Casa di Ricomanjaro

Toen ik hier destijds het debuutalbum van Wolfmother recenseerde, sloot ik af met: “Dit moet een moddervette liveband zijn.” Inmiddels zijn we een tweede album en een nieuwe bezetting verder en inderdaad: Wolfmother ís een moddervette liveband. Vanavond speelden ze in het Tilburgse 013. Anderhalf uur duurde de show en het was een aaneenschakeling van muzikale hoogtepunten. Rock ‘n’ roll anno 2010. Terwijl het buiten vroor dat het kraakte, werd het binnen langzaam heet.

Vanaf opener Dimension is het feest. Al bij de eerste zanglijnen kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat de stem van Andrew Stockdale van de harde schijf komt, zo haarzuiver en vol klinkt zij. Maar het is misplaatste achterdocht, want de jonge Australiër is nou eenmaal zo goed als livezanger. En gelukkig laat hij heel af en toe ook wat steekjes vallen. Het maakt de show er alleen maar rauwer op. En ook de rest van het herboren Wolfmother weet vanaf het begin te overtuigen. Hoewel velen de toegevoegde waarde van slaggitarist Aidan Nemeth misschien betwijfelen, zorgt hij er met zijn strakke spel wel voor dat de band ook tijdens de solo’s van Stockdale vol (lees: moddervet) blijft klinken.

Drummer Dave Atkins is ook een aanwinst. Een drummer zonder franje, maar beuken dat ie kan. Precies wat Stockdale nodig heeft. Soms wat rommelig, dan weer akelig strak. Bij vlagen gepast ingehouden, maar als het moet er weer vol in om Wolfmother een stevige (lees: moddervette) bodem te geven.

En dan bassist/toetsenist Ian Peres. Voor mij is hij met afstand de man van de avond. Want hoewel Wolfmother Mark II uiteraard meer dan ooit om Andrew Stockdale draait, is Peres de absolute blikvanger van het gezelschap. De kleine man met de grote bos krullen staat geen seconde stil. Stampend en zwaaiend met de hals van zijn Danelectro baant hij zich een weg over het podium. Zijn spel is wild en groovy, zoals we al konden horen op het tweede album Cosmic Egg. Zijn sound is vol en log (lees: moddervet). En als hij zijn bas achter zijn rug laat hangen om toetsen te spelen, lijkt muzikale expressie een nieuwe definitie te hebben gekregen. Hij beukt zo hard op zijn klavier dat je hoopt dat de aanslaggevoeligheid ervan is uitgeschakeld.

De band speelt afwisselend songs van de twee Wolfmother platen. Strak, zonder al teveel opsmuk en altijd overrompelend heftig (lees: moddervet). Na anderhalf uur is de koek helaas op, maar dan heeft Wolfmother ook alles gegeven en gun je de gasten een onderuitgezakt, lekker koud biertje in de kleedkamer. Hartverwarmend zijn de dankbetuigingen van Stockdale na afsluiter The Joker And The Thief. Als de lichten aangaan, blijft een fijn gevoel en een boel sympathie voor de Australiërs over en dan met name voor de twee krullenbollen. Nu maar hopen dat Stockdale de boel bij elkaar kan houden.