Casa di Ricomanjaro

Eigenlijk is het een grote schande dat een band als Living Colour in zo’n klein kutzaaltje als De Boerderij moet staan. Maar het is anno 2009 niet anders. De energie op het podium is er niet minder om. Wat een weergaloze show.

Centraal staan eigenlijk twee albums. Het eerste, Vivid, uit 1988 en het nieuwe The Chair In The Doorway, dat eerder dit jaar verscheen. Van beide speelt de band een groot deel van de nummers. En al vanaf opener Middle Man is het raak. De stampende groove van drummer Will Calhoun en de pakkende riff van gitarist Vernon Reid en bassist Doug Wimbish denderen binnen als een goederenlocomotief. Met opvolger Which Way To America is duidelijk dat Living Colour de Boerderij in zijn zak heeft. En dan zijn ze nog maar net begonnen.

Ook het materiaal van het nieuwe album gaat er goed in. Het is dan ook een te gekke plaat die live uitstekend uit de verf komt. Vooral Burned Bridges en DecaDance springen eruit. Zonder overigens de andere nummers te kort te doen. Het tweede album Time’s Up en Stain, de eerste plaat met Wimbish, worden evenmin vergeten.

Enigszins ontsierend zijn de lange solospots. Vooral de eindeloze drumsolo is stomvervelend, ondanks de leuke lampjes op de stokken van Calhoun. Alleen de vocale rek van Open Letter (To A Landlord) is een te gekke demonstratie van Corey Glover’s imposante stembereik. Maar ik ben bevooroordeeld: de man is mijn favoriete rockzanger.

Al met al weet Living Colour ruim twintig jaar na het debuut nog steeds volstrekt te overtuigen. De vier spelen alsof hun leven ervan af hangt. Altijd weer leuk om te horen is hoe de technisch onorthodoxe Wimbish, Calhoun en Reid met hun effectapparatuur spelen en soms de meest waanzinnige sounds tevoorschijn toveren. Zonder dat de muziek erin verzuipt. En dat vereist doseringsdiscipline en muzikaal meesterschap. Kom daar nog maar eens om in de hippe muziekscene van tegenwoordig. (Vroeger was alles beter, ja!)

Lees ook: Living Colour gaat voor rechtse directe

Cliff Burton was een van de meest creatieve bassisten die de metalwereld ooit heeft gekend. Zijn overstuurde riffs en ronkende solo’s zijn anno 2009 nog steeds voer voor viersnarige rockers. In 1986 kwam hij om het leven na een ongeluk met de tourbus. Tijdens de Master Of Puppets-tour in Zweden raakte de buschauffeur in een slip en werd Burton uit het raam geslingerd. Waarna hij de bus over zich heen kreeg. Hij overleed ter plekke. Een zwaar verlies voor zijn familie en vrienden, de band en zijn fans. Metallica zou nooit meer hetzelfde klinken. Daarom bij deze de Cliff ‘em All-clip van For Whom The Bell Tolls. Een klassieker.

Borre kreeg een Carrera Spiderman racebaan. Papa kreeg Stef Stuntpiloot. Op 6 december staat Casa di Ricomanjaro altijd in het teken van Spelen met Sinterklaascadeaus. Een der hoogtepunten van het jaar. Puck kreeg een berg LEGO, Mama boeken en een puzzel. Samen kregen we Wat Ben Ik, een moeilijk spel dat uiteraard door de vrouw des huizes werd gewonnen.

Vanaf acht uur vanmorgen werden plakbandjes doorgeknipt, dozen opengescheurd, dingen in elkaar gezet en stickertjes geplakt. Eind van de middag waren de racebaan en Stef Stuntpiloot tot favorieten gebombardeerd. Borre bleek een erg vaste hand te hebben en stuurde Stef aldoor naar mijn kippen. Spiderman won het steeds weer van zijn rode vijand. Het vereiste een forse hoeveelheid tactiek om de racewagens door de looping te krijgen. En als dat al lukte, vlogen ze er bij de volgende opstaande bocht al uit. Maar na enkele tientallen keren, kregen we het voor elkaar om een rondje af te maken. Borre had vooral lol als zijn wagen uit de bocht vloog. En dat zag er ook behoorlijk spectaculair uit. Puck wierp zich op als autootjesterugbrenger en stuurde als eerste de wagen helemaal rond. En nu ligt ie er nog en wil ik weer. Dus ik hou het kort vanavond.

Uit onderzoek blijkt dat werknemers die een gezin hebben en daar leuke dingen mee doen beter presteren op het werk dan hun kinderloze collega’s. Van de positieve energie die ze thuis opdoen, profiteert de werkgever. Aldus een mediabericht (ANP) over een studie van Lieke ten Brummelhuis onder vijfhonderd werknemers uit het Nederlandse bedrijfsleven. Met het onderzoek wil zij later deze maand promoveren. Maar, zo blijkt, als de kinderen nog klein zijn, is het vaak lastiger om een drukke baan met een druk gezinsleven te combineren. De sociale wetenschapper concludeerde eerder al dat er een verband is tussen een druk gezinsleven/drukke baan en een burnout.

En dan nog dit citaat:

Ten Brummelhuis raadt werkgevers aan hun werknemers de ruimte te geven te investeren in het gezin: ”Met name werknemers met jonge kinderen hebben baat bij extra ondersteuning om hun taak als ouder en werknemer te vervullen”, zegt ze.

Bron: ANP

Het album Piledriver van Status Quo staat op, met songs als Paper Plane en Big Fat Mama. Onwaarschijnlijk goede plaat met helaas een matige productie. Desalniettemin topnummers! Maar dat terzijde. Als vader natuurlijk leuk om te horen, zulke onderzoeksconclusies. Maar ik zou het eens vanaf een andere kant willen benaderen.

Vader in een gezin zijn is de belangrijkste taak die je hebt. Als je eenmaal kinderen hebt, dan ben je primair daartoe op aard. En daarnaast vergroot een goede werknemer zijn de kans op een zodanig inkomen dat je je bepaalde vrijheden kunt permitteren. Ook niet onbelangrijk. Maar meer nog zou ik zonder een leuke baan geen leuke papa kunnen zijn. Noch zonder leuke vrijetijddoorbrengertjes als muziek en bordspelletjes. De energie die dit oplevert, heb je weer nodig om je kinderen goed te kunnen managen. Voor zover je kinderen kunt managen. Het is een wisselwerking en het gaat om de balans. Om er maar eens een lekker jaren negentig cliché tegen aan te gooien. Maar zonder afstand geen nabijheid, zeg maar. Had ik al gezegd dat Piledriver een superplaat is?

Leuk zijn natuurlijk combinaties van verschillende disciplines. Zoals naar een concert met je zoon. Of muziek maken met je dochter. Maar daarvoor zijn de kidjes nog te klein. Gelukkig kunnen we wel met het hele gezin aan het bordspel. Hoewel wij met de kinderen meer van Bausack en de kaartspelletjes zijn. Over drie jaar kunnen we met zijn vieren toepen.

Na het teleurstellende Flussfieber uit 2008 presenteerde Friedemann Friese dit jaar naast een nieuwe kaart voor Funkenschlag (Spanje/Portugal en Brazilië) het waanzinnige spel Funkenschlag: Fabrikmanager. Eindelijk weer een topspel van een van mijn favoriete spelauteurs.

De naam zegt het al: in Fabrikmanager ben je de baas van een fabriek en moet je zo efficiënt mogelijk produceren. Je maakt dozen en pallets en daarmee verdien je geld om te investeren. Je hebt arbeiders nodig, machines en energie. De meest efficiënte machinecombinaties zorgen voor de winst. Dus je moet investeren in machines die de energiekosten drukken, in machines die het aantal arbeiders per product omlaag brengen en in machines die je productie verhogen. Maar uiteraard zijn de meest efficiënte machines het duurst. Uiteindelijk gaat het erom wie aan het eind van de vijf speelronden het meeste geld heeft verdiend.

Het startspelerprincipe van Funkenschlag is succesvol gekopieerd in dit spel. Ook verder geldt dat als je Funkenschlag kent je Fabrikmanager snel doorgrondt. Je beschikbare werknemers kun je inzetten in je fabriek, maar je kunt er ook mee bieden op de startspelerpositie al dan niet met inkoopkorting. Daarnaast bepaalt het aantal vrije arbeiders de hoeveelheid machines je kunt kopen. Je moet je werknemers dus weloverwogen inzetten.

Lang verhaal kort: niet zo geniaal als Funkenschlag, maar zeker een topspel. Het speelt vlot, je kunt het in een uurtje doen en het is erg slim bedacht. En net als Funkenschlag prachtig vormgegeven. Enige minpuntje is dat je als je eenmaal flink voorstaat niet echt makkelijk meer in te halen bent. Maar dat hoeft niet snel te gebeuren. Voor liefhebbers van Funkenschlag en andere Friese-spellen is Fabrikmanager een absolute aanrader.

ANP-bericht:

Utrechtse wijk uren zonder stroom

UTRECHT – De Utrechtse wijk Lombok heeft dinsdag bijna vier uur zonder stroom gezeten. Dat heeft een woordvoerder van energiebedrijf Stedin dinsdag gemeld. De oorzaak van de storing was een kabelbeschadiging.

In totaal werden zevenhonderd huishoudens getroffen door de stroomuitval. Dinsdagmiddag rond drie uur was er ook al een storing in het Utrechtse energienet. Niet alleen de wijk Lombok, maar ook winkelcentrum Hoog Catharijne zat toen korte tijd zonder elektriciteit.

© ANP

Dat waren wij dus. Heb vanaf half vier niet meer kunnen werken. En heb de kidjes voor het slapen een zelfverzonnen verhaal verteld, want voorlezen met een zaklamp is het ook niet. Was trouwens een groot succes. Gaan we vaker doen. Confronterend hoe afhankelijk we zijn geworden van stroom. En hulde voor de opdraaibare LED-zaklamp.