Casa di Ricomanjaro

Pandemie is een coöperatief spel dat dit jaar na het uitbreken van de Mexicaanse griep in het Nederlands is uitgebracht. Hoogst actueel dus, hoewel de griep op zijn retour schijnt. Je speelt samen om de wereld van vier dodelijke virussen te redden. Het spel is goed, dus het is razend spannend. Uiteindelijk wonnen we op het nippertje. En we deden nog maar de beginnersvariant.

Het bord is een wereldkaart met steden. In die steden is een virus uitgebroken of dat gaat nog gebeuren. Iedere speler heeft een rol, variërend van onderzoeker tot arts. Bij deze rol horen voordeeltjes die anderen niet hebben. Zo kan de arts in een keer een stad schoonvegen, waar anderen slechts één blokje per actie kunnen verwijderen. Een blokje staat uiteraard voor de mate van besmetting. Er zijn vier verschillende virussen, verspreid over de wereld. De bedoeling is dat de spelers voor deze virussen een medicijn produceren. Dat doe je met behulp van kaarten. Wie vijf kaarten heeft in de kleur van het desbetreffende virus kan het medicijn inbrengen.

Maar ondertussen gaat de besmetting gewoon door. Per beurt komt er een blokje op twee, drie of vier steden bij. Tenzij er een nieuwe uitbraakkaart wordt getrokken. Dan komen er ineens drie bij op één stad. En als er al blokjes op die stad staan, worden omringende steden ook besmet. De besmettingsgraad neemt vervolgens toe. Dit houdt in dat er per beurt meer steden een blokje erbij krijgen. Het spel is afgelopen als de zoveelste uitbraak is geweest of de spelerskaarten op zijn. Dan verlies je dus.

Pandemie is erg leuk om te doen. Het speelt heel vlot en het is telkens weer spannend waar besmettingen en uitbraken plaatsvinden. Overleg tussen de spelers is noodzakelijk, dus ook in sociaal opzicht is het een cool spel. Het is redelijk mooi vormgegeven, hoewel ik de kaart zelf wat fantasieloos vind. Maar dat is slechts mierenneukerij. Het doet weinig af aan de lol die je ermee beleeft. Hulde voor bedenker Matt Leacock.