Casa di Ricomanjaro

Ik zweef nog wat na. Het ouderfeest was te gek. Ondanks wat technische problemen bij een onzer gitaristen waren we een groot succes. De zaal stond op zijn kop. Heb zelden zo’n leuk optreden meegemaakt. En zelf heb ik heerlijk gespeeld. Kan ik nog wel een paar weken op teren.

Fotografie: Sander Toby

… dan maken wij er morgen een potje van. Want het ging echt goed vanavond. Morgenavond heb ik mijn eerste optreden met Take ‘em To The Bridge. En we spelen niet eens een nummer van James Brown. Schande eigenlijk. Maar onze generale repetitie liep als een trein. Na wat gedoe met onze versterkers stonden we vanavond ons mannetje en ons vrouwtje. Twee sets van een uur spelen we. Met voornamelijk dansbare rocknummers uit de jaren zeventig en tachtig. Voor het eerst sinds mijn middelbare schooltijd dat ik weer met een coverband optreed. En het is zó leuk.

De band bestaat uit ouders van de school van Puck en Borre. Daar spelen we morgenavond, op het jaarlijkse ouderfeest. We hebben eerder samengespeeld op kerstvieringen. Maar dat zijn heel andere liedjes. We hebben zwaar gerepeteerd de afgelopen maanden. We oefenden eerst in dB’s, maar de afgelopen weken hebben we op school gespeeld. Een paar dagen mogen wennen aan een podium is erg fijn. Dat is een luxe die ik met vorige bandjes zelden heb genoten.

Onze setlist kwam soepel tot stand. Twee uur goeie muziek proberen we te coveren. Een greep uit onze setlist:
Skandal im Sperrbezirk, Under The Bridge, Lady Marmelade, Let’s Stick Together, Message In A Bottle, Nightboat To Cairo, I Wish, Nobody’s Wife, Black Velvet, I’m Outta Love, 99 Luftballons, Radar Love en voor de liefhebbers Wereld Zonder Jou van Trijntje Oosterhuis en Marco Borsato. Ik had wat twijfels toen dit voorstel werd gedaan. Maar laat dit nummer nou net een van de beste composities zijn die ik de afgelopen maanden ben tegengekomen. Je kunt er van houden of niet, maar doe mij een songwriter die met zulke mooie akkoordenschema’s komt.

Onze bezetting: zanger en drie zangeressen, accordeon, altsax, tenorsax, twee gitaren, bas en drums. En veel effecten. Het wordt echt leuk morgenavond. Als het eerder genoemde spreekwoord ons tenminste met rust wil laten.

Uit een persbericht van de regering:

Verbod op winstdeling als vergoeding advocaat
Advocaten mogen niet met een cliënt afspreken dat zij bij een gewonnen zaak een percentage van de winst ontvangen. Zij mogen wel afspreken dat zij geen vergoeding krijgen bij een verloren rechtszaak en een hoger uurloon bij winst.

Dit staat in een wetsvoorstel van staatssecretaris Albayrak (Justitie). Zij beperkt daarmee de mogelijkheid om afspraken te maken over no cure, no pay.

Van advocaten wordt verwacht dat zij onafhankelijk zijn tegenover hun cliënt en de zaak. Als hun vergoeding uit winstdeling bestaat, krijgen zij een te groot persoonlijk belang bij de uitkomst van de zaak.

Ben ik dan zo dom of is de staatssecretaresse dat? Want wat is het verschil tussen een hoger uurtarief bij winst en een winstuitkering? Hoezo krijgt een advocaat niet een te groot persoonlijk belang met een hoger uurtarief bij het winnen van een zaak? Kunt u mij dit uitleggen, mevrouw Albayrak?

Vandaag herdenkt de wereld dat twintig jaar geleden de Berlijnse Muur viel. En daarmee het einde van de Koude Oorlog intrad. Acht maanden later ging ik samen met mijn neef en twee vrienden naar Berlijn. Naar de Potzdammer Platz om precies te zijn. Hier zou Roger Waters het betreffende weekend Pink Floyd’s The Wall uitvoeren. Precies op de plek waar de Muur had gestaan. En wij hadden kaartjes.

Op de Potzdammer Platz was de Muur dus al afgebroken en het was één grote teringbende met stof en kapotte stenen. Niet fijn als je harde lenzen draagt. We kwamen vrijdagnacht aan in Berlijn en sliepen in een park vlakbij het terrein waar het concert plaats zou vinden. Ik was negentien en het gaf niks dat ik na acht uur rijden in een oud, gaar Renaultje 4 en vier uur slaap op een stenig grasveldje volledig brak was. We waren in Berlijn en hier werd geschiedenis geschreven. En wij waren erbij. Dát telde.

