Casa di Ricomanjaro

… een aandachtig, bevredigend, creatief, dynamisch, eigenzinnig, fleurig, gezond, liefdevol, muzikaal, open, speels, uitbundig, vrij en zorgeloos 2010!

Het tweede seizoen draait inmiddels op de Nederlandse tv. Maar ik kijk series liever op een zelfgekozen tijdstip. Van dvd, that is. Kun je ook meteen drie afleveringen achter elkaar zien. Of meer. Na de pilot was ik verslaafd. Inmiddels zit seizoen 1 er voor de helft op. Wat een waanzinnig heftige serie!

Dexter Morgan, gespeeld door een excellerende Michael C. Hall (Six Feet Under) is een uiterst sympathieke seriemoordenaar die alleen slechte mensen als slachtoffer kiest. Zij die het verdiend hebben, zeg maar. Overdag werkt hij als forensisch onderzoeker bij de politie van Miami. Bloedmonsters zijn z’n specialiteit. En hij is goed. Eng goed. In het eerste seizoen speelt hij een spelletje met een andere seriemoordenaar. Eentje die hem beter kent dan wie dan ook uit zijn omgeving. De Ice Truck Killer. Meer vertel ik niet.

Dexter is prachtig geschoten. Alleen al de leader is een lust voor het oog. Zonder iets te willen verklappen, kan ik in ieder geval zeggen dat de verhaallijnen te gek zijn en de spanning bij tijd en wijle te snijden. De zelfkennis van Morgan, gekoppeld aan beelden uit zijn verleden, geven de serie veel diepgang. De interactie tussen de hoofdrolspelers is erg realistisch en direct. Het fraaie van Dexter is dat je meeleeft met een seriemoordenaar en hoopt dat hij snel weer toeslaat. Alleen al omdat hier een vakman aan het werk is.

Wie de serie nog niet kent, kan ik aanraden de pilot te bekijken. Die is vast wel ergens te downloaden. En als je de gok wilt nemen -ik zou het doen- koop je gewoon het eerste seizoen voor een prikkie op dvd. Je zult er geen spijt van krijgen.

Geniet maar drink met mate, uitsluitend boven de achttien.

Het was niet echt een portvrij kerstweekend. De Burmester Jockey Club Reserva, een erg fijne tawney, sprong er ver bovenuit. Wat een heerlijk notige port. Ze hebben hem een half jaar niet gehad, maar gelukkig is ie er weer. Leve Van Berkel.

De kerstgedachte van dit jaar was dat het klimaat niet te stoppen is. Natuurlijk is het leuk als Obama en zijn onderdanen ernaar streven dat de wereld niet meer dan twee graden Celsius opwarmt. Maar de aarde en haar dampkring lachen hen uit. Niet alleen de mens en zijn activiteiten stoten CO2 uit, ook de natuur doet dit. En al zouden we onze uitstoot tot een minimum beperken, dan nog maken vulkanen, rottende dieren en bomen, de oceanen CO2 aan zodat een smeltend Groenland een realiteit wordt. En warmtestromen koudestromen worden. En we afstevenen op een nieuwe ijstijd.

In het begin kun je nog lekker schaatsen en is het behaaglijk in huis. Je kunt in je t-shirtje sporten en de economie draait op de uitgaven aan energie. Het wordt kouder en kouder. De zee staat tot in Amsterdam. Alle rassen die onze wereld rijk is sleeën over sneeuwheuvels. De open haard begint aan zijn tweede leven. Gelukkig is er nog genoeg hout over. Hout uit de Amazone. Illegaal gekapt en absurd goedkoop. Het mag de pret niet drukken. En het vriest, maar we zijn er aan gewend. En dan gaan we dood. En met ons al het leven dat onder het ijs wordt bedolven. Wat er in de warme gebieden gebeurt, komen we nooit te weten. Want daar is het te heet om te leven, laat staan om dossiers en archieven bij te houden. Misschien komen de Neanderthalers weer terug…

Pandemie is een coöperatief spel dat dit jaar na het uitbreken van de Mexicaanse griep in het Nederlands is uitgebracht. Hoogst actueel dus, hoewel de griep op zijn retour schijnt. Je speelt samen om de wereld van vier dodelijke virussen te redden. Het spel is goed, dus het is razend spannend. Uiteindelijk wonnen we op het nippertje. En we deden nog maar de beginnersvariant.

Het bord is een wereldkaart met steden. In die steden is een virus uitgebroken of dat gaat nog gebeuren. Iedere speler heeft een rol, variërend van onderzoeker tot arts. Bij deze rol horen voordeeltjes die anderen niet hebben. Zo kan de arts in een keer een stad schoonvegen, waar anderen slechts één blokje per actie kunnen verwijderen. Een blokje staat uiteraard voor de mate van besmetting. Er zijn vier verschillende virussen, verspreid over de wereld. De bedoeling is dat de spelers voor deze virussen een medicijn produceren. Dat doe je met behulp van kaarten. Wie vijf kaarten heeft in de kleur van het desbetreffende virus kan het medicijn inbrengen.

