Casa di Ricomanjaro

Natuurlijk waren de verwachtingen hoog gespannen. Dave Grohl (Nirvana, Foo Fighters), John Paul Jones (Led Zeppelin) en Josh Homme (Kyuss, Queens Of The Stone Age) die samen een bandje beginnen, dat kan bijna niet fout gaan. Maar een supergroep hoeft niet altijd supermuziek te maken, getuige bijvoorbeeld de bagger die Chickenfoot produceert. Them Crooked Vultures is echter een ander verhaal. Want het titelloze debuut lost alle verwachtingen in. Overtreft ze zelfs. Wat een waanzinnig goeie plaat!

Het is te gemakkelijk om de muziek van dit trio af te doen als een combinatie van eerdergenoemde bands. Led Zeppelin hoor ik er niet zoveel in als ik verwacht had. Hoewel het John Paul Jones-orgeltje in Bandoliers erg herkenbaar is. Evenals zijn baswerk. Luister maar eens naar het wel degelijk Zeppelinachtige Reptiles. Bij de eerste luisterbeurt had ik de neiging te schrijven dat dit het beste Queens Of The Stone Age album is tot nu toe. Maar daarmee zou ik zowel dit album als Songs For The Deaf tekort doen. Wel is duidelijk dat gitarist/zanger Josh Homme van de drie de grootste stempel drukt op de muziek van Them Crooked Vultures.

Muziek die doorgaans wordt gedragen door krachtige, groovende riffs. Homme en Jones waren in de studio dan ook goed op dreef. Zonder overigens af te willen doen aan het typische, beukende drumwerk van Grohl. Want ook hij laat zich hier van zijn beste kant horen. Vanaf het te gekke openingsnummer No One Loves Me… Neither Do I hakt hij de boel subtiel aan elkaar. Ruimte voor improvisatie was er ook in de studio, gelet op bijvoorbeeld de jam in Warsaw Or The First Breath You Take After You Give Up. Leuk, maar geen hoogtepunt. Zoals eerdergenoemd openingsnummer met zijn Cream-achtige riff dat wel is. Of het ook al eerdergenoemde Reptiles. Of het beukende Dead End Friends. Of het swingende Elephants. Of het stampende Scumbag Blues met zijn lekkere basorgeltje. Of het Queens-achtige Caligulove. De songkwaliteit is bijna constant hoog. Alleen het afsluitende, psychedelische en bezwerende Spinning In Daffodils is een wat lange zit.

En dan de productie. Die is krachtig, evenwichtig en transparant. De kroon op het werk van dit supertrio. Dat verwachtingsmanagement duidelijk hoog in het vaandel heeft staan. Liefhebbers van het voorgaande werk van de heren Grohl, Jones en Homme kunnen dit album dan ook blind (doof?) aanschaffen.