem toestemming voor zijn eerste moord. Het wordt een succes.

Vele volgen. Maar dan wordt hij ontdekt door een andere serial killer. Eentje die het niet zo nauw neemt met de normen. En dan beginnen zijn problemen pas echt. Dexter wordt teruggevoerd naar zijn vroegste verleden. Een gruwelijk verleden. Waarin leugens en bloed hand in hand gaan. Een verleden dat iedereen zou wegduwen uit zijn gedachten.

Dexter Morgan is een van de meest briljante serial killers die ooit in films en tvseries was te zien. We zijn op één aflevering na verwijderd van het einde van het eerste seizoen. We doen er drie per avond. Morgenavond kijken we de laatste. En de eerste paar van de volgende reeks. Het is zó spannend.