Maar ondertussen gaat de besmetting gewoon door. Per beurt komt er een blokje op twee, drie of vier steden bij. Tenzij er een nieuwe uitbraakkaart wordt getrokken. Dan komen er ineens drie bij op één stad. En als er al blokjes op die stad staan, worden omringende steden ook besmet. De besmettingsgraad neemt vervolgens toe. Dit houdt in dat er per beurt meer steden een blokje erbij krijgen. Het spel is afgelopen als de zoveelste uitbraak is geweest of de spelerskaarten op zijn. Dan verlies je dus.

Pandemie is erg leuk om te doen. Het speelt heel vlot en het is telkens weer spannend waar besmettingen en uitbraken plaatsvinden. Overleg tussen de spelers is noodzakelijk, dus ook in sociaal opzicht is het een cool spel. Het is redelijk mooi vormgegeven, hoewel ik de kaart zelf wat fantasieloos vind. Maar dat is slechts mierenneukerij. Het doet weinig af aan de lol die je ermee beleeft. Hulde voor bedenker Matt Leacock.

De maker van dit filmpje, Federico Alvarez, heeft een contract en dertig miljoen dollar gekregen om in Hollywood een sciencefictionfilm te produceren. Wat je op JijBuis ziet, is een kort docudrama van een aanval op Montevideo, door vliegtuigen en gigantische robots. De beelden zijn heftig, de muziek is heftig. En het hoeft niet veel tijd te kosten, want het duurt nog geen vijf minuten. Let vooral ook op de kinderwagen. Het is dus geen trailer, maar het is de beste trailer die ik ooit heb gezien.

In de eetkamer van mijn ouders hingen lange tijd twee schilderijtjes met winterlandschappen. Schaatsende jongelingen in beige mallots en rode dassen, Friesche doorlopers en het hoofd voorover. Op een bevroren meer met besneeuwde oevers. En huizen aan de dijk. Het zou Gellicum kunnen zijn geweest. Gezien vanaf de Put. Zelden ben ik zulke mooie winterplaatjes tegen gekomen.

Zelf heb ik vooral op de Rumptse wielen en de Linge geschaatst. Maar van het landschap zag ik niks. Of nee, laat ik het zo verwoorden: ik zag dat er sneeuw lag, maar keek er niet naar. We schaatsten van Rumpt naar Asperen. We bleven even hangen in Gellicum en gingen verder.

Wel keek ik continu naar het ijs. Zodra ik aankwam bij een plas of riviertje waar ijs lag en al dan niet mensen aan het schaatsen waren, ging ik op de kant zitten en trok ik mijn schaatsen aan. Als je dit soort dingen doet op onontgonnen schaatsplekken, zak je wel eens door het ijs. Daarom inspecteerde ik het al voor ik bij de kant was. Donker ijs was goed. En ik hield me altijd goed vast aan iets aan de rand van het water.

Maar verder zag ik niks. Ook wanneer ik schaatste, keek ik nagenoeg uitsluitend naar de vierkante meter ijs voor me. Ik heb waarschijnlijk diverse koek-en-zopietenten gemist. De snelheid die de zekerheid van donker, ogenschijnlijk sterk ijs me gaf, maakte veel goed. En nu vervloek ik de sneeuw. Waaronder ijs nauwelijks groeit. Ondanks dat het een mooi gezicht is. Want ik wil zo graag schaatsen, hier in Utrecht.

Naar nu blijkt zijn het vooral de Chinezen geweest die een adequaat klimaatakkoord in de weg hebben gestaan. China gaat voorlopig vooral voor economische groei. En dat het milieu daarvan hinder ondervindt, is van later zorg. Aldus het motto van de Chinese afgevaardigden op de klimaatconferentie in Kopenhagen.

Ondertussen staat de wereld in de fik en kun je in talloze Chinese steden niet eens meer fatsoenlijk ademen. Een rookverbod is daar water naar de zee dragen. Maar er is nog zoveel armoede dat de overheid slechts één doel heeft: groei = meer welvaart. Op zichzelf natuurlijk heel begrijpelijk, maar niet zo fijn voor onze atmosfeer. Zeker niet als je bedenkt dat de Chinezen nu al de grootste vervuilers zijn. Met hun inefficiënte, vieze productie.

Dus naast het schier onophoudelijk schenden van mensenrechten weet het land ook de planeet de meeste schade toe te brengen. Wat moeten we nu? China boycotten? Maar hoe dan? Niet meer dim summen? Geen Chinese producten meer kopen? Da’s anno 2009 nagenoeg onmogelijk. Ik weet het niet meer. Iemand een suggestie?