Mijn meest levendige herinnering dateert van het tweede nummer dat Roger Waters met zijn Bleeding Heart Band speelde. The Thin Ice was net begonnen. We stonden ongeveer tien meter voor de mengtafel midden voor het podium. Een te gekke plek die je niet meer terug zou krijgen als je iets te drinken of te eten ging halen. Dat deden we dus ook niet. Eten en drinken kwamen later wel. Eerst The Wall. En toen moest ik onwijs pissen. De toiletten waren ergens aan de zijkant van het terrein, ver weg. Eenmaal daar zou ik nooit meer terugkomen op onze hotspot.

Ik weet het uit te stellen tot The Happiest Days Of Our Lives. Maar dan vind ik de oplossing. Op het terrein, een halve meter van mijn rechterbeen, ligt een leeg colablikje. Ik besluit dat het daarin prima kan. Zo onopvallend mogelijk frommel ik mijn leutertje via de rechterpijp van mijn korte broek op het blikje. Orgastisch verlaat het overbodige vocht mijn blaas. Maar het blikje volstaat niet. Bij lange na niet zelfs en tot mijn schrik zie ik de witte broek van mijn vriend die voor me staat net onder de knieholte donker kleuren. Hij draait zich om en ik laat het blikje vallen. Sorry, zeg ik. Gelukkig moet Ruud er alleen maar om lachen. Ik voel me even erg lullig maar als Waters Mother inzet, ben ik het alweer vergeten.

Ruud verhuisde niet lang daarna naar Frankrijk. Heb hem sindsdien niet meer gezien. Nu, twintig jaar na de val van de Muur, denk ik weer aan hem terug. Ben benieuwd of hij het einde van de Koude Oorlog ook associeert met een zeiknatte broek. Nogmaals: sorry, Ruud.

Ter ere van het tienjarig bestaan van de website www.boardgamegeek.com ontwierp Richard Breese The BoardGameGeek Game. Boardgamegeek.com is ‘s werelds grootste database met (bord-)spellen en bijbehorende community. Breese is de maker van onder meer het geweldige Reef Encounters. The BoardGameGeek Game is een te gek bordspel en niet alleen leuk voor bordspelnerds. Maar misschien ben ik wel teveel zo’n nerd geworden om een dergelijke uitspraak te doen.

In The BoardGameGeek Game ben je als speler uitgever én verzamelaar van spellen. Je moet de spellen die je uitgeeft via bordspellenwinkeltjes zo duur mogelijk verkopen. En je moet daarna zorgen dat je de verschillende collecties completeert. Zo krijg je punten, pardon Geek Gold, en wie aan het eind van het spel het meeste daarvan heeft, wint.

Het spelsysteem is eenvoudig te doorgronden. Je plaatst je tegeltjes met spellen op de prijsvakjes van de verschillende winkels. Maar er is niet genoeg plaats voor iedereen in de hoogste prijsklassen, dus je moet wel goed uitkienen wanneer je wat plaatst. Elke winkel correspondeert met een dobbelsteenwaarde. Je hebt drie dobbelstenen om te gooien, dus je kunt per beurt bij drie winkels inkopen. De collecties worden aan het eind van het spel gewaardeerd en dubbele spellen zijn niks waard. Let dus goed op wat je koopt. En houdt de multiplier van complete setjes spellen in de gaten. Op zichzelf laaggewaarde spellen worden veel waard als je de collectie ervan compleet hebt. Hooggewaardeerde spellen hebben een minder hoge leverage. Dit is de kern van het spel.

The BoardGameGeek Game is prachtig vormgegeven. Met visuele verwijzigingen naar tientallen bordspelklassiekers, waaronder Funkenschlag, El Grande, Agricola en Puerto Rico. De spelersrollen zijn allemaal gebaseerd op bestaande speluitgevers: Eggertspiele, Hans im Glück, Queen, R&D, Treefrog en Ystari. En de spellen die je verkoopt zijn ook allemaal bestaande (potentiële) klassiekers uit genoemde stallen. De scoretrack bestaat uit avatars uit de BoardGameGeek community. Hoe nerdy kun je het maken?

Het spel is, kortom, een waardig eerbetoon aan de oprichters van BoardGameGeek.com en zijn leden. Tactisch is het net iets te doorzichtig, maar waarschijnlijk speel je dit spel slechts een paar keer en is de meeste lol er daarna af. D’r zijn nou eenmaal betere spellen om vaker te spelen. Maar dat mag de pret de eerste keer niet drukken. Ergo: hulde voor Richard Breese.

Zojuist ben ik begonnen aan een online cursus mindfulness. Dat is een relatief nieuwe stroming in de psychologie waarbij je met aandacht voor het nu leeft. Boeddhisme dus, maar dan zonder de religieuze aspecten ervan. Ik heb me expres nog niet ingelezen en dat ga ik ook niet doen. Ik wil me laten verrassen door de cursus, die 57 dagen duurt. Regelmatig zal ik hier mijn ervaringen posten. De eerste oefening was een kennismaking met verder kijken dan je neus lang is. In dit geval naar je laptop of computer. Maar nu ga ik mijn aandacht even richten op de vierde aflevering van Mad Men, seizoen twee. Want die is sinds vorige week binnen. En veelbelovend begonnen.