Casa di Ricomanjaro

Kijken naar voorwerpen, bewegingen of gedachten alsof je ze voor het eerst ziet. Open. Zonder te veroordelen. Mild. Al dan niet geconcentreerd. Dat is wat mindfulness ons wil leren. En het is echt leuk. Maar je moet er wel even voor gaan zitten.

Zes weken geleden ben ik gestart met een online cursus mindfulness, aangeboden door Psychologie Magazine. Een introductietraining, waarbij je sms’jes en online opdrachten krijgt om je bewustzijn te vergroten en waar mogelijk te verkleinen. Oefeningen die je net even verder brengen wanneer je probeert bewuster waar te nemen. Zen, maar ook cognitieve gedragstherapie. Een gelukkige combi.

Ik beheers het nog niet echt. Maar kijk al wel met veel meer aandacht naar mijn omgeving. De mensen en de dingen om me heen. Had altijd al wel oog voor details, maar niet eerder werd ik me zo bewust van bijvoorbeeld het uiterlijk van mijn mobiele telefoon. De vingerafdrukken op het display. De vorm van de knopjes. De suggestie van techniek: witgejaste fabriekswerknemers die chips monteren. Chips maken. Chips bedenken. Ik zou het niet kunnen.

Goed zijn vooral de mogelijkheden die de training biedt om irreële gedachten van feiten te onderscheiden. Ik kende het al uit de gedragstherapie, maar in combinatie met Zen-Boeddisme is het net even effectiever. Hoe vaak je jezelf niet pijnigt met illusies over jezelf die op los zand zijn gebaseerd. Sorry voor deze fraaie zin, ik kan het niet anders verwoorden.

Ook plezierig en soms onplezierig zijn de meditaties die je leert. Opnieuw geldt dat je je gedachten onbevooroordeeld waarneemt en je je er niet bovenmatig aan hecht. Vind ik nog moeilijk. Ik denk graag een gedachte helemaal uit. Al moet ik daar een poosje over doen. En dan ben ik er echt wel aan gehecht. Ik heb altijd geleerd mijn gedachten te koesteren.

Maar gedachten koesteren heeft zo zijn grenzen. Jammerende gedachten, gedachten ingegeven door angst of pijn, verdrietige gedachten zouden eigenlijk een uiterste houdbaarheidsdatum moeten hebben. Je bent tot uiterlijk maandag depri en daarna denk je alleen maar dat je goed bent en goed doet. Maar helaas kun je pijn en angst langdurig voelen. Al dan niet met tussenpozen. Ik denk dat als je dit goed beheerst het echt kan helpen.

Voorts duren de dagen langer als je een mindful instelling hebt. Je bent je meer bewust van het leven dat zich in je en buiten je afspeelt en dat kost tijd. Ik baal er nu al van dat het einde in zicht is. De cursus duurt acht weken. Dat is kort als je bedenkt dat ik over mijn bewustzijn 39 jaar heb gedaan.

Weinig is leuker om in je tuin te doen dan mindful over een tien cm dikke laag verse sneeuw lopen op je sportschoenen. Ik ben verliefd geworden op het woord ‘knerpend’. Ik zou willen dat ik zo kon knerpen als de decembersneeuw van 2009. Voor mij is daarom niet ‘ontvrienden’ maar ‘knerpen’ het Woord van het Jaar.

Hij deed het fantastisch. Van zenuwen was geen sprake. En terwijl sommige andere jongetjes uit zijn klas meer bezig waren met klieren, was Borre supergeconcentreerd en draaide hij zijn zaklampje statig in het rond, zoals de juffen hem hadden geleerd. Ook na afloop was hij cool. Voorwaar een belangrijke stap in zijn ontwikkeling. Ik ben zo trots op hem.

Spelen op de kerstviering was weer erg leuk. We begeleidden de kerstmusical en dat ging prima, ondanks slechts één keer repeteren met de kidjes en ondanks dat we elkaar slecht konden horen. De akoestiek in de Pniëlkerk is dan ook om te huilen. Voor en na de kerstmusical speelden we simpele grotendeels christelijke traditionals en dat blijft voor mij toch altijd vloeken in de kerk. Maar goed, op Santa Claus Is Coming To Town zit ik ook niet te wachten. Dan liever onze hoempapaversie van De Herdertjes Lagen Bij Nachte…

De finale van Project Runway is afgelopen. Irina heeft gewonnen, de trut. Maar eerlijk is eerlijk, ze mag zich dan als überbitch hebben gemanifesteerd de afgelopen maanden, haar kleding was gewoon het mooist. En een goed kijker zag de winst al mijlenver van tevoren aankomen. Ze won immers diverse voorronden. Irina maakte nauwelijks een misstap. Volgens de jury dan.

Zelf had ik liever gezien dat Carol Hannah had gewonnen. Die was cool en lief en maakte ook mooie dingen. Voor zover ik dat kan zien als modenono. Maar het was net niet bijzonder genoeg en in haar finalecollectie zat te weinig samenhang. Helaas.

Project Runway was eigenlijk het enige programma waarvoor ik de tv aanzette. Hedwig blijft ook nog thuis voor Grey’s Anatomy (ja, we hebben wél een harddiskrecorder). Maar verder zijn wij slechte tv-kijkers. Series consumeren we liever van dvd. Dus nu is er weer tijd voor de rest van Mad Men seizoen twee en Dexter, waar we nog niet aan zijn begonnen. Heb er al veel goeie verhalen over gehoord. Het schijnt dezelfde zwarte humor te bevatten als Six Feet Under. En daar was ik groot fan van. Ben dus heel benieuwd. I’ll keep you posted.

Zelf vond ik het minstens net zo leuk als Puck en Borre. Vanmiddag speelde goochelaar/verteller Hilbert Geerling in Houtzaagmolen De Ster. Hij is viervoudig Nederlands kampioen goochelen. Wij hadden al maanden geleden kaartjes in huis, want dit wilden we niet missen. En het was fantastisch.

Geerling is niet alleen goochelaar, maar bovenal een vertellende entertainer. Hij presenteerde niet eens zoveel trucs, maar vertelde er spannende en hilarische verhalen omheen. Zoals over een verschrikkelijke juf die hij had in groep 2. Een juf die hem het knutselen onmogelijk maakte. Elk verhaal mondde vervolgens uit in een truc en Puck en Borre keken ademloos toe. Ik ook trouwens, maar ik behoor niet tot de primaire doelgroep. Ik zou het liefst honderd goocheltrucs achter elkaar willen zien, zonder verhaaltjes.

Voor mij zat het hoogtepunt dan ook aan het begin van zijn show. Geerling stond zich voor te stellen en zwaaide met een simpel doekje. Ik lette echt heel goed op, maar kon toch niet zien hoe hij het voor elkaar kreeg om ineens een toverstaf in zijn hand te hebben. Magie rules!

Toen we na afloop naar huis fietsten, nam ik me voor heel snel weer een goochelshow te bezoeken. Ik weet niks van goochelaars, maar ik vind ze echt fantastisch. Als kind kreeg ik een goocheldoos voor mijn zesde verjaardag. Maar ik was eigenlijk nog te jong om de trucs te leren. Niet lang daarna raakte de doos in de vergetelheid. Ik keek nog wel met bewondering naar Hans Kazan op tv. Maar besefte dat de camera natuurlijk niet alles laat zien. Toen ik Geerling vanmiddag zijn doekje om zag toveren in een toverstaf had ik spijt dat ik nooit eerder een goochelaar in het echt aan het werk heb gezien.

Thuis kwam de frustratie van Puck en Borre. In zijn show liet Geerlings een meisje uit het publiek een hoedje toveren van een verzameling kapot gescheurde slierten crepepapier. “Probeer het thuis eens zelf”, riep hij de kinderen op. Puck en Borre hadden hun jas nog niet uit of we werden gesommeerd crepepapier te halen. Uiteraard bleef het bij een bolletje verscheurde sliertjes. “Hoe kan dat nou?”, riep Puck uit. “Sara kon het wel. En die zit nog maar in groep 2!”

Borre heeft vandaag aan Hedwig gevraagd of hij naast mama op de tribune mag zitten tijdens de kerstviering. Als het aan hem ligt, zingt hij niet mee met de rest van de klas. Ik denk weer terug aan de eerdergenoemde scene van de kleine wolf die in een aangepaste versie van Roodkapje in bed moet liggen van grootmoeder. Het huilen stond hem nader dan het lachen.

Hedwig begeleidt de kinderen van Borres klas voordat ze Verlanglichtjes gaan zingen. Zo kan ze makkelijk ingrijpen als Borre het niet meer trekt. Hoewel de juffen dit ook goed zouden kunnen. Maar zelf binnen handbereik zijn, is natuurlijk altijd beter. Vooralsnog doet hij mee.

Hij vindt vooral zijn rol als lichtje erg moeilijk, zegt hij. “Dan moet je heel precies met je zaklamp schijnen en dat kan ik niet, mama.” Het liedje dat hij met zijn klas zingt, is erg oké. Met een mooi akkoordenschema en een erg bondige tekst, een fraaie compositie, kortom. Kort en simpel, maar effectief. Het is maar even. Ik hoop dat hij het volhoudt.

Afgelopen zomer speelde Borre mee in een aangepaste versie van Roodkapje op de camping aan het meer van het Italiaanse Bracciano. Hij had de rol van Kleine Wolf. Speciaal voor hem in het leven geroepen. De voorstelling was nog geen tien minuten bezig of Borre kreeg het te kwaad. Zijn blik op het publiek had hem bepaald niet onberoerd gelaten. In de scene waarin de Kleine Wolf en de Grote Wolf oma opeten en in haar bed gaan liggen, hield hij het niet meer en lag hij half huilend van de zenuwen onder het dekentje. Ik wilde uit het publiek stappen en hem in mijn armen nemen. Hem troosten en vertellen dat hij het heel erg goed deed. Maar iets hield me tegen. Ik weet nog steeds niet wat…

Woensdagavond zingt hij in de Pniëlkerk tijdens de kerstviering in het koor van zijn klas het liedje Verlanglichtjes. Wij mogen hem begeleiden. Samen muziek maken met je zoontje. Wat kan een bassist op leeftijd zich nog meer wensen? We gaan zondag samen oefenen. Heerlijk. Maar ik hou mijn hart vast.

Borre heeft mijn kleuterangsten geërfd. Het spijt me, kereltje. Ik was als de dood om op een podium te stappen. Probeerde er ook altijd onder uit te komen. Tot ik meedeed aan een talentenjacht op mijn middelbare school, samen met twee getalenteerde gitaristen en een swingende drummer. We hadden zo goed gerepeteerd dat ik mijn partijen dagdroomde. Die avond, ik was achttien, speelden we The Satch Boogie van Joe Satriani, Daydream van Vinnie Moore en Hey Joe van Jimi, met een gastzanger. Ik ging compleet uit mijn dak toen ik zag dat ik voor een volle aula stond te spelen. Het was de eerste keer dat ik energie kreeg van een optreden. Energie, waarop ik nog weken kon teren. Bovendien was ik nu stoer. We wonnen de talentenjacht.

Daarna ben ik nog een tijdje alleen het eerste nummer van een show zenuwachtig geweest. Dan stond ik te beven op mijn standbeen. Niet heel relaxed, maar na het eerste nummer was het ook echt voorbij. De laatste optredens verliepen psychologisch vlekkeloos. Dus het kan allemaal goed komen met plankenkoorts. Maar daar heeft ons kereltje nu natuurlijk niks aan. Het enige wat ik kan doen, is hem vertrouwen geven dat ie het goed doet en dat goed goed genoeg is. Lief voor hem zijn en ervoor zorgen dat hij weet dat hij daar niets voor hoeft te doen. Ervoor zorgen dat hij de dingen die hij doet ook graag doet. Ik hoop echt dat dat lukt. Dan hoeft hij misschien niet te wachten tot hij achttien